مرجع خبری رئال مادرید: مورینیو یک برگ برنده در آستین دارد. البته نه از روی میل شخصی، بلکه در نتیجه یک نقص. ناهماهنگی زوج شوامنی و والورده در مرکز زمین باعث شد «شاهین» به کناره منتقل شود. و آنجا، کلیک! همان صدای آشنا؛ صدای قرار گرفتن یک قطعه در جای درستش. فده در پست دفاع راست می‌درخشد، اما ادامه حضورش در این پست در ال‌کلاسیکو هنوز مشخص نیست. همین ابهام می‌تواند ترفندی باشد که مورینیو با آن خواب را از چشمان فلیک بگیرد.
تصمیم درباره والورده، جایگاه سایر بازیکنان تیم را هم تعیین خواهد کرد. او کلید ماجراست؛ یکی از دو علامت سؤال ترکیبی که ۹ جایگاه آن قطعی به نظر می‌رسد. علامت سؤال دیگر، انتخاب دومین مدافع مرکزی است.
چون بیشتر ترکیب را می‌توان بدون مکث نام برد و با اطمینان روی حضورشان حساب کرد. کورتوا درون دروازه خواهد بود؛ مردی که از ۵۹ شوت در چارچوب، ۴۵ مورد را مهار کرده است. جلوتر از او، کوناته قرار می‌گیرد که پس از استراحت مقابل لایپزیش، حضورش بیش از پیش قطعی شده است. همین وضعیت درباره کوکوریا در دفاع چپ و شوامنی در نقش هافبک دفاعی صدق می‌کند. تیک و تیک.
در خط حمله هم بلینگام، دیومانده و امباپه حضور خواهند داشت. دیومانده در جناح چپ بازی می‌کند، چون وینیسیوس دومین مسابقه محرومیتش را سپری خواهد کرد.
این‌ها ۹ نامی هستند که در ترکیب اصلی خواهند بود. از اینجا به بعد، نوبت گزینه‌های جایگزین و نقشه‌های مختلف است.
نقشه A: والورده در دفاع راست
ادامه دادن چیزی که جواب داده است. نوسا از نظر دفاعی تردیدهایی ایجاد کرد، اما در مجموع عملکردهای قابل‌قبولی داشته است.
فده در نیمه دوم مقابل ویارئال در دفاع راست بازی کرد و پاس گل دیومانده را داد. مقابل رم هم مسابقه را در همین پست به پایان رساند و از آن زمان دیگر این جایگاه را رها نکرده است. دفاع راست مقابل سویا و دفاع راست مقابل لایپزیش؛ چهار مسابقه متوالی.
منطق می‌گوید بعید است این روند درست در بزرگ‌ترین مسابقه متوقف شود. والورده قدرت حرکت عمودی فوق‌العاده‌ای دارد که برای این پست ایده‌آل است؛ می‌تواند در حملات بسیار جلو برود و در عین حال با هافبک‌ها ترکیب شود و برتری عددی ایجاد کند. از نظر ویژگی‌های فردی، این تصمیم از هر جهت سودمند است.
اما این انتخاب چه تغییری در ترکیب ایجاد می‌کند؟
دو جایگاه خالی باقی می‌ماند: یک هافبک مرکزی و یک وینگر راست.
با توجه به تصمیم‌های قبلی مورینیو، او ترجیح می‌دهد در سمت راست از بازیکنی چپ‌پا استفاده کند؛ چون حرکت چنین بازیکنی به داخل زمین، هماهنگی مناسبی ایجاد می‌کند و به والورده اجازه می‌دهد با قدرت از کناره نفوذ کند.
بنابراین، رقابت ظاهراً به سه نام محدود می‌شود: آردا گولر که روی کاغذ مهره‌ای غیرقابل‌حذف است، هرچند مورینیو از این اصطلاح خوشش نمی‌آید؛ برناردو سیلوا و اندریک.
از میان این سه نفر، دو بازیکن باید در ترکیب اصلی قرار بگیرند. اگر گولر و برناردو انتخاب شوند، یکی از آن‌ها به جناح راست منتقل خواهد شد. اگر اندریک وارد ترکیب شود، یکی از دو بازیکن دیگر باید کنار شوامنی بازی کند.
مسئله همین است. و این محتمل‌ترین سناریو برای مسابقه نیوکمپ محسوب می‌شود.
نقشه B: والورده در مرکز زمین
اما این تنها گزینه نیست. احتمال بازگشت زوج والورده و شوامنی در خط میانی هم وجود دارد، هرچند فعلاً در اولویت دوم قرار دارد.
