آس نوشت: رئال مادرید وارد پرتنش‌ترین روزهایش از شروع فصل شده است. بازی متروپولیتانو در راه است و مورینیو می‌خواهد بیش از هر زمان دیگری تیمش را متحد نگه دارد و با توجه به اهمیت این مقطع، از گروهش محافظت کند. چنین مسابقاتی معمولاً مسیر یک فصل را تغییر می‌دهند؛ چیزی فراتر از سه امتیاز، چون مقابل یک رقیب مستقیم می‌توانند مهر تأییدی بر کارهای انجام‌شده باشند یا برعکس، تردیدهای بزرگی ایجاد کنند.
اگر یک چیز باشد که مورینیو تا اینجا به دست آورده، اتحاد رختکن است. همه در یک جهت کار می‌کنند؛ مسئله‌ای که فصل گذشته یکی از ضعف‌های اصلی تیم بود. حالا او می‌خواهد از همین اتحاد برای حل مشکلی استفاده کند که خودش با هوشمندی نامش را گذاشته «facilitismo»؛ نوعی ساده‌انگاری و احساس بیش از حدِ راحت بودن شرایط. مشکلی که نزدیک بود مقابل اینتر، الچه و تا حدی رایو برای رئال هزینه داشته باشد.
بحث اصلی این روزها در والدبباس و در چارچوب آماده‌سازی برای بازی اتلتیکو، حول یک ضرورت روشن می‌چرخد: رئال نباید در مسابقاتی که به نظر تمام‌شده می‌آیند، کنترل بازی را از دست بدهد؛ همان اتفاقی که مقابل اینتر و الچه افتاد.
واضح است که مورینیو از نیمه دوم در مارتینس والرو راضی نبود، هرچند در عین حال از واکنش بازیکنانش و توانایی‌شان برای بازگشت خوشحال است. با این حال، در داخل باشگاه هم پذیرفته‌اند که مسائلی وجود دارد که باید حل شوند.
مورینیو بعد از برد سخت در الچه این موضوع را در نشست خبری این‌طور توضیح داد:
«مشکل واضح است. بازی‌هایی که تمام‌شده به نظر می‌رسند، اما تمام نشده‌اند. سه، چهار یا پنج موقعیت داریم که بازی را بکشیم، اما این کار را نمی‌کنیم. بعد انگار از این احساس راحتی وارد مرحله‌ای می‌شویم که دیگر بازی را کنترل نمی‌کنیم. وارد یک حالت می‌شویم که می‌گوییم: خب، گل نزدیم، اما بازی تمام شده. نمی‌دانم این کلمه درست است یا نه، اما کمی شبیه “facilitismo” است.»
این پیام که ابتدا علنی مطرح شد، در داخل تیم هم مورد بحث قرار خواهد گرفت.
مورینیو در ادامه گفت:
«من دوست دارم بازی‌ها را کنترل کنم. دوست ندارم چیزی هدیه بدهیم. مسئله فقط هدیه دادن گل نیست، مسئله این است که کنترل بازی را هدیه ندهیم. گاهی ممکن است گلی بخوری که خارج از جریان بازی باشد، اما فراتر از آن، مقابل الچه کنترل مسابقه را واگذار کردیم.»
البته احتمال اینکه چنین شرایطی یکشنبه در متروپولیتانو تکرار شود پایین است، چون شدت و تنش از دقیقه یک تا ۹۰ تضمین‌شده خواهد بود. با این حال، این یک هشدار جدی برای آینده است و مورینیو می‌خواهد آن را کاملاً روشن کند.
مورینیو در مدت زمانی بسیار کوتاه توانسته روند منفی دو فصل گذشته را تا حد زیادی اصلاح کند و یک گروه متحد بسازد. پیام‌هایش هم در سطح تیمی و هم در سطح فردی اثر گذاشته‌اند. صحبت‌های بازیکنان مختلف، از جمله ستاره‌های اصلی تیم، که بارها از کار او تمجید کرده‌اند، این موضوع را نشان می‌دهد.
دیومانده در دوره‌ای که مورینیو در حال شکل دادن به بازی‌اش است، هیچ نشانه‌ای از نارضایتی نشان نداده؛ بلینگام دارد یکی از بهترین نسخه‌های خودش را ارائه می‌دهد؛ وینیسیوس بیش از هر زمان دیگری در کارهای تیمی و دفاعی مشارکت می‌کند؛ گولر به بالاترین سطح خودش رسیده؛ اسپی جواب داده و هویسن دوباره اقتدارش را پیدا کرده است.
مورینیو برای بازیکنانش قابل باور است و حالا حل همان مشکلی که خودش نام «facilitismo» را روی آن گذاشته، به یکی از اولویت‌های اصلی او تبدیل شده است.