نقدی بر «سانتیاگو برنابئوی مجازی»؛ ایده جدید دشمنان روح فوتبال!

مرجع خبری رئال مادرید: فلورنتینو پرز درست چند روز پیش از جنجالی ترین اتفاق هر دو دوره مدیریتش در رئال مادرید (فروش سهام باشگاه) در یک برنامه ریزی از پیش تعیین شده، مدیر اجرایی اپل و هیئت اجرایی را به ورزشگاه سانتیاگو برنابئو دعوت کرد تا با کمک رسانه های پاچه مالش، «بمب خبری» بسازد و تلاش کند تا حواس ها را از فروش سهام باشگاه پرت کند.

ایده تماشای مجازی فوتبال سالیان سال است که توسط باشگاه های مختلف نظیر پی اس جی و حتی اتلتیکو مادرید دنبال می شود. ایده ای که البته باگ های زیادی هم دارد. به طور مثال اگر رئال مادرید “حق تصویر” مربوط به هوادارانش و ورزشگاه سانتیاگو برنابئو را بفروشد، حق تصویر مربوط به هواداران تیم رقیب را می خواهد چه کار کند؟ قرار است که تماشای بازی در ورزشگاه رئال مادرید همیشه این حس را داشته باشد که انگار هواداران مهمان وجود ندارند؟

هر چند که از نظر فنی هم اجرایی بودن این ایده و این که چقدر اپل بتواند کیفیت واقعی حضور در سانتیاگو برنابئو را برای هواداران ایجاد کند، جای سوال دارد چرا که پیشرفت عینک های واقعیت مجازی در سالهای اخیر در هالیوود خیلی بیشتر از دنیای واقعی بوده است! البته باید در نظر گرفت که همین حالا هم عینک های اپل چیزی حدود چهار هزار دلار قیمت دارند که حتی در سطح جهانی هم کالایی بسیار لوکس محسوب می شود چه برسد به داخل ایران!

اما نقدی که به این ایده داریم، جدا از همه این هاست. نقدی از جنس عشق به فوتبال. ایده سوپرلیگ به این دلیل شکست خورد که از جنس فوتبال و هوادارانش نبود. در واقع به جای آن که از هوادار عاشق فوتبال پرسیده شود که چه تغییراتی می توان ایجاد کرد که از فوتبال لذت برد، صرفا چهار پولدار تازه به دوران رسیده که کوچک ترین درکی از لذت تماشای فوتبال نداشتند، آن ایده را مطرح کردند، ایده ای که به معنی حذف کامل تیم های کوچک و ویران کردنشان بود و حاصلش هم شکست تحقیرآمیز و 48 ساعته آن بود. پرز در توضیح سوپرلیگ مدعی شد که جذابیت فوتبال به حدی کم شده که  می توان وقتش را کم کرد و به 60 دقیقه رساند، جملاتی که البته تا سالیان سال سوژه تمسخر رسانه های جهان بودند.

حالا ایده عینک واقعیت مجازی هم دقیقا از همان جنس است. مگر لذت فوتبال دیدن صرفا به دو ساعت تماشای بازی است که بتوان آن را با عینک شبیه سازی کرد؟ هواداری که به عشق فوتبال زندگی می کند، صبح یک بازی بزرگ را با فکر آن بازی آغاز می کند در حالی که شب قبلش هم در خیالاتش ترکیب تیم محبوبش برای آن بازی را چیده و ساعت ها با رفقایش در شبکه های مجازی  و دنیای واقعی در مورد این بازی با رفقایش گپ و گفت یا کل کل کرده. کل آن روز برای هوادار عاشق فوتبال خاص است چرا که احتمالا با دوستانش در خانه یکی از آنها یا در کافه یا اگر امکانش باشد در استادیوم قرار گذاشته تا قبل از بازی با هم گپ بزنند، در حین بازی با هم خوشحالی کنند، به هم دلداری بدهند یا بعد از بازی ساعت ها با هم بنشینند و اتفاقات را تحلیل کنند. گیریم که حس حضور در استادیوم شبیه سازی شود، حس خندیدن با رفقا، گپ و گفت با آدم های جدید در استادیوم، گپ زدن در مورد عشق مشترک به یک تیم و … قرار است چگونه شبیه سازی شود؟

کسی که لذت تماشای گروهی فوتبال را تجربه کرده باشد، طبیعتا قرار نیست که به “لذت اندکی ” مثل حس تماشای بازی در عینک واقعیت مجازی رضایت بدهد هر چند که ایده پردازان چنین طرح هایی، پشیزی درک از فوتبال و هوادارانش ندارند و پولدارهایی هستند که در خیالاتشان با این کار می توانند عینک های چهار هزار دلاری بیشتری بفروشند و از ظرفیت چند صد میلیونی هواداران رئال مادرید در سراسر جهان بهره ببرند و البته بعضی جیره خورها هم این ایده را به عنوان “یک میراث” مطرح می کنند.به نظر می رسد که دیکتاتورها بعد از شکست هایشان احمق و احمق تر می شوند و پرز هم پس از ایده شکست خورده سوپرلیگ، هر روز دست به حماقت های بیشتری می زند که ایده فروش سهام باشگاه، فاجعه ترین حماقتی است که ممکن است از او سر بزند!