دلیل جذابیت این ایده، کمبود استحکام دفاعی در ترکیبی است که گولر یا برناردو سیلوا کنار شوامنی بازی کنند. این همان نکته‌ای است که باید در نظر گرفته شود.
همه می‌دانند که استفاده از والورده و شوامنی در کنار یکدیگر، توانایی تیم در بازی ترکیبی را کاهش می‌دهد. اما در مسابقه‌ای که انتظار می‌رود حریف با فشار مداوم تیم را عقب براند و تحت سلطه قرار دهد، قدرت بدنی ارزشی فوق‌العاده پیدا می‌کند.
در این سناریو، گولر به جناح راست منتقل می‌شود و دومفریس در دفاع راست قرار می‌گیرد؛ بازیکنی که فعلاً نسبت به ترنت شانس بیشتری دارد.
به این ترتیب، پرتکرارترین ترکیب رئال مادرید در فصل جاری دوباره به میدان خواهد رفت؛ البته همان ترکیبی که تاکنون تردیدهای زیادی ایجاد کرده است.
نقشه C: والورده در وینگر راست
این گزینه می‌تواند جناح راست را تقویت کند؛ جایی که احتمالاً گوردون حضور خواهد داشت، هرچند بازی کردن آدیمی هم منتفی نیست.
در این حالت، جای چندانی برای بحث درباره سایر پست‌ها باقی نمی‌ماند، چون اگر معیار شایستگی و عملکرد حفظ شود، آردا گولر باید کنار شوامنی بازی کند.
در دفاع راست نیز رقابت میان دو مدافع تخصصی این پست ادامه خواهد داشت.
از نظر تاکتیکی، هر زمان مورینیو به‌صورت مقطعی از این فرمول استفاده کرده، هدف ایجاد جابه‌جایی‌های متناوب میان والورده و گولر بوده است. یکی به داخل زمین حرکت می‌کند و دیگری به کناره می‌رود؛ تغییر، تغییر و باز هم تغییر. تحرک فراوان.
در سناریویی که رئال مادرید توپ را به بارسلونا واگذار کند و به دنبال ضدحمله باشد، این نقشه منطقی است. اما در عوض، قدرت بدنی خط میانی کاهش پیدا می‌کند. هر انتخابی مزایا و معایب خودش را دارد.
زوج کوناته چه کسی خواهد بود؟
هویسن یا رودیگر؛ مسئله این است.
این قطعه دیگر پازل است که هنوز جای مشخصی ندارد، هرچند این بار با یک رقابت مستقیم و ساده روبه‌رو هستیم؛ بدون محاسبات پیچیده و معماهای عجیب.
مورینیو باید ویژگی‌های هر دو بازیکن را بسنجد و یکی را انتخاب کند.
هویسن از نظر دفاعی کمی کم‌استحکام‌تر است، اما در بازی‌سازی از عقب زمین بسیار بهتر عمل می‌کند. رودیگر بیشتر شبیه یک دیوار دفاعی است، اما با توپ به اندازه هویسن ظرافت ندارد.
تا اینجای فصل، دین هویسن از نظر تعداد حضور در ترکیب اصلی جلوتر است: ۹ بازی از ابتدا، در مقابل پنج بازی رودیگر که به «دیوانه» معروف است.
اما درباره کوناته هیچ تردیدی وجود ندارد؛ فرمانده خط دفاع مورینیو که در ۱۰ مسابقه از ابتدا بازی کرده و مقابل مالاگا و لایپزیش استراحت داشته است.
شمارش معکوس
خانم‌ها و آقایان، این وضعیت ترکیب رئال مادرید برای مسابقه نیوکمپ است. گزینه‌هایی که کادر فنی در حال بررسی آن‌هاست، جدا از جزئیات تاکتیکی مشخص‌تری که ممکن است برای مسابقه در نظر گرفته شوند.
اما وقتی صحبت از ترکیب اصلی می‌شود، همه‌چیز به والورده بستگی دارد.
اگر در مرکز زمین یا وینگر راست بازی کند، سایر قطعات تقریباً خودبه‌خود در جای خود قرار می‌گیرند.
اما اگر در دفاع راست باقی بماند، رقابتی داغ شکل خواهد گرفت. سه مدعی اصلی وجود دارند که فقط دو نفرشان می‌توانند بازی کنند: آردا گولر، برناردو سیلوا و اندریک.
باید تصمیم گرفت.
ال‌کلاسیکو نزدیک می‌شود؛ مسابقه مسابقه‌ها. و رئال مادرید ۹ بازیکن قطعی و دو علامت سؤال دارد.