مرجع خبری رئال مادرید: کریسمس با یک جام. جام حذفی. هدیه‌ای بهتر از این وجود ندارد. نه برای یک بازیکن آکادمی. نه برای فوتبالیستی که سال‌ها رؤیا دیده و حالا بوی واقعیت را حس می‌کند. چیزی که والدپنیاس در مندیسوروتسا تجربه کرد. همان‌طور که فصل گذشته فران گونسالس برابر والنسیا آن را زندگی کرد. و حالا دیگران در آرزوی تکرارش هستند. از والدبباس تا تالاورا. هر دو در ورزشگاه ال‌پرادو خواهند بود. همچنین داوید خیمنس، خوان مارتینس، خورخه سسترو و تیاگو پیتارچ. همه طعم دعوت به فهرست را چشیده‌اند، اما هنوز دقیقه‌ای بازی نکرده‌اند. و چهارشنبه می‌تواند روزشان باشد. روزی برای کنار گذاشتن رؤیا و زندگی‌کردنِ آن.
فران گونسالس (۲۰ ساله)
نگهبان آینده. غولی که او را با کورتوا مقایسه می‌کنند و از الگویش یاد می‌گیرد. فصل جاری‌اش مهر تأییدی بر اعتمادی است که از زمان پیوستنش از زادگاهش لئون، در باشگاه به او داشته‌اند. لوپیس شیفته توانایی‌هایش شد و آنچلوتی در سال ۲۰۲۳ بدون تردید او را به تور پیش‌فصل برد. آن زمان ۱۸ ساله بود، حالا ۲۰ سال دارد و محصولی کامل‌تر است. برای مبارزه با «نفرین دروازه‌بان سوم»، تصمیم گرفته شد تعداد دعوت‌ها کمتر شود تا به‌جایش دقایق و تداوم بازی بیشتر شود. و نتیجه هم داد. محکم و نجات‌بخش در کاستیا، و همین‌طور در جام جهانی زیر ۲۰ سال با تیم ملی جوانان اسپانیا. در جام حذفی، لونین دروازه‌بان اصلی خواهد بود، اما فران در کمین است.
داوید خیمنس (۲۱ ساله)
در میان همه، بیشترین شانس را برای حضور در ترکیب اصلی دارد. بدون کارواخال، بدون ترنت، و با والورده که شب‌به‌شب با درد بازی می‌کند، داوید خیمنس گزینه اصلی برای دفاع راست است. برای فیکس‌شدن، همان‌طور که با آربلوا در کاستیا بوده است (یک گل و سه پاس گل در ۱۰۹۵ دقیقه). در ابتدا فورتئا گزینه اصلی بود، اما رفتن خسوس به جام جهانی زیر ۲۰ سال، فرصت سبقت را به داوید داد. عملکردش و تجربه‌اش (فصل گذشته هم با رائول مهره‌ای بی‌چون‌وچرا بود) بزرگ‌ترین پشتوانه اوست. و پای راستش، سلاح اصلی‌اش. بهترین سانترکننده لا فابریکا، بی‌اغراق (در تیم جوانان سه‌گانه نزدیک به ۲۰ پاس گل داشت). متخصص ضربات ایستگاهی کاستیا که به توان هجومی ذاتی‌اش، ویژگی‌های دفاعی هم اضافه کرده است. یکی از رهبران تیم دوم.
خوان مارتینس (۱۸ ساله)
در آستانه دیدار برابر سلتا بالا آمد و دیگر پایین نرفت. از آن زمان در چرخه تیم اول است. و این اتفاقی نیست. چون روی او به‌عنوان گزینه آینده حساب می‌شود. آن هم آینده‌ای نزدیک. تمرینات روزانه‌اش با تیم اصلی فقط این حس را تقویت کرده است؛ همان‌طور که عملکردش در کاستیا. اولین فصل پس از انفجار واقعی‌اش. بعد از آن تابستانی که او را به مرکز توجه آورد، تا زمانی که مصدومیت رباط صلیبی سد راهش شد. ضربه‌ای که خوان مارتینس از آن برای رشد استفاده کرد. حتی بیشتر. با تیم دوم نقش کلیدی داشته (در هر ۱۴ هفته‌ای که آربلوا در اختیارش داشت، فیکس بوده)… تا زمانی که ژابی او را فراخواند. سه بار در فهرست بوده است. آرزو این است که چهارمین بار، سرنوشت‌ساز باشد. با پتانسیل رئال مادرید. برای ماندن در رئال مادرید. سقفش همین است. نگاه درون باشگاه چنین است.
