مرجع خبری رئال مادرید: ابراهیما کوناته و یان دیومانده نماینده دو نسل از «کارخانه لایپزیش» هستند؛ باشگاهی که از زمان تأسیسش در سال ۲۰۰۹، شناسایی و پرورش استعدادهای جوان را به یکی از اصلیترین ویژگیهای خود تبدیل کرده و حالا چهارشنبه در سانتیاگو برنابئو باید مقابل دو مورد از ارزشمندترین محصولاتش بازی کند؛ دو بازیکنی که اکنون پیراهن رئال مادرید را بر تن دارند.
مارسل شفر، مدیر ورزشی لایپزیش، فلسفه باشگاه را اینطور خلاصه کرده است: «ما واقعاً روی بازیکنان جوان تمرکز میکنیم. واقعاً روی رشد آنها تمرکز میکنیم.» او همچنین گفته بود: «حضور در لایپزیش نباید آخرین مرحله باشد.»
مسیر کوناته و دیومانده هیچوقت در لایپزیش به هم نرسید، اما هر دو گذشته مشترکی در این باشگاه دارند؛ باشگاهی که به سکوی پرتاب به سمت سطح اول فوتبال اروپا تبدیل شده است. کوناته چهار فصل زمان نیاز داشت تا از لایپزیش به لیورپول برسد، در حالی که دیومانده فقط یک سال در آلمان ماند و بعد به گرانترین خرید تاریخ رئال مادرید تبدیل شد.
کوناته و دیومانده چطور به لایپزیش رسیدند؟
کوناته در سال ۲۰۱۷ و در ۱۸ سالگی از سوشو فرانسه به لایپزیش رفت. باشگاه آلمانی که تازه وارد لیگ قهرمانان شده بود، روی مدافعی سرمایهگذاری کرد که هنوز جای رشد زیادی داشت، اما در نهایت به یکی از آیندهدارترین مدافعان اروپا تبدیل شد. در سال ۲۰۲۱، لیورپول حدود ۴۰ میلیون یورو برای بازیکنی پرداخت کرد که لایپزیش بدون پرداخت هزینه انتقال به خدمت گرفته بود.
هشت سال بعد از جذب کوناته، لایپزیش الماس دیگری به نام یان دیومانده پیدا کرد. وینگر ساحلعاجی در سال ۲۰۲۵ با انتقالی حدود ۲۰ میلیون یورو از لگانس راهی آلمان شد و فقط یک فصل زمان نیاز داشت تا ارزشش بهشدت افزایش پیدا کند. آمار ۱۳ گل و ۹ پاس گل در ۳۶ بازی توجه رئال مادرید را جلب کرد و باشگاه سفید تابستان گذشته ۱۲۵ میلیون یورو برای جذب او پرداخت کرد.
این معامله برای لایپزیش فوقالعاده بود؛ باشگاه تنها در ۱۲ ماه، سرمایه اولیه خود را بیش از شش برابر کرد. برای رئال مادرید هم دیومانده یک سرمایهگذاری آیندهمحور است که همین حالا نتایج فوری نشان داده؛ همانطور که یکشنبه گذشته برابر سویا یک گل زد و سرعت، قدرت دریبل و شخصیتش را به نمایش گذاشت.
کارخانه میلیونها
پرونده کوناته و دیومانده بخشی از سیاست ورزشیای است که لایپزیش را به یکی از بزرگترین صادرکنندگان استعداد در فوتبال اروپا تبدیل کرده است. یوشکو گواردیول با حدود ۹۰ میلیون یورو به منچسترسیتی رفت، بنیامین ششکو با ۷۶.۵ میلیون به منچستریونایتد، دومینیک سوبوسلای با ۷۰ میلیون به لیورپول، دنی اولمو با حدود ۶۰ میلیون به بارسلونا و کریستوفر انکونکو نیز با رقمی مشابه به چلسی منتقل شد.
فلسفه لایپزیش بر شناسایی بازیکنان جوان، دادن دقایق بازی به آنها، فراهم کردن محیطی رقابتی و پذیرفتن این واقعیت استوار است که بسیاری از آنها در نهایت راهی باشگاههایی با قدرت مالی بیشتر خواهند شد.
مارسل شفر در سپتامبر ۲۰۲۵ در گفتوگو با Sky Sports همین موضوع را توضیح داده بود: «ما واقعاً روی بازیکنان جوان تمرکز میکنیم. واقعاً روی رشد آنها تمرکز میکنیم.» او جذابیت پروژه لایپزیش را هم اینطور توصیف کرد: «لایپزیش نباید آخرین ایستگاه باشد.»
از نگاه او، این باشگاه به جوانان یک مرحله میانی میدهد تا پیش از ورود به غولهای اروپایی رشد کنند؛ باشگاههایی که در آنها فشار برای نتیجه فوری ممکن است فرصت پیشرفت را محدود کند.
بهای موفقیت
این مدل البته لایپزیش را با یک تناقض هم روبهرو میکند: بازیکنانی را پرورش میدهد که توان رقابت برای بزرگترین جامها را دارند، اما وقتی به بلوغ فوتبالی میرسند، مجبور است آنها را بفروشد.
اولیور مینتسلاف، مدیر اجرایی سابق لایپزیش و مسئول فعلی پروژههای شرکتی و سرمایهگذاری Red Bull، شرکتی که ۹۹ درصد باشگاه را در اختیار دارد، در دسامبر ۲۰۲۵ این واقعیت را پذیرفته بود. او در گفتوگو با Welt و در پاسخ به سؤال مشخصی درباره دیومانده گفت: «در آینده هم مجبور خواهیم بود بعضی بازیکنان را بفروشیم.»
مینتسلاف تأکید کرده بود که باشگاه برای درآمدزایی به فروش بازیکنان نیاز دارد. در آن زمان او معتقد بود بهتر است دیومانده مدت بیشتری در آلمان بماند تا روند رشدش تثبیت شود، اما در عین حال پذیرفت که اگر پیشنهادی فوقالعاده و بسیار بالاتر از ارزش بازار برسد، لایپزیش مجبور است آن را بررسی کند. چند ماه بعد، رئال مادرید ۱۲۵ میلیون یورو روی میز گذاشت.
حالا چهارشنبه، لایپزیش باید با پیامد ورزشی موفقیت اقتصادی خودش روبهرو شود. کوناته، یکی از نخستین نمونههای بزرگ این کارخانه، و دیومانده، سودآورترین فروش آن، این بار برای رئال مادرید مقابل باشگاهی بازی خواهند کرد که در تبدیل شدنشان به بازیکنان سطح اول اروپا نقش مهمی داشت.



اونایی رو که به مورینیو میگن شایسته سالار نیست درک نمیکنم
قرارد بنجل برزیلی 25 میلیون
کی این قرارداد بسته؟ پرز
.
پس خود پرز نمیذاره این 25 تا حیف و میل بشه واسه یک نیمکت نشین >
.
مورینیو تقصیری نداره. مگر این که زیر میز بزنه
مربی همونه مدیر هم همون
ولی سیاست متفاوته و آشکار : باج دهی
اشاره به تفاوت رفتار این دو با اسطوره ها( کاسیاس و رونالدو و راموس و …) با امثال وینی و کاماوینگا
مورینیو تویه تمدید قرارداد وینیسیوس دخالت داشته و موافق بوده وینیسیوس توی رئال بمونه، درسته پرز اکثرأ خودش تصمیم میگیره واسه خرید و تمدید و فروش بازیکن ولی مورینیو تاثیر زیادی داشته تویه خریدای امسال و تمدید با وینی، خرید دمفریز برناردو سیلوا کوکوریا، فقط تویه خریدن اسپی دخالتی نداشته
آرنولد تویه هیچ تیمی نیمکت نشین نمیشه و کارراس شایسته تره از کوکوریا و براهیم حقشه حداقل تعویضی بیاد تویه بازی و امباپه درسته باتجربه ست ولی امسال نوددرصد موقعیتا رو تر زده چرا تعویض نمیشه؟ این شایسته سالاریه؟ اسپی میتونه تویه بعضی از بازی ها کل نیمه ی دوم بیاد جای امباپه
لایپزیش، یادآور گل زیبای براهیم …