مرجع خبری رئال مادرید: لازم نبود شرلوک هولمز باشی تا بفهمی رئال مادرید بدون آن دبل‌پیوتِ دیوارمانند بهتر بازی می‌کند؛ اینکه والورده باید در کناره زندگی کند، چه به‌عنوان دفاع کناری و چه به‌عنوان هافبک کناری؛ و اینکه بدون وینیسیوسِ این روزها، تیم از نظر تعادل، نظم و آرامش چیزی به دست می‌آورد. دیومانده و اندریک، پسرهای New Balance، دقیقاً همین را به ترکیب می‌آورند: یک «بالانس» تازه. بعضی تبلیغ‌ها خودشان نوشته می‌شوند.
برای فهمیدن اینکه بازیکنی مثل آردا گولر در این رئال مادریدِ بی‌فرمانده چقدر ضروری شده، لازم نبود همان ربات مجهز به هوش مصنوعی هم باشی که مورینیوی این هفته، در اورولی‌ترین نسخه‌اش، پیش‌بینی کرد در آینده‌ای نزدیک ترکیب تیم‌ها را خواهد چید.
دو چشم کافی بود، کمی درک پایه‌ای از فوتبال و، مهم‌تر از همه، اندکی استقلال رأی. آن‌وقت می‌شود پرسید طی این سال‌ها دقیقاً چه چیزی کم داشتند مربیان مختلف رئال مادرید.
حیف که دو فصل و ۹ هفته زمان لازم بود تا چیزی کشف شود که حالا شبیه یک وحی تازه به نظر می‌رسد؛ اینکه در کازابلانکا بالاخره روی چیزی شرط بسته‌اند. و حیف که درست در آستانه ال‌کلاسیکو و تحت فشار شرایط ناشی از یک محرومیت بود که تیم شروع کرد به فاصله گرفتن از بعضی از قطعی‌ترین و جنجالی‌ترین باورهایش؛ مثل فیکسِ تضمین‌شده وینیسیوس یا این تصور که والورده وارث همه‌جانبه کروس است. دلم می‌خواست مورینیو، همان کسی که در گذشته تصمیم‌های نامحبوبی گرفت و گذر زمان درستی‌شان را ثابت کرد، این بار هم واقعاً مورینیو می‌بود.
این همان نظریه هزینه غرق‌شده است. خودت را مجبور می‌کنی باور کنی سرمایه‌گذاری انجام‌شده روی بعضی دارایی‌های تیم باید بالاخره جواب بدهد، حتی اگر برای این کار از درخت نارون انتظار گلابی داشته باشی، چون پذیرفتن حقیقتی که زمین به تو نشان می‌دهد سخت‌تر است. جان لوکاره این را با استادی از زبان جورج اسمایلی فراموش‌نشدنی و در عین حال فراموش‌شده توضیح داد: «تا حالا تابلوی تقلبی خریده‌ای؟ هرچه بیشتر پولش را داده باشی، کمتر تمایل داری در اصالتش شک کنی.»
و واقعیت این است که آن رئال مادرید، رئالِ دبل‌پیوت و رئالِ سه تنور که با حکم ثابت در ترکیب بودند، یک تابلوی تقلبی است. دیروز، امروز و فردا. از دور زیبا و قابل‌قبول، اما وقتی زیر نور طبیعی قرار بگیرد، برای چشم متخصص قابل دفاع نیست. همان نوری که مدت‌هاست از سقف متحرک برنابئو وارد نمی‌شود.
بعد از دو سال کوبیدن مداوم به یک دیوار، انگار بالاخره چیزی در حال ترک خوردن است. همان‌طور که لئونارد کوهن گفت: «در هر چیزی شکافی هست؛ نور از همان‌جا وارد می‌شود.» به لطف جسارت و انرژی شروع‌های تازه، حتی اگر وقتی برسند که فیلم مدت‌هاست آغاز شده است.
خاویر آزنار – آس