«پرز با روش‌های کثیفش این انتخابات را می‌برد اما به پایان سلام می‌کند»

مرجع خبری رئال مادرید: مارتین سانچز در سایت افتصادی و راستگرای «مرکا۲» نوشت:

اطرافیان فلورنتینو پرز در حال پیش بردن یک جنگ کثیف و بی‌دلیل علیه انریکه ریکلمه هستند؛ اقدامی که در واقع موجب محبوب‌تر شدن این رقیب می‌شود. ریکلمه کاندیدایی است با ایده‌های خوب، مؤدب‌تر از رقیبش و دارای طرحی نوگرایانه، هرچند با برخی سایه‌های تجاری. از جمله مزایده‌ای که از طریق آن شرکت آبنگوآ را به دست آورد.

پرز، رئیس شرکت ACS هیچ ابایی ندارد که خود را قربانی قدرت‌های سیاسی نشان دهد، در حالی که خودش در نیم قرن گذشته یکی از پر رمز و رازترین چهره‌های این عرصه در اسپانیا بوده است. به فشارهایش برای حذف برنامه «ال روندو» از تلویزیون ملی، تلاشش برای برکنار کردن آلفردو رلانیو، پاکو گونسالس و مانولو لاما، دستکاری در مفسران موویستار پلاس، یا انگشت گذاشتن بر خبرنگاران منتقد از آن برنامه بدنام «نود دقیقه» نگاهی بیندازید که دوستش میکی نادال اجرا می‌کرد؛ همان کسی که علی‌رغم محکومیت به آزاردادن همسر سابقش، همچنان به عنوان گوینده رئال مادرید فعالیت می‌کند.

پرز همان کسی است که از گروه رسانه‌ای بوسنتو به دلیل حمایت از اسکار کامپیو شکایت می‌کند؛ چراکه کامپیو کمتر از خوسه فلیکس دیاث و خوسپ پدررول رام و اهلی است. پدررول و برخی روزنامه‌نگاران دیگر از جمله پدرو خی رامیرز و خورخه کالابرس از حمایت‌های شغلی پرز بهره برده‌اند. وسواس او در نفوذ به رسانه‌ها، که روزگاری با دوستش آنتونیو گارسیا فراراس دنبال می‌شد، موجب شده برخی متحدان رسانه‌ای از او فاصله بگیرند.

فلورنتینو پرز بسیار از دفاع از حقوق اعضا سخن می‌گوید، در حالی که سنگ‌اندازی‌هایش برای جلوگیری از رأی‌گیری‌ها و تمایلش به خصوصی‌سازی باشگاه برای جبران هزینه‌های گزاف بازسازی ورزشگاه برنابئو — که تا کنون به دلیل ناتوانی در برگزاری کنسرت نتیجه‌ای نداده — واقعیت دیگری را نشان می‌دهد.

همچنین پرز از سایه‌های تجاری ریکلمه سخن می‌گوید، در حالی که تجارت‌های خودش با برخی جنجال‌ها پیوند خورده که ردپای آن‌ها را می‌توان در ماجراهای پوخولیسم، حزب مردم، حزب سوسیالیست و بخشی از جریان کارمنیسم یافت.

او همچنین ریکلمه را متهم می‌کند که مردِ رامون کالدرون است، در حالی که این پرز بود که پس از وعده افشای پرونده‌های کالدرون، در سال ۲۰۰۹ از این کار سر باز زد و خشم متحد آن روزش خوسه آنتونیو آبیان را برانگیخت. آبیان بعدها با انتشار ضبط‌های معروف و نوشتن کتابی که در بزرگ‌ترین فروشگاه‌های اسپانیا به فروش نرسید، چهره واقعی «موجود برتر» را آشکار کرد.

فلورنتینو بدون هیچ مدرکی ریکلمه را متهم می‌کند که قصد دارد از رئال مادرید به عنوان سکوی تجاری استفاده کند — این دقیقاً همان اتهامی است که خودِ رئیس ACS یک بار علیه گای دو لیبانا به دادگاه برد و سرانجام متهم تبرئه شد. «ففه»، دست راست سابق رئیس، در همان ضبط‌های مشهور اعتراف کرده بود که باشگاه «درهای زیادی» را در عرصه تجاری می‌گشاید.

