مرجع خبری رئال مادرید: پدرو موراتا خبرنگار مارکا در گزارشی مفصل به بررسی این نکته پرداخته که چرا فلورنتینو پرز از انریکه ریکلمه وحشت کرده است؛
انریکه ریکلمه، رئیس آینده رئال‌مادرید پس از فلورنتینو خواهد بود. به همین دلیل است که رئیس کنونی، برای نخستین بار در برابر رقیبی واقعی و توانمند احساس ترس کرده؛ رقیبی که می‌تواند در انتخاباتی واقعی با وی رویارو شود، نه در انتخاباتی عجولانه که گویی پرسشی در میانه یک مسابقه تلویزیونی مطرح شده است.
فلورنتینو از انریکه ریکلمه هراس دارد؛ کسی که نه‌تنها می‌شناسد، بلکه شخصاً با وی آشنا شده است. این آشنایی در دوحه، در جریان جام جهانی باشگاه‌ها در سال ۲۰۲۱، رخ داد. نمی‌دانم آیا فلورنتینو حافظه‌ای ضعیف دارد یا گزینشی عمل میکند؛ گمان می‌برم اولی صادق باشد. در پایان این مقاله، علت را یادآوری خواهم کرد.
انتخاباتی از سر ترس
برگزاری انتخاباتی که در بیست‌وپنج روز برگزار شود، نشانه‌ای آشکار از ترس است و شأن فلورنتینو را کوچک میکند. اگر احساس قدرت می‌کرد، رویاروی رقیب می‌ایستاد تا او را به خاک بنشاند. اما می‌داند که ضعیف است و از همین رو این انتخابات را چنین تدبیر میکند تا کسی نتواند نامزد شود، درست مانند سال‌های ۲۰۰۹، ۲۰۱۳، ۲۰۱۷، ۲۰۲۱ و ۲۰۲۵. می‌خواهد این پیام را منتقل کند که هیچ‌کس جرأت رقابت نداشته، حال آنکه واقعیت چیز دیگری است.
فلورنتینو در حالی این انتخابات را برگزار میکند که هیچ الزام قانونی برای آن وجود نداشت، چراکه دوره ریاستش تا ژانویه ۲۰۲۹ اعتبار داشت. این اقدام از ضعف و هراس او سرچشمه می‌گیرد و این واقعیت را از همین لحظه با خود حمل خواهد کرد: فلورنتینوی که از رقیب ترسید، نه فلورنتینوی همه‌توان.
توصیه به ریکلمه
اگر جای ریکلمه بودم که تنها سی‌وهفت سال دارد در برابر هفتادونه سال فلورنتینو، در این انتخابات بدین شکل شرکت نمی‌کردم. این لحظه، وقت مناسب او نیست. بهتر آن است که فلورنتینو تنها بنشیند و میوه‌ای که از درخت رسیده، خودش بیفتد.
اگر قرار بود انتخابات واقعی باشد، ریکلمه می‌بایست فرصت می‌داشت ایده‌هایش را به هواداران رئال‌مادرید معرفی کند، برنامه‌اش را برای اعضا تشریح کند، به شعبه‌های هواداری برود، چندین بار با فلورنتینو مناظره رودررو داشته باشد و خودش را به خوبی معرفی کند. نه اینکه تنها یک هفته فرصت داشته باشد.
اما اگر با وجود این همه دشواری تصمیم به نامزدی بگیرد، اعضا در ریکلمه طرزی دیگر، ایده‌ای نو، چهره‌ای متفاوت خواهند دید؛ رئال‌مادریدی مهربان‌تر، مدرن‌تر، کمتر خودمحور. و شاید به همان اندازه هم از نظر ورزشی موفق باشد، که این خود اصل اساسی است.
