مرجع خبری رئال مادرید: آس نوشت: دو بازی برای پر کردن جیب‌ها از امتیاز در لالیگا و لیگ قهرمانان. دو پیروزی برای افزایش اعتمادبه‌نفس پیش از ال‌کلاسیکو. بردهای مقابل سویا و لایپزیش روحیه رئال مادرید را برای تقابل کلیدی با بارسلونا بالا برده‌اند. در بازی تیم هم، هرچند هنوز با سطحی که مورینیو می‌خواهد فاصله دارد، نشانه‌های مثبتی دیده می‌شود. سرمربی درخت را تکان داده و تصمیم‌هایی پرریسک و متفاوت گرفته است: والورده در دفاع راست، گولر ابتدا و بعد برناردو سیلوا برای دوختن بازی تیم به هم. نتیجه، دو برد درخشان درست پیش از اولین مقطع تعیین‌کننده فصل بوده است.
راه‌حل در ابتدا ظاهراً چیز دیگری بود. مورینیو تمایلی نداشت والورده را به دفاع راست ببرد و خودش هم پذیرفته بود که نیمکت‌نشین کردن ترنت و دومفریس برای این تصمیم آزاردهنده است. از طرف دیگر، روزی که قرار باشد گولر عقب‌تر بازی کند هم دور به نظر می‌رسید. اما حالا دو ابزار پیدا شده که نیروی تازه‌ای به تیم داده‌اند و بالاخره تعادلی میان قدرت بدنی و کیفیت فنی در خط میانی ساخته‌اند. مورینیو بعد از برد مقابل لایپزیش گفت: «تیم ما در سمت راست با آردا، برناردو و فده خیلی ترکیبی بازی کرد. از آن سمت خلق موقعیت زیادی داشتیم و فده بازی فوق‌العاده‌ای انجام داد.» او کمی قبل‌تر هم در گفت‌وگوی کوتاه با Movistar Plus گفته بود: «سمت راست دوباره خیلی خوب کار کرد. راه‌حل‌ها. راه‌حل‌های خوب.»
این دومین بازی والورده در همان دفاع راستی بود که یک سال قبل از آن فاصله می‌گرفت. برای برناردو سیلوا هم تقریباً اولین حضور در ترکیب اصلی و نخستین دقایق جدی در یک ماه اخیر بود؛ در همان فضایی که گولر یکشنبه مقابل سویا از آن لذت برده بود. نمایشی که ظاهراً مورینیو را متقاعد کرده با این فرمول، یعنی اضافه کردن یک بازیکن خلاق‌تر به مرکز زمین، می‌تواند کنترل بیشتری روی مسابقات داشته باشد. مورینیو توضیح داد: «وقتی تیم بازیکنی مثل برناردو سیلوا یا آردا را در مرکز زمین دارد، خروج توپ بهتر، کنترل بیشتر و سرعت بیشتری در انتقال دارد.»
رئال مادرید درست بعد از عبور از مرز ۱۰۰ روز نخست با مورینیو همچنان در جست‌وجوی هویت بود؛ البته نه برای همه، فقط برای معدود بازیکنانی که از روز اول پیش‌فصل حضور داشتند. حالا به نظر می‌رسد تیم بالاخره این هویت را با توپ پیدا کرده است. مقابل سویا، رئال ۶۵.۱ درصد مالکیت داشت و مقابل لایپزیش ۶۴.۴ درصد. طبق آمار Opta، این دو بالاترین رکورد مالکیت سفیدها در ۱۲ بازی نخست فصل بوده‌اند. پیش از آن، میانگین مالکیت تیم فقط ