مرجع خبری رئال مادرید: آچو، جرمی دِ لئون چیز دیگری است. یک قهرمان در پورتوریکو؛ پسری سرسخت در مسیر مادرید. با وجود اینکه نشانه‌ها می‌توانند آدم را به افتادن و ناامید شدن دعوت کنند، او چنین کاری نمی‌کند؛ حتی ذره‌ای. او در شبکه‌های اجتماعی خود نوشته است: «نیامده‌ام که یکی مثل بقیه باشم، آمده‌ام که بهترین باشم.» جمله‌ای در قالب نامهای کوتاه؛ هم شبیه یک فریاد انگیزشی و هم ضربه‌ای محکم بر سینه، برای پایان دادن به زمزمه‌ها: او برمی‌گردد تا بماند، با قراردادی تا سال ۲۰۲۷ و با نهایت جنگندگی. نه خبری از قناعت است، نه آرام گرفتن، نه تردید. او می‌خواهد در کاستیا بدرخشد، سایه‌های فصل‌های گذشته را دور کند، خودش را دوباره ثابت کند؛ و این را پنهان هم نمی‌کند.
او چهره‌ای است با داستانی که حالا خودش بخشی از تاریخ باشگاه شده است. ژانویه ۲۰۲۴ از کاستیون به رئال مادرید آمد. هرچند آن فصل برای تیم اصلی بازی نکرد، اما عملاً بخشی از آن بود. آنچلوتی او را برای بازی برگشت مرحله یک‌چهارم نهایی لیگ قهرمانان مقابل منچسترسیتی همراه تیم برد؛ برای تقویت تمرینات. نام او در فهرست لیگ قهرمانان ثبت نشده بود و بنابراین نمی‌توانست در لیست مسابقه قرار بگیرد، اما کنار گروه حضور داشت. بعد هم همان اتفاقی افتاد که افتاد: پیروزی حماسی در ضربات پنالتی. شور، شادی و سرمستی. و برای بسیاری، نشانه‌ای از خوش‌یمنی.
لقب او همان‌جا متولد شد: طلسم خوش‌شانسی. میان خود بازیکنان این نظریه شکل گرفت که حضور او برای تیم خوش‌یمن بوده و این باور به کادر فنی نیز منتقل شد. پس ماجرا ادامه پیدا کرد. آنچلوتی او را دوباره با خود به مونیخ برد و بازی ۲-۲ شد؛ نتیجه‌ای خوب. سپس حماسه خوسلو رقم خورد. بعد هم ومبلی. فینال برابر دورتموند از راه رسید و چیزی که جواب داده بود، نباید تغییر می‌کرد: جرمی دِ لئون همراه تیم بود. او به خاطر همین باور به خوش‌یمنی، در طول مسیر کنار تیم اصلی قرار گرفت. رئال مادرید قهرمان شد و او هم جام قهرمانی اروپا را بالا برد؛ جامی که به‌صورت غیررسمی، او را نیز در آن شریک می‌دانند.
او جرمی دِ لئون است؛ یک قهرمان ملی. این اغراق نیست. در سن‌خوان به دنیا آمد، فوتبال را به‌جای بیسبال انتخاب کرد و پورتوریکو را به‌جای آمریکا برگزید. او ملی‌پوش است، اما فراتر از آن، یک نماد محسوب می‌شود؛ فوتبالیستی که چیزی بیش از یک بازیکن فوتبال است. بد بانی تصویر او هنگام امضای قرارداد با رئال مادرید را در شبکه‌های اجتماعی خود منتشر کرد، الاديو کاریون او را به پشت‌صحنه کنسرتش دعوت کرد، کیکه هرناندز، ستاره لس‌آنجلس داجرز، در یک مسابقه با پیراهن رئال مادریدِ او ظاهر شد و چنته یدراچ، سازنده یکی از اثرگذارترین پادکست‌های کشور، او را برای گفت‌وگو دعوت کرد. به زبان ساده، او یک پدیده است.
مصدومیت‌های بیشتر از گل‌ها
اما از او همچنان فوتبال بسیار بیشتری انتظار می‌رود. او در سال ۲۰۲۴ آمد و ورودش به ترکیب دشوار بود: در پنج ماه نخست فقط ۱۹۵ دقیقه بازی کرد. هشت مسابقه، یک بار حضور در ترکیب اصلی و یک گل. آن وضعیت به‌عنوان بخشی از هزینه روند تطبیق او پذیرفته شد. امیدها برای فصل ۲۰۲۵-۲۰۲۴ به حالت انتظار درآمد، اما بعد ضربه رسید؛ یا بهتر است گفته شود نوعی نفرین. او تا سه مصدومیت مهم را تجربه کرد؛ از جمله مصیبتی طولانی با شانه‌ها.
