مرجع خبری رئال مادرید: پس از هفته هفتم لالیگا، شرایط سه مدعی بزرگ کاملاً متفاوت است. بارسلونا با رودری اوج گرفته، اتلتیکو با سیمئونه به حرکت افتاده و رئال مادریدِ مورینیو هنوز گیر دارد. حالا لالیگا تا ۱۰ اکتبر متوقف می‌شود و رئال سه هفته فرصت دارد تا فاصله شش امتیازی ایجادشده با بارسا را هضم کند؛ فاصله‌ای که پس از شکست شایسته در متروپولیتانو به وجود آمده است.
اتلتیکو حالا صاحب بازی است، اما رئال هنوز مجموعه‌ای از بازیکنان باکیفیت دارد که به‌درستی در کنار هم قرار نگرفته‌اند. بازیکنان خط حمله به عقب کمک نمی‌کنند و بازیکنان عقب زمین هم بازی‌سازی مناسبی ندارند. این دو بخش با هم ترکیب نمی‌شوند؛ مثل آب و روغن.
انتظار می‌رفت مورینیو برای رئالی که رودری را ندارد، برنامه‌ای داشته باشد. از همان زمانی که مربی پرتغالی به رئال برگشت، حضور بازیکنی با ویژگی‌های رودری در این تیم منطقی به نظر می‌رسید، اما تا اینجا چنین راه‌حلی دیده نشده است.
اتلتیکو در نیمه اول مسابقه‌ای بسیار خشن و پرتنش را پشت سر گذاشت؛ دیداری که داور با اشتباهات ابتدایی خودش، عملاً کنترل آن را سخت‌تر کرد. اما در نیمه دوم، زمانی که فضا آرام‌تر شد، برتری اتلتیکو کاملاً مشخص بود.
در این میان، باید از خولیانو سیمئونه یاد کرد؛ بازیکنی که در روزهای بد معمولاً یکی از نخستین نفراتی است که مورد تردید قرار می‌گیرد، اما مقابل رئال عملکرد بسیار خوبی داشت.
او در سمت خودش فوق‌العاده کار کرد. ضمن اینکه کوکوریا از زمان پیوستن به رئال، ضعیف‌ترین بازیهای دوران حرفه‌ای‌اش را انجام می‌دهد. خولیانو پنالتی‌ای را گرفت که همراه با اخراج هویسن به گل ۱-۰ تبدیل شد، پاس گل دوم را برای جاناتان دیوید فراهم کرد و در دقایق پایانی هم با واکنشی عالی، توپی را از جلوی پای امباپه برداشت که می‌توانست به گل مساوی ۲-۲ تبدیل شود؛ آن هم بعد از حرکتی تماشایی از مهاجم فرانسوی.
اتلتیکو از این دربی چیزی بیشتر از سه امتیاز به دست آورد. ورزشگاه پر بود، بازی سخت و عصبی بود، داوری جنجالی شد و فضای یک دربی واقعی را داشت. علاوه بر همه این‌ها، آشتی دوباره با خولیان آلوارس هم تقریباً کامل شد.
سیمئونه هوشمندانه زمانی او را به زمین فرستاد که بازی تقریباً در اختیار اتلتیکو بود. مهاجم آرژانتینی با جدیت بازی کرد و دوباره تشویق هواداران را شنید.
در طرف مقابل، مورینیو پشت مسئله داوری سنگر گرفت. البته این بار با سروصدای کمتر نسبت به گذشته؛ کمی سنگ انداخت و دستش را پنهان کرد و از آن مسیر برای توضیح شکست استفاده کرد.
این موضع برای هواداران دوآتشه او خوشایند است؛ هرچند تعدادشان نسبت به دوره نخست حضورش در مادرید کمتر شده است. در عین حال، مورینیو حالا عملاً با خطی همسو شده که رئال مادرید تی‌وی در سال‌های غیبت او دنبال کرده است؛ موضعی که با افشای پرونده شرم‌آور نگریرا در این سال‌ها هم تقویت شده. ماجرایی که متعلق به گذشته است، اما پرونده‌اش هنوز باز است و همچنان می‌توان به آن رجوع کرد.
با این حال، رئال حداقل یک نکته مثبت می‌تواند از این بازی بیرون بکشد: یان دیومانده در شرایط فعلی در سمت چپ بیشتر از وینیسیوس به تیم کمک می‌کند.
مورینیو جسارت به خرج داد و در دقیقه ۵۳ وینیسیوس را بیرون کشید. از همان لحظه، رئال از آن جناح خطر بیشتری ایجاد کرد.
حیف که همزمان آردا گولر را هم بیرون آورد، در حالی که می‌توانست به جای او بلینگام را تعویض کند و برای ورود یک مدافع، ترکیب دیگری انتخاب کند.
آلفردو رلانیو – مارکا
اما اگر دست‌کم مورینیو دیگر آن احترام بیش از حد و تقریباً دست‌نخورده را نسبت به وینیسیوس کنار گذاشته باشد، رئال می‌تواند از دل این شکست، یک نکته مثبت برای آینده پیدا کند.
از چند سال پیش دارم میگم، بین شوامنی والورده کاما وینگا یک هافبک دفاعی لازم داره رئال ، بین آردا گولر و بلینگهام باید یکی رو انتخاب کرد به عنوان هافبک هجومی، در حماسه ای بزرگ طی سه چهار سال گذشته هافبک وسط توپ نگهدار نداره رئال بعد کروس مودریچ، گزینه شش دونگی نداریم برناردو سیلو هم که خودش هافبک هجومی بوده داخل سیتی ۳۰ درصد کارایی یک هافبک وسط توپ نگهدار داره ولی از هیچی بهتره نیمه دوم که خسته شد سیسترو و یا یکی از آکادمی رو داخل بزاره خیلی بهتره تا بازی بدون هافبک وسط تخصصی جلوی روی هر تیمی که یک هافبک نصف و نیمه داشته باشه، رئال وسط زمین رو می‌بازه به بدترین شکل ممکن هم می‌بازه بعد عالیجنابان کروس و مودریچ
می دونی یک قانون تو زندگی هست که باید قبل اینکه یک سرطان رشد کنه یا یک عادت بد یا کلا هر چیز مخربی رشد کنه جلوی رشدش رو باید گرفت ، یک زمان طلایی داره که اگر ازش گذشت دیگه به راحتی درست نمیشه ، مثل منچستر ، شاید در ظاهر به نظر میاد که فاجعه هستیم ولی واقعا به معنای واقعی در یک برهه زمان خیلی حساس هستیم که اگر تغییراتی انجام ندیم تیم تا چند سال به طور کلی از هم بپاشد ، ما داریم به باخت تو برهه حساس عادت می کنیم ، به قهرمان نشدن داریم عادت می کنیم به تحقیر شدن در مقابل رقبا عادت می کنیم و این اصلا خوب نیست و از همه مهم تر داریم به بی نظمی عادت می کنیم و پرز اگر نخواد راه پاریس رو نره بد ضرر می کنه ، تیم باید چند تا از بازیکن های که فقط اسم سنگینی دارن رو بندازه بیرون حتی اگر امباپه باشه و یک مربی خوب مثل لیونل اسکالونی رو بیاره و بازیکن های خلاق و خوش استیل بیشتری به تیم اضافه کنه تا بشه امیدوار بود ، تیم امسال هیچ امیدی بهش نیست نه ترکیب بالانس هست نه مربی خوبی بالا سر تیم هست و حواشی هم که ول نمی کنه تیم رو مثل تلویزیون رئال
(حیف که همزمان آردا گولر را هم بیرون آورد، در حالی که می‌توانست به جای او بلینگام را تعویض کند و برای ورود یک مدافع، ترکیب دیگری انتخاب کند)
چقد رسانه ها اسپانیا احمقن حتی بعد ریدمان گولر بازم مالیدن ول نمیکنن جود با وجود ریدمان تیم عملکردش خوب بود چرا باید جا این پلشت تعویض میشد اونم وقتی از هر نظر بهتر بوده از گولر؟
گوزلر تو بازی های بزرگ همیشه ریده
اره بازی با بایرنم حرفتو تایید میکنه
چون یه بازی بزرگ کلا خوب بود نتیجه گرفتی گولر اوزیله؟؟؟
گوزلر تو ۹۹ درصد بازی های بزرگ ریده،آمارش هست میتونی ببینی
داداش طرف اصلا فیزیک نداره! بچسی بهش شوت میشه میره هوا، اونم تو لیگ خشن و فیزیکی مزخرفی مثل لالیگا
گولر اون بازی 2 تا گل زد از رو سوتیا نویر ولی سوال اصلی اینه به عنوان هافبک چیکار کرد؟ اصن فایدش چی بود تو خط هافبک؟
از کی تا حالا معیار خوب بودن هافبکا شده گلزنی؟