مرجع خبری رئال مادرید : مارکا در گزارشی نوشت: ژوزه مورینیو در ۶۳سالگی با یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های دوران حرفه‌ای خود در رئال مادرید روبه‌رو شده است: بازگشت به مسیر قهرمانی در یکی از مهم‌ترین باشگاه‌های جهان، آن هم سال‌ها پس از فاصله‌گرفتن خودش از بالاترین سطح فوتبال اروپا. این بازگشتی بزرگ برای مأموریتی بسیار دشوار است؛ به‌ویژه پس از فصل پرآشوبی که رئال مادرید در سال ۲۶-۲۰۲۵ پشت سر گذاشت. به همین دلیل، «آقای خاص» نمی‌خواهد هیچ‌چیز را به شانس واگذار کند.
بازگشت او با خریدهای متعددی همراه شده که ترکیب و فضای رختکن رئال مادرید را به‌طور کامل دگرگون کرده‌اند. شماری از بازیکنان موردنظر شخصی مورینیو، از جمله برناردو سیلوا، دومفریس، کوکوریا و کوناته، به تیم پیوسته‌اند و انتقال گزینه‌های دیگری مانند دیومانده و رودری نیز در آستانه نهایی‌شدن است.
رودری، هافبک اسپانیایی و برنده توپ طلای جام جهانی گذشته که یکی از برجسته‌ترین بازیکنان جهان در پست خود محسوب می‌شود، در صورت رخ‌ندادن اتفاقی غیرمنتظره، به رهبر جدید خط میانی نسخه دوم رئال مادریدِ مورینیو تبدیل خواهد شد. باشگاه مادریدی پیش‌تر نیز شرایط جذب او را بررسی کرده بود، اما اکنون با حضور سرمربی پرتغالی، این آرزو قرار است به واقعیت تبدیل شود. رئال مادرید به‌جای تکیه صرف بر کاماوینگا، فده والورده، شوامنی یا گولر، کلید خط میانی را به بازیکنی خواهد سپرد که در حال حاضر هنوز عضو منچسترسیتی است.
همه‌چیز با دکو آغاز شد
اگر دوره‌های کوتاه و ابتدایی مورینیو در بنفیکا و اونیائو د لیریا را کنار بگذاریم، تیم‌های او همیشه بازیکنان برجسته‌ای در خط میانی داشته‌اند. این بازیکنان ویژگی‌های متفاوتی داشتند و لزوماً همگی مانند رودری هافبک‌هایی کامل و مسلط بر توپ نبودند، اما چه در پست هافبک دفاعی و چه در موقعیتی جلوتر، جریان بازی تیم را کنترل می‌کردند.
پورتوی قهرمان اروپا حول محور بازی دکو شکل گرفت و کوستینیا نقش هافبک موقعیتی و دفاعی را بر عهده داشت. مدیر ورزشی کنونی بارسلونا، مغز متفکر تیمی بود که تاریخ‌ساز شد و قهرمانی اروپا را به دست آورد. دکو که اهل سائو برناردو دو کامپو است، ۱۰۶ مسابقه زیر نظر مورینیو در ورزشگاه دراگائو انجام داد؛ بیش از هر بازیکن دیگری. او همچنین با ۲۳ گل و ۶۹ پاس گل، نقش چشمگیری در تولید گل داشت.
انفجار در چلسی با لمپارد
مورینیو در چلسی از یک مربی آینده‌دار به چهره‌ای تثبیت‌شده تبدیل شد. او با تیم رومن آبراموویچ دو فصل پیاپی قهرمان لیگ برتر انگلیس شد و شهرتی جهانی پیدا کرد. چلسی پس از پنج دهه دوباره به قله فوتبال انگلیس رسید و «آقای خاص» فرانک لمپارد را به مهره مرجع تیم خود تبدیل کرد.
در واقع، تنها ریکاردو کاروالیو و جان تری بیش از لمپارد زیر نظر مورینیو بازی کرده‌اند. درست است که لمپارد بیشتر یک هافبک رفت‌وبرگشتی و گلزن بود تا یک بازی‌ساز کلاسیک، اما بخش بزرگی از بازی هجومی چلسی حول محور او شکل می‌گرفت. پشت سر او نیز دو هافبک سطح بالا مانند کلود ماکلله و مایکل اسین حضور داشتند.