ابتدا در ماه اوت به‌دلیل پیچ‌خوردگی شدید مچ پای چپ، یک ماه و نیم از میادین دور ماند. برگشت و در سه مسابقه بازی کرد. اما سپس دوباره ضربه خورد. اوایل نوامبر دچار دررفتگی شدید شانه چپ شد. مجبور شد جراحی کند و دو ماه دیگر از رقابت دور ماند. تا ماه مارس، زمانی که ۱۲ دقیقه بازی کرد و بدترین اتفاق رخ داد. در وقفه بازیهای ملی، دردهای شانه چپ دوباره برگشت. اما فقط این نبود: آزمایش‌ها نشان داد شانه راست او هم آسیب دیده است. وضعیتی پیچیده که باشگاه را مجبور کرد دکمه قرمز را فشار دهد. جرمی دِ لئون هر دو شانه خود را به تیغ جراحان سپرد و با کل فصل خداحافظی کرد. حاصل کار: فقط ۳۷ دقیقه بازی در تمام فصل. یک کابوس.
قرضی یک‌ساله
به این ترتیب، تابستان گذشته از راه رسید. به‌جای رفتن به مسیر تجربه‌ای دورتر، گزینه‌ای نزدیک‌تر انتخاب شد: انتقال قرضی یک‌ساله به هرکولس. جایی که او ابتدا روندی رو به رشد داشت، اما دوباره افت کرد. نوسان، واژه دقیق ماجرا بود. ۵۵ درصد از دقایق بازی او در هشت هفته پیاپی به دست آمد؛ ۳۳۱ دقیقه از مجموع ۵۹۷ دقیقه. دوره‌ای بین نوامبر و ژانویه که به نظر می‌رسید پس از آن همه تاریکی، شروع به دیدن نور کرده است. اما دوباره سقوط کرد. در ۱۸ هفته پایانی فقط ۱۲۶ دقیقه بازی کرد؛ درست در مهم‌ترین بخش فصل. در مجموع چهار پاس گل داد، اما هیچ گلی نزد. هرکولس فصل را با فاصله ۶ امتیازی از پلی‌آف و در رتبه نهم به پایان رساند و او از نظر دقایق بازی، بیست‌وسومین بازیکن تیم بود.
نامهای برای رستگاری
با این حال، همان فصل برای او نوعی دگردیسی به همراه داشت: شروع کرد به بازی در پست وینگر راست، نه مهاجم نوک. نسخه‌ای تازه از جرمی دِ لئون که حالا به والدبباس برمی‌گردد؛ به رئال مادرید، به کاستیا. و هم‌زمان مبارزه‌طلبی خود را اعلام می‌کند: «می‌دانم چه کسی هستم، می‌دانم چه کاری می‌توانم انجام دهم و می‌دانم به چه چیزی خواهم رسید. من تا اینجا نیامدم که یک رؤیا را محقق کنم؛ آمدم تا داستان خودم را بسازم. نیامدم که یکی مثل بقیه باشم. آمدم که بهترین باشم. داستان ادامه دارد…»
این‌ها کلماتی بود که او چهارشنبه گذشته در شبکه‌های اجتماعی منتشر کرد. ابتدا همراه با تصویری از خودش با پیراهن پورتوریکو. اما بعد مسیر را تغییر داد: آن پست را پاک کرد و همان متن را با عکسی از خودش با پیراهن رئال مادرید منتشر کرد؛ برای اینکه اگر کسی تردیدی داشت، برطرف شود.
تا سال ۲۰۲۷
برای تأکید بیشتر، یک پرچم پورتوریکو و یک قلب سفید هم کنار پیامش گذاشت. این همان مطالبه‌گری است؛ همان ضربه محکم بر سینه. هشدار بازیکنی که حالا باید حرفش را در زمین ثابت کند. مسئله همین است: آیا جرمی دِ لئون دو سال و نیم پس از ورودش به والدبباس، خود را دوباره اثبات خواهد کرد؟ از همان روزی که بد بانی تصویر امضای قراردادش در دفترهای باشگاه را منتشر کرد، انتظارها بالا رفت. او تا سال ۲۰۲۷ قرارداد دارد و در نگاه اولیه، برای پروژه روی او حساب می‌شود؛ برای کاستیایی که همچنان با لوپس دِ لرما در رأس کادر فنی ادامه خواهد داد و حالا ویکتور سئا را به‌عنوان دستیار اول کنار خود دارد.
پیش‌فصل در راه است؛ پیش از فصلی که مینی‌دربی دوباره در آن بازخواهد گشت. و طلسم خوش‌شانسی، مبارزه‌طلبانه وارد میدان شده است. چون سرسخت است. چون آچو، جرمی دِ لئون چیز دیگری است.
ممد کتفی صعود کرد
دهن عرژانتین ساییدس
لئون اسکولز
بازیکن شانس مگه کینگ نبود
نه اینکه کلا بگم امکان چنین چیزی یعنی بازیکن شانس و… نیستش ولی در کل این موارد خرافات میدونم!