نشست شتابزده
یکشنبه گذشته در مارکا نوشتم که با توجه به بی‌نظمی روزافزون در رئال‌مادرید، منطقی است که انتخابات برگزار شود. چهل‌وهشت ساعت بعد، فلورنتینو در لحظه‌ای از بی‌تابی، آن‌ها را اعلام کرد. هیأت مدیره خود را سه‌شنبه گذشته ساعت شش بعدازظهر فراخواند تا به آن‌ها اطلاع دهد (نه بحث کند) که چنین تصمیمی گرفته است. نشست به قدری کوتاه بود که تنها پانزده دقیقه بعد، فلورنتینو پشت میکروفون قرار داشت. اعضای هیأت مدیره، همچون مجسمه‌هایی بی‌اختیار، تنها گوش سپردند.
فلورنتینو انتخابات واقعی برگزار نکرده؛ بلکه در حمله‌ای از کبر و غرور، خونش به سرش دویده و به گونه‌ای ترسو و ضعیف وارد این رویارویی شده است.
این انتخاباتی است پنهانی، فراری، در یک کلام: انتخاباتی بزدلانه. اگر فلورنتینو واقعاً می‌خواست به اعضا این فرصت را بدهد که او را با دیگری مقایسه کنند، هرگز بیست‌وچهار ساعت پس از اعتراضات، انتخابات اعلام نمی‌کرد.
معیار دوگانه
فلورنتینو نمی‌تواند همان معیاری را که برای ژابی آلونسو به کار برد، برای خود هم اعمال کند. همه‌چیز را برای دیگران می‌خواهد، اما برای خودش خیر. می‌گوید رئال‌مادرید متعلق به اعضاست، اما اگر کسی پلاکاردی علیه او بلند کند، دستور می‌دهد نیروهای امنیتی آن را با زور از دستش بگیرند.
این هراس‌های یک امپراتور است در برابر کوچک‌ترین صدای مردم.
در این لحظه، سن هفتادونه سال، شصت‌وشش قهرمانی، و گروهی از مدیرانِ دست‌زن‌ِبی‌محتوا، شفافیت و وقار او را تیره کرده‌اند.
نشست خبری مخرب
حتی نزدیک‌ترین یارانش هم نتوانستند او را از برگزاری آن نشست خبری زیانبار بازدارند؛ نشستی که یازده سال پس از آخرین بار برگزار شد. در حین صحبت، حتی کارمندان باشگاه جرأت نمی‌کردند میکروفنی را که هر بار کنار می‌زد، برایش مستقیم نگه دارند.
آن نشست خبری، خودکشی علنی بود؛ از هاله‌ای که سال‌ها او را رهبری بی‌چون‌وچرا نشان می‌داد، خبری نماند. فلورنتینو خودش را برهنه کرد و نتیجه گویای همه چیز است. برای من، دیدن این فروپاشی واقعاً دردناک بود. فلورنتینو پرز رودریگس شایسته این نیست که «این» فلورنتینو به او چنین ظلمی روا دارد.
اطلاعات من
وقتی هجدهم ژانویه امسال در همین صفحات نوشتم که فلورنتینو (یا جانشینش) این بار رقیب خواهد داشت، منظورم انریکه ریکلمه بود، چون این اطلاعات را از منبعی موثق داشتم. تعهد سپرده بودم محرمانه بمانم، چون خود ریکلمه نمی‌خواست در لحظه بدی برای تیم و باشگاه فرصت‌طلب به نظر برسد.
همان‌طور که می‌دانید، ویسنته بولودا (هفتاد‌ویک ساله) هم مدام بین «می‌آیم» و «نمی‌آیم» در نوسان است. گمان نمی‌کنم بولودا نامزد شود؛ نه الان، نه بعداً. در دل می‌داند که شانسی ندارد و شاید اوضاع خوب زندگی شخصی و کاری‌اش با چنین ماجراجویی همخوانی ندارد.
دیوار آوالِ مالی
تقویم انتخاباتی و شرایط نامزدی به گونه‌ای تنظیم یا سخت‌تر شده که هیچ‌کس نتواند (یا به زحمت بتواند) نامزد شود. رئال‌مادرید همچنان الزام به ارائه ضمانت‌نامه‌ای معادل پانزده درصد بودجه هزینه‌ها را حفظ کرده است، در حالی که قانون ورزش این الزام را برای باشگاه‌هایی که شرکت سهامی نیستند، حذف کرده بود.
