مرجع خبری رئال مادرید: فضای پیرامون جود بلینگام در ماه‌های اخیر در انگلیس متشنج شده بود؛ به‌ویژه از زمانی که توماس توخل هدایت تیم ملی را بر عهده گرفت. اما شش روز مانده به نخستین بازی سه‌شیرها در جام جهانی مقابل کرواسی، هافبک رئال مادرید در آخرین دیدار تدارکاتی برابر کاستاریکا با نمایشی قابل‌توجه بخشی از فشارها را از روی دوش خود برداشت؛ آن هم در حالی که برای حضور در ترکیب اصلی با مورگان راجرز رقابت می‌کند.
توخل پیش از بازی تأکید کرده بود: «نشان داده‌ایم که می‌توانیم بدون بلینگام هم بازی‌ها را ببریم. او با ماست، اما باید دست از صحبت درباره افراد برداریم. جود به‌تنهایی این جام جهانی را برای ما نخواهد برد. این کاملاً غیرممکن است.»
سرمربی آلمانی از زمان حضورش روی نیمکت انگلیس در ژانویه ۲۰۲۵، فرصت زیادی برای استفاده از بلینگام نداشته است. حتی با توجه به اینکه بدون تردید بازیکنانی مانند کول پالمر و فیل فودن را کنار گذاشته بود، برخی انتظار داشتند بلینگام، که در فیفادی ماه مارس حضور نداشت، از فهرست نهایی خط بخورد و مورگان گیبز-وایت جای او را بگیرد.
توخل گفت: «باید دست از صحبت درباره افراد برداریم. جود به‌تنهایی این جام جهانی را نخواهد برد.»
با این حال، توخل نخواست «سر او را قطع کند» و پس از نمایش بلینگام برابر نیوزیلند، جایی که از آغاز نیمه دوم وارد زمین شد و بازوبند کاپیتانی را بست، خود این بازیکن اولین کسی بود که از خودش انتقاد کرد.
او گفت: «از یک فصل سخت می‌آیم که چند مصدومیت روی آن تأثیر گذاشت. برای اولین بار در دوران حرفه‌ای‌ام چنین چیزی را تجربه کردم. اما احساس قدرت می‌کنم و از نظر بدنی خیلی بهتر از ابتدای فصل هستم. آماده‌ام و بسیار هیجان‌زده هستم.»
بیشتر کارشناسان در انگلیس معتقد بودند مورگان راجرز در رقابت برای پست هافبک هجومی، پشت سر زوج ثابت دکلان رایس و الیوت اندرسون، یک قدم جلوتر از بلینگام است.
توخل در ماه نوامبر گفته بود: «هر دو برای این جایگاه رقابت می‌کنند. آن‌ها دوستان خوبی هستند، بنابراین این رقابت می‌تواند سالم باشد. قرار نیست دشمن هم باشند.»
علاوه بر این، نقش راجرز به‌عنوان هافبک هجومی در استون ویلا تحت هدایت اونای امری، جایی که این فصل روی ۲۵ گل تأثیر مستقیم داشته، با ایده‌های توخل همخوانی بیشتری داشت؛ تیمی که به فوتبال عمودی و کمتر مبتنی بر مالکیت علاقه دارد.
با این حال، احساس عمومی این است که ترکیبی که برابر کاستاریکا به میدان رفت، تفاوت زیادی با ترکیب بازی نخست جام جهانی نخواهد داشت… و بلینگام در آن ترکیب پیراهن شماره ۱۰ را بر تن داشت. وقتی از توخل پرسیده شد آیا این همان ترکیب بازی مقابل کرواسی خواهد بود، پاسخ داد: «شاید.»
بلینگام در موقعیتی نزدیک‌تر به دکلان رایس بازی کرد و الیوت اندرسون نقش هافبک نگهدارنده را بر عهده داشت. درست است که به‌ویژه در نیمه نخست برای پیدا کردن جایگاه خود و اثرگذاری روی بازی با مشکل مواجه شد، اما نخستین موقعیت مسابقه را خودش خلق کرد؛ زمانی که در لبه محوطه جریمه با چرخشی سریع فضا ساخت. او همچنین آغازگر حرکت گل اول از سمت راست بود و پیش از پایان نیمه اول، با یک پاس از میانه میدان نونی مادوئکه را در موقعیت تک‌به‌تک قرار داد.
در نیمه دوم نیز با متمایل شدن به سمت چپ تلاش کرد بیشتر در جریان بازی قرار بگیرد و درست پیش از تعویض شدن، حدود ۲۰ دقیقه مانده به پایان، با نفوذی درخشان به محوطه جریمه پنالتی گل دوم را به دست آورد؛ پنالتی‌ای که گوردون آن را تبدیل به گل کرد.