والدپنیاس (۱۹ ساله)
«این یک رؤیاست، رؤیای هر بچه‌ای. حسی غیرقابل توصیف است»، با لبخند از مندیسوروتسا گفت. بعد از آن روز فراموش‌نشدنی. آن اولین بازی‌ای که دیگران در حسرتش هستند و او تجربه‌اش کرده است. و عملکردش هم قابل‌توجه بود؛ باثبات. «یک بازی عالی»، به گفته والورده. یکی از بزرگ‌ترین راهنماهایش و همچنین از الگوهایش. چون بیش از همه به او و رودیگر نگاه می‌کند. با هر دو مقابل آلاوس هم‌تیمی بود. والده‌ای که می‌تواند مدافع میانی باشد (جایی که با آربلوا در کاستیا می‌درخشد) یا مدافع چپ (جایی که توجه ژابی را جلب کرده است). «یک پسر معمولی»، توصیفی که از او می‌شود. و این تعریف بزرگی است، چون والده اجازه نمی‌دهد تخیلش خارج از کنترل برود، هرچند در کناره‌ها چنین می‌کند. اگر اتفاق خاصی نیفتد، مدافع چپ فیکس در ال‌پرادو فران گارسیا خواهد بود، اما ویکتور والدپنیاس همچنان رؤیای کریسمسی‌اش را زندگی خواهد کرد.
تیاگو پیتارچ (۱۸ ساله)
بازیکن آکادمیِ فصل. دست‌کم در شروع. تیاگو پیتارچ در تابستان مثل یک ابرنواختر بود. در یک بازی تمرینی برابر لگانس گل زد و به‌طور غیررسمی در تیرول به میدان رفت. اما رسمی نه. با وجود شش دعوت. فقط دروازه‌بان‌ها (سرخیو مستره و فران گونسالس) بیشتر از او دعوت شده‌اند. اما هدف فقط حضور نیست، بلکه دیده‌شدن است. فعلاً این کار را در کاستیا انجام می‌دهد. و این کلیدش بوده است. به‌عنوان مهره‌ای حیاتی برای آربلوا. به‌عنوان رابط بازی. به‌عنوان هافبکی پویا با رفت‌وبرگشت. با شخصیت و جاه‌طلبی. و با توان سازمان‌دهی رو به رشد. نقشی که در تیم اصلی کم‌یاب است. همه درها را شکسته، جز آخرین در. جام حذفی فرصتی طلایی برای این کار است. بی‌دلیل نبود که از فهرست تیم زیر ۱۹ سال کنار گذاشته شد. برای بازی‌کردن. و نشانه‌ها حاکی از آن است که بازی خواهد کرد. برای اولین بازی رسمی. برای رویاپردازی.
سسترو (۱۹ ساله)
«بهترین شماره شش اسپانیا». جمله‌ای از آربلوا که برای برجسته‌کردن او گفته شد. برای اینکه رادارها روی بازیکنی تنظیم شوند که تا پیش از آن از دید خیلی‌ها پنهان مانده بود. اغراق بود، اما هدیه‌ای بی‌پایه نه. هافبکی که در ماه‌های اخیر رشد چشمگیری داشته است. مصدومیت شانه فصل گذشته روندش را مختل کرد، اما در پایان پرواز کرد. همان‌طور که فصل جاری را آغاز کرده است. جایی که در اولین فصلش با کاستیا می‌درخشد. «انگار دو سال است در پرایمرا فدراسیون بازی می‌کند»، توصیفی که درباره‌اش می‌شود. و بلوغ یکی از بزرگ‌ترین سلاح‌هایش است. اما تنها سلاحش نیست. هافبک دفاعیِ بازی‌ساز، با توان اضافه‌شدن به حمله (دو گل در این فصل زده) و درک بالای بازی. دوری از اشتباه، بزرگ‌ترین نقطه قوتش. اگر چِما آندرس لنگر تیم رائول بود، او لنگر آربلواست. و این مسیر ادامه‌دار است. حضورش در فهرست برابر سیتی و آلاوس، در حالی که شوامنی در دسترس بود، نشان می‌دهد گزینه‌ای بسیار جدی برای تالاوراست. چون اورلین شوامنی استراحت خواهد کرد…
تویه این دو سه سال هرچی بازیکن آکادمی فروخته شدن عالی و بی نقص بودن کاش یکی دوتا رو امسال بازی بدن شاید بشه واسه آینده دوشون حساب کرد مثه والدپنیاس که تویه دفاع چپ باتوجه به سنش و اولین بازیش تویه لالیگا عالی بود و در حال حاضر از مندی و فران گارسیا بهتر بود