کامبیاسو و استانکوویچ
مورینیو پیش‌تر گفته بود که قصد داشت دکو را به اینتر ببرد. او در آن زمان گفته بود: «به یک هافبک بازی‌ساز نیاز داریم. مدت‌هاست معتقدم باید این پست را تقویت کنیم.» بااین‌حال، این انتقال انجام نشد. هرچند وسلی اسنایدر در نهایت به هنرمند اصلی آن تیم تبدیل شد، نقش رهبر خط میانی بیشتر با ویژگی‌های استبان کامبیاسو مطابقت داشت.
هافبک آرژانتینی ۹۴ مسابقه زیر نظر مورینیو در سن‌سیرو انجام داد و تنها خاویر زانتی، ژولیو سزار و مایکون بیش از او به میدان رفتند. دژان استانکوویچ نیز که نقشی مشابه «کوچو» داشت، پنجمین بازیکن پرکاربرد مورینیو در دوران درخشان حضورش در میلان بود.
با هدایت ژابی آلونسو
مورینیو از لمباردی به مادرید رفت. در رئال مادریدِ او، تنها کریستیانو رونالدو بیش از ژابی آلونسو بازی کرد. سرمربی اهل ستوبال که یک سال پس از هافبک اسپانیایی وارد پایتخت شد، بلافاصله ژابی را که به‌تازگی همراه اسپانیا در آفریقای جنوبی قهرمان جهان شده بود، به فرمانده خط میانی خود تبدیل کرد.
مورینیو در سال ۲۰۱۳ و پس از ۱۷۸ مسابقه رئال مادرید را ترک کرد. این دومین دوره طولانی حضور او در یک باشگاه پس از دوران نخستش در چلسی بین سال‌های ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۷ بود. او سپس به استمفوردبریج بازگشت و بار دیگر با چهره‌هایی آشنا همکاری کرد. سسک فابرگاس را متقاعد کرد به لندن برود و به بازیکن محوری تیم تبدیل شود؛ همکاری‌ای که به قهرمانی در لیگ برتر انجامید.
پس از آن، مورینیو دوره‌هایی کوتاه‌تر و کم‌فروغ‌تر را تجربه کرد؛ دوره‌هایی که چند جام، از جمله لیگ اروپا با منچستریونایتد و لیگ کنفرانس با رم، به همراه داشتند، اما ناکامی‌هایشان بیش از جشن‌های قهرمانی بود. بااین‌حال، حضور یک رهبر در مرکز زمین همواره بخشی از ساختار تیم‌های او باقی ماند.
برای نمونه، نمانیا ماتیچ در چلسی، منچستریونایتد و رم زیر نظر مورینیو بازی کرد و نقش راهنمای خط میانی را در کنار بازیکنان خلاق‌تری مانند پل پوگبا در منچستر و لئاندرو پاردس در فصل آخر حضور مورینیو در رم بر عهده داشت. پیر امیل هویبرگ نیز در دوره نه‌چندان موفق تاتنهام، دست راست او بود و فرد، که پیش‌تر در اولدترافورد با مورینیو کار کرده بود، همین نقش را در فنرباغچه ایفا کرد.
مورینیو پیش از بازگشت به مادرید، پس از بیش از دو دهه دوباره به بنفیکا و لیسبون بازگشت. او در آنجا هدایت خط میانی را به انزو بارنچه‌آ، «آخرین رودری» خود، سپرد. اکنون به نظر می‌رسد رئال مادرید سرانجام جانشینی شایسته برای تونی کروس پیدا خواهد کرد.
رودری باستونی و یه جانشین برای وینیسیوس نیاز های مهم تیمن اگه دیومانده وینگر راست باشه امباپه بره چپ یکی بین یوکرش ولاهوویچ اوسیمین میتونن گزینه های خوبی باشن اگه امباپه نوک بمونه نیکو ویلیامز و ییلدیز گزینه های خوبین اگه هم دیومانده وینگر چپ باشه وینگر راست اسکار باب پدرو نتو آماد دیالو اینا گزینه های خوبین اکلیوش که رفت پاریس
نیکو ویلیامز رو شوخی کردی دیگه؟
بهتر از وینیسیوس نیس که غاری ها دارن دعا میکنن تمدید کنه؟
خب فلو بخرش دیگه منتظر چی هستی.
با ورودش قدرت هافبک و رئالم میره بالا
نباید این فرصت از دست داد
دم ریکلمه گرم خیلی اصرار داشت رودری بیاره
لیست پره