این همان پرزِ فرسوده است که حالا از پرونده نگریرا ناراحت می‌شود؛ همان کسی که حدود دو سال پیش پس از افشای رسوایی می‌گفت رئال مادرید به یک بارسلونای «قوی» نیاز دارد و حتی از نفوذ خود در دولت سوسیالیستی (با کانال مستقیم‌تری از طریق ACS تا شرکت کاکس) استفاده کرد تا بارسایی‌ها بتوانند دنی اولمو را در لالیگا ثبت نام کنند و گردن خوان لاپورتا را — که گرفتار هزینه‌های ساخت نوکمپ و برخی معاملات مشکوک بازیکنان بود — از زیر تیغ بیرون بکشد.

در این میان، لاپورتا با ترکیبی از عشق به فوتبال — چیزی که پرز از آن بی‌بهره است — و زیرکی سمی‌اش، یک بارسلونای قهرمان ساخت و اکنون دوباره در مسیر پیروزی است؛ با ترکیبی از ستاره‌ها، بازیکنان پرورش‌یافته در مدرسه فوتبال خودشان و معاملاتی با بوی ناخوش. این در برابر مادریدی است که از دوران مورینیو به این سو در حال پسرفت بوده و ترکیبش را بازیکنی رهبری می‌کند که باید از لالیگا خارج شده باشد یعنی و ویینیسیوس لوس‌ شده.

پرز برای وینیسیوس هر کاری دلش خواست انجام داد، در حالی که یکی از بهترین تصمیم‌هایش دقیقاً ایستادگی‌ جلوی کریستیانو رونالدو، سرخیو راموس و همراهانشان بود، در زمانی که بارسلونا با پرداخت حقوق‌های نجومی مسی را تا آستانه ورشکستگی نوازش کرد.

پرز با هفتاد و نه سال تمام شده، به نظر می‌رسد از اظهارنظرهایی که در ماه‌های اخیر درباره سنش مطرح شده به شدت ناراحت است. رئیس رئال مادرید در یک کنفرانس مطبوعاتی به شایعاتی درباره مشکلات سلامتی‌اش اعتراض کرد، در حالی که برخی منتقدانش در شبکه‌های اجتماعی از سن او برای زیر سؤال بردن عملکرد اخیرش در مدیریت باشگاه بهره گرفتند. این موضوع در نهایت وارد بحث جانشینی و آینده باشگاه شد.

کمتر از این سخن گفته می‌شود که او تا چه حد به فوتبال زنان بی‌توجه بوده، یا چه بی‌ادبانه اسطوره‌هایی چون دل بوسکه، رائول یا کاسیاس را از در پشتی بیرون کرد؛ یا اینکه شخصیت‌هایی با شأن اندکی چون آلوارو آربلوا را ترفیع داد.

پرز همان کسی است که پشت «عملیات سنگ» بود؛ همان که کاسیاس را «بسیار کم‌استعداد» می‌خواند؛ همان که دولت اسپانیا بیش از یک هزار و سیصد و پنجاه میلیون یورو به یک کنسرسیوم به رهبری ACS بابت پروژه کاستور پرداخت؛ همان دوست آذنار، اسکار پوئنته یا میگل روکا؛ همان که از رازهای زندگی شخصی بازیکنانش پرده برمی‌داشت؛ و همان که بنا به گزارش ورتله به خولیو آریثا زنگ زد تا پدررول را پس از شکست‌هایش در تلویزیون ملی و پونتو رادیو — پیش از ماجرای کارآموزان — جذب کند.

فلورنتینو قدرتمندترین مرد کشور است، با احترام برای رئیس دولت و رئیس کشور، اما دستاوردهایش را هم نمی‌توان نادیده گرفت. موفقیت‌های ACS و رئال مادرید انکارناپذیرند. با این حال باید میان شخص و اثرش تمایز قائل شد؛ به ویژه که این همان شخص است که در یک فرآیند دموکراتیک شرکت می‌کند — همان فرآیندی که خودش با تمام توان در برابرش مانع‌تراشی کرده — زیرا نود و نه هزار و هشتصد و پنجاه نفر از نزدیک به صدهزار عضو باشگاه اصلاً اجازه نامزد شدن در انتخابات را ندارند.

روزی ریکلمه توضیح خواهد داد که چرا یکی از بانک‌های بزرگ اسپانیا وعده ضمانت مالی‌اش را داد اما سرانجام عمل نکرد. و روزی آشکار خواهد شد که پیروزی قاطع فلورنتینو پرز در هفتم ژوئیه — به ویژه در آرای پستی که روزگاری برایش دردسرساز بود — می‌تواند آغاز پایان دوران او باشد؛ چرا که وجهه‌اش در این مسیر آسیب بسیاری دیده است.