تقریباً هیچ‌کس پول یا دارایی‌ای در حد فلورنتینو ندارد که ضمن آن هوادار رئال‌مادرید، عضو بیست‌ساله و دارای تابعیت اسپانیایی هم باشد.
اما فراتر از آن، مهلت‌ها آن‌قدر کوتاه تنظیم شده‌اند که حتی اگر کسی واجد شرایط باشد، فرصت عمل کردن نداشته باشد.
فلورنتینو سه‌شنبه دوازدهم مه تصمیم به برگزاری انتخابات گرفت. اساسنامه می‌گوید نامزد ده روز مهلت دارد تا ضمانت‌نامه‌اش را ارائه دهد. این یعنی نامزد بین پنجشنبه چهاردهم مه تا شنبه بیست‌وسوم مه فرصت دارد ضمانت‌نامه‌ای معادل ۱۸۷ میلیون یورو (پانزده درصد بودجه هزینه‌ها) تهیه کند.
هر بانکدار به شما می‌گوید که فراهم کردن چنین ضمانت‌نامه‌ای در پنج روز، هرچند غیرممکن نیست، از نظر بوروکراتیک بسیار دشوار است.
اگر معجزه‌ای رخ دهد و این ضمانت‌نامه ارائه شود، تنها پانزده روز دیگر باقی می‌ماند تا نامزد خودش را به اعضا معرفی کند. انتخابات هفتم ژوئن برگزار می‌شود.
مقایسه با انتخابات واقعی
فلورنتینو گفت که در سال ۲۰۰۰ هم نامزد شد و برنده شد و «وقت بیشتر نخواسته». اما واقعیت این است که آن زمان چهل‌وهفت روز فرصت داشت. لورنزو سانز سی‌ام مه اعلام کرد، پانزدهم ژوئن مجمع تصویب کرد و شانزدهم ژوئیه انتخابات برگزار شد.
در انتخابات اخیر بارسلونا، لاپورتا بیست‌ودوم ژانویه اعلام کرد و رأی‌گیری پانزدهم مارس انجام شد. پنجاه‌ودو روز فرصت واقعی برای نامزدها. آن است انتخابات واقعی.
راه‌حل ممکن
حتی اکنون هم اگر فلورنتینو شجاعت داشت و نمی‌ترسید، می‌توانست تقویم انتخاباتی را متوقف کند و انتخاباتی واقعی برگزار کند. کافی بود بگوید: «برای مشارکت بیشتر نامزدها و امکان مقایسه برای اعضا، اعلام میکنم که فرآیند انتخاباتی پانزده یا بیست روز دیگر آغاز خواهد شد.»
و مهم‌تر از همه، باید فهرست اعضا را در اختیار نامزدها بگذارد، و یک ناظر مستقل در فرآیند رأی‌گیری پستی حضور داشته باشد.
این یعنی شجاعت. این یعنی رویارویی با رقیب در شرایط برابر. اما دقیقاً همین است که فلورنتینو نمی‌خواهد. چرا؟ چون می‌ترسد.
موقعیت ریکلمه
ریکلمه در سکوت بود. وارد انتقادهای روزانه نمی‌شد. اما پس از نشست خبری فلورنتینو، در نامهای نوشت: «احترام شما را دارم و مدیریت کلی‌تان را می‌ستایم، اما اگر می‌خواهید انتخابات برگزار شود، بیایید برای انتخاباتی واقعی و با زمان کافی گفتگو کنیم. یادآوری میکنم که من واجد شرایط نامزدی هستم.»
در آن نامه نگفت که نامزد می‌شود. هنوز نه گفته، نه نه. توپ در زمین فلورنتینو است، اما او جرأت نکرده و نخواهد کرد.
زمان‌بندی نامناسب
همه این‌ها ریکلمه را در موقعیت نامناسبی غافلگیر کرده است؛ چون شرکتش، گروه کاکس، تنها یک ماه پیش ایبردرولا مکزیک را به مبلغ ۴.۲ میلیارد دلار خریداری کرده و اکنون مشغول مدیریت این عملیات بزرگ است.
این خرید با تأمین مالی یک کنسرسیوم نه‌بانکی و انتشار اوراق قرضه به ارزش دو میلیارد دلار انجام شده، در حالی که تقاضا برای آن اوراق هشت میلیارد دلار بوده است. فلورنتینو همه این‌ها را می‌داند.
ریکلمه قطعاً نقاط ضعف تازه‌واردی خواهد داشت، اما منطق می‌گوید که این لحظه مناسب نیست. بهتر است صبور بماند و از تبلیغات رایگانی که این جنجال برایش ساخته بهره ببرد.
شاید جسارت آن باشد که نامزد شود و احتمال شکست را بپذیرد؛ شکستی که لااقل برای هواداران رئال‌مادرید یک نقطه مرجع ایجاد میکند.
رئیسانی که ابتدا باختند
چند نفر از رئیسانی که بعداً رئیس رئال‌مادرید شدند، ابتدا در انتخابات شکست خوردند. از جمله خود فلورنتینو در سال ۱۹۹۵ در برابر مندوزا.
توصیه به ریکلمه، چه نامزد شود چه نشود: وقار، متانت، دوری از مجادلات پست و وارد نشدن به جنگ با فلورنتینو. این مرد میوه‌ای است که رسیده و خودش خواهد افتاد، حتی اگر سال آینده هم قهرمان اروپا شود. چرخه‌اش به پایان رسیده و اعضا می‌بینند که در رأس کار چه می‌گذرد.
خروجی شایسته
آنچه اسف‌بار است اینکه فلورنتینو اجازه نمی‌دهد کسی کمکش کند تا تصویرش را بازسازی کند. خروجی کنونی او برای این همه خدمت، ناعادلانه است.
اگر جای ریکلمه بودم و فلورنتینو راه را سنگلاخ نمی‌کرد، وقتی موقع رسید، عکس او عمل می‌کردم: خروجی آبرومند و کریمانه‌ای برایش فراهم می‌کردم. حتی اگر او این جوانک را در شأن خود نداند.
همه چیز بسیار راحت‌تر می‌بود اگر فلورنتینو باور داشت که رئال‌مادرید به اعضا تعلق دارد، نه به او. این حس تملک، حاصل سال‌های طولانی در قدرت، همان چیزی است که او را به اشتباهات جبران‌ناپذیر سوق می‌دهد و پیش از آنکه خودش تصمیم بگیرد، ریاستش را به شکل بدی پایان خواهد داد.
یادداشت پایانی: ثبات مالی کسب‌وکارهای اصلی ریکلمه در آمریکای لاتین دیگر به بانک‌های اسپانیایی وابسته نیست، برخلاف سال‌های گذشته. این یعنی تلفن‌های فلورنتینو به رئیسان بانک‌ها دیگر اثری نخواهد داشت.
شاید فلورنتینو اکنون به یاد بیاورد که در چه شرایطی ریکلمه را شخصاً در دوحه ملاقات کرد و چه صحبتی با هم داشتند. از آن لحظه تا همین اواخر دشمنی‌ای در کار نبود. اما اکنون که فلورنتینو می‌بیند با رقیبی واقعی روبروست، عصبی شده و می‌ترسد. و این را هم «این» فلورنتینو می‌داند، هم آن فلورنتینوی پیشین.
پرز اگه برنده بشه احتمالا باز هم شرایط شرکت در انتخابات رو تغییر بده برای اینکه کسی نتونه رقیبش بشه ، مثلا شرط مجرد بودن یا شرط بالای 80 سال ، یارو جوری برنامه ریزی کرده که هیچ رقیبی نباشه تازه بازم دلش قرص نیست زمان انتخابات رو یهو اعلام میکنه تا کسی فرصت شرکت رو نداشته باشه
ببین من خودم از مخالفان پرچم
حتی خواستم ترورش کنم
ولی الان مهم تیمه
پرز: ریکلمه خائن به مادرید هست و جوانان مادریدی را اغفال میکند تا بر علیه رئال کودتا کنن
من خودم به این وضعیت انتقاد دارم ولی بحث رئاله
نمیفهمم این همه هیت به امباپه از کجا میاد انگار یه سری یادشون رفته همین امباپه نبود معلوم نبود چه بلایی سرمون میومد دیگه طرف باید چیکار کنه فصلی 50 تا گل پاس گل میده
وینی و فده خودشون یه تنه ریدن تو اول تا اخر تیم وگرنه تا قبل این کسشر بازیا همه داشتن عین ادم بازیشونو میکردن
تیتر روز: چرا پاپا با شنیدن اسم ریکلمه پی‌پی میکند
دیژتاتور باید چکمال بشه
چرا هراس دارد..!؟
جواب خیلی سادس دقیقا مثله همه دیکتاتورا از ترس کونش واسه سرنگونیش
چون پشمای پاپا ریخته
بیشتر از اینکه یه تیم برا موفقیت اسم یا بازیکن لازم داشته باشه نیاز به انگیزه داره
انگیزه همون دلیلیه که پاریس الان موفقه
انگیزه همون دلیلیه که بارسا با اینکه یه مشت بچه سال بازیکنشن موفقه چون انگیزه دارن برا قهرمانی و افتخار کسب کردن دوباره دارند
انگیزه همون چیزی بود که رونالدو بعد باخت به بایرن کسب کرد تا باهاش اروپا رو شخم بزنه
انگیزه همون دلیلیه که محرک بازیکنا برا تلاش برا گرفتن توپ و گل زدن و با جون دفاع کردنه
اگه یه تیم انگیزه نداشته باشه هر چقدرم زور بزنه بازم موفق نی مثل تیم ما چون بازیکنای ما انگیزه ندارند بخاطر اینکه اکثرشون الان با وجود شاید سن نه چندان زیاد دو تا سی ال بردن و هر چی جام خواستند کسب کردند و برای موفقیت دوباره تلاش نمیکنند برعکس اوایل دوره آنجلوتی که همه با هم تمام زورشون رو میزدند تا دوباره بعد چند سال رئال به سی ال برسه و هدف بزرگی داشتند که بهش برسند
امباپه با اینکه گشاده ولی تو بازیا دو برابر وینی تلاش میکنه میدونین چرا؟ چون امباپه با انگیزه جام اومد به رئال و برا به دست آوردن اون تلاش میکنه ولی وینی بعد مراسم توپ طلا و گرفتن جام های زیاد کلا انگیزش افت کرد و خودشو باخت
ما نیاز به یه مربی داریم تا دوباره به بازیکن ها انگیزه بده تا همه ی تلاششون رو بکنن تا به موفقیت برسند و به تیم روحی دوباره بده و اگه لازم بود بازیکن های بی انگیزه رو پرت کنه بیرون و جوون ها رو جایگزین کنه چیزی که شاید از نظر روانی آنجلوتی توش سر بود
معذرت که طولانی شد
امباپه با اینکه گشاده ولی تو بازیا دو برابر وینی تلاش میکنه
.
امباپه دوبرابر وینی تلاش میکنه؟؟؟؟؟؟؟ بیخیال یکی از اونیکی کون گشاد ترن
تازه وینی باز چارتا تلاش برا دریبل زنی میکنه«هرچند هر ۴ تاش لو میره» ولی کیریان همونم نداره و مثل ماست تو زمینه
اینو از ۲ بازی جلوی بایرن فهمیدم، امباپه تو کل ۲ بازی فقط ۳ یا ۴ تا موقعیت خطرناک ساخت، از اون ۴ تا هم ۲ تاش دروازه خالی و تک به تک بودن که گل شدن
نه امباپه نه وینی هیچ گوهی نیستن، اینو وقتی بازی اولیسه رو میبینم میفهمم…
اوایل دوره ژابی خداییش امباپه خیلی فعال تر از وینی بود الانو قبول دارم دو تاشون کون گشاد ترن ولی قبل از اینکه مخروط بیاد عملکرد امباپه از وینی بهتر بود
حاجی باد خورده سرتون وینی جز اینکه توپ رو برمیداره به امید خدا میدوعه چه کاری کرده تلاش کجا بود ۳۸ درصد دریبل در برابر ۵۴ درصد مقایسه کردنشونم زشته
امباپه کجا تلاش میکنه
برو بازی دمبله رو ببین تلاش یعنی اون
مثل گراز وحشی موقعی که توپ زیر پای حریفه استارت میزنه به سمتشون پرس میکنه همه جای زمین هست میاد نزدیک مدافعای خودی توپ میگیره دو تا گلی که پارسال تو زمین ارسنال و لیورپول زدنو ببین دمبله اومد تو نیمه خودی توپو گرفت برد جلو تا محوطه حریف بعد رسوندن بهش زد تو گل
راست چپ همه جای خط حمله میره جا عوض میکنه وقتیم دقیقه 65 تعویض میشه تو مهم ترین بازی فصل همه رو تشویق میکنه عین ادم میره بیرون داستان درست نمیکنه
فوتبال مدرن اینجور بازیکنا رو میخواد دمبله اولیسه رافینیا
بازی اینا رو که میبینی میفهمی امباپه و وینی چقد گشادن
در مقایسه با وینی گفتم امباپه تو دوره ژابی و حتی فصل قبل بیشتر تلاش کرده وگرنه نسبت به بقیه ی بازیکنای مطرح معلومه که کمتر تلاش میکنه
عجب متن کامل و زیبایی
ممنون از حامد فلاح و تیمش بابت ترجمه این متن طولانی و پیچیده
توضیح: می دونم که هزار تا اپ واسه ترجمه هست. اما هیچکدومشون ویراستاری و تفسیر محتوا به معنای واقعی انجام نمیدن. کار یک نفر آدم باسلیقه است که مطلب رو درست بخونه و بفهمه و ارائه بده
چون ریکلمه ازش فیلم دارد :)
خلاصه ای کوتاه:
چون میترسه ریکلمه کونش بزاره
پرز ـ وینیسیوس ـ امباپه
روزی که این سه تا میمون رئالو ترک کنن و گمشن برن اون روز عید منه
والورده هم این اواخر غوره نشده میخواد انگور شه. زیاد بخواد بلندپروازی کنه باید اسم اونم کنار این آشغالا نوشت
تعجب میکنم از فده
شخصیت بسیار ارومی داشت تا قبل این فصل
به محض اینکه کاپیتان شد این فصل بشدت هار شد
اون از گند کاریش سر ژابی اینم از حواشیش تو رختکن، نباید میذاشتیم کاپیتان بشه، بعضیا قدرت بهشون نمیاد…
فده فصلا پیشم همین بود فقط فرقش این بود که گنداش رسانه ای نشد همین الان خبراش هست که فصل پیش به مودریچ توهین کرده بود یک بازیم کارلتو بدبخت بردش وینگر راست سریع زنشو فرستاد جلو که کارلتو مسخره کنه از همه بدتر اینکه تو هافبک از همه ریدمان تره تأثیرگذاری کمی داره تو جریان بازی
برعکس اون ۳ نفر اولین نفری که سیکش باید بخوره خوده فده است جایگزین شدن با یک هافبک بازیساز توپ نگه دار
حامدجان خبری از اینکه ریکلمه میخواد توی انتخابات شرکت کنه یا قراره مارو با کفتار تنها بزاره نداری؟!؟!
شرکت میکنه ولی خب مث رای گیری ایرانع