توخل پیش از مسابقه به او هشدار داده بود: «او می‌داند که یکی از بازیکنان اصلی است، اما ما ۱۴ یا ۱۵ بازیکن داریم که برای حضور در ترکیب اصلی رقابت می‌کنند.»
بلینگام که هنوز با بهترین نسخه خود فاصله دارد، قانع‌کننده‌ترین نمایش ماه‌های اخیرش با پیراهن انگلیس را ارائه داد: از ۵۳ لمس توپ، ۳۷ پاس از ۴۰ پاس را به مقصد رساند، هر ۳ دریبل خود را موفق انجام داد، ۱۹ بار با توپ پیشروی کرد و ۴ دوئل از ۵ دوئلش را برد. کاملاً مشخص بود که می‌خواهد خودش را ثابت کند.
بلینگام لاغرتر، سبک‌تر و چابک‌تر به نظر می‌رسید؛ گویی باری از دوشش برداشته شده است. او با مسئولیت بیشتر در حمل توپ نسبت به سازمان‌دهی بازی، با دو وینگر خودکفا در نبردهای یک‌به‌یک که از نقش او در مرکز زمین نمی‌کاهند و به‌ویژه با آزادی کامل برای استفاده از فضاهایی که هری کین با عقب آمدن‌هایش ایجاد می‌کند، در بیش از ۷۰ دقیقه حضورش مقابل کاستاریکا تلاش کرد نشان دهد که می‌خواهد جایگاهش را در ترکیب اصلی انگلیس به دست آورد. حالا تصمیم نهایی با توماس توخل است.
کاشکی فروش بره تا انزو یا مک الیستر یا سوبوسلای یا الیوت بازیکن ناتینگهام بیان
کاشکی بری تا انزو یا مک الیستر یا سوبوسلای یا الیوت بازیکن ناتینگهام بیان
خب به کیف پاپا
بیا آرسنال
محمد جواد از بچه های خوب جنوب لندن
۲ فصله تو در و دیواره این فصل آخرم که کلا یادم رفت همچین بازیکنی هم داریم
مفتخور تک‌فصلی
امباپه اومده رئال اونوقت این بی‌عقل هنوز نمیفهمه دیگه نباید بره تو کون دروازه‌‌بان هرچند همونجا هم ریده
عقلش نمیرسه ما الان هافبک میخوایم وسط زمینو بگیره دستش نه مهاجم کاذب
یکی از دلایل اصلی ریدنامون تو این فصل کله خر بازیای اینه
سطحش بالاس واقعا قبول دارم بازیکن مثلش زیاد نداریم به شرطی که گیج نزنه و رو وظایفش تمرکز کنه نه اینکه بپره تو بغل وینی و امباپه هم تو بازی خودش برینه هم تو بازی اونا
داداش در اصل پستش هافبک حجومی ما از مجبوری که بازی ساز نداریم میخوایم هافبک وسط بازیش بدیم که ریده میشع تو بازیش جواد بهترین پست براش همون پست فصل اولش پشت مهاجمه که بیشترین کارایی رو داره
برادر من دیگه ما الان از وقتی امباپه اومده نیازی به اون پست و اون وظایف نداریم
جود بره پشت کیلیان خب کی برای امباپه بسازه ؟ شوامنی ؟
بین امباپه و جود صد در صد امباپه زهردار تر و خطرناک تره توی محوطه
جود باید بره کنار والورده تا کمربند میانی تیم منظم بشه و خودشو پیدا کنه
همون کاری که کروس و والورده ۲۰۲۳/۲۰۲۴ انجام میدادن
نمیگم جود مثل کروسه ولی هافبک‌هایی که داریم جدا از حواشی همه تیما آرزوشونو دارن هافبکای تیمای دیگه رو نگاه کن ( به جز ویتینیا و فرناندز استثناء ) ، بقیه‌شون با هافبکای ما قابل قیاس نیستن
به شرطی که جوگیر نشن خربازی درنیارن هرکی واسه خودش نیاد دنبال گل‌زدن
ژوزه شاید بتونه ارتباط وینی و امباپه رو درست کنه و هماهنگشون کنه
اما فک نکنم بتونه مشکل جود رو حل کنه
ایشالا که من حرفم اشتباه باشه و ژوزه اینم اوکی کنه
سال آخر کارلتو جود مصدوم بود ترکیب هم ناقص بود مصدومیت و بجور بهم ریخت تیمو . جود وینی کاما رودریگو کارواخال همشون حتی کیلیان این نیم فصل آخر همشون ی مقطع شل کردن و ب فکر خودشون بودن . مو داره بازیکن میگیره ک طرف صد خودشو نزاشت جوری میزنتش زمین ک دوباره اینکار نکنه
بچه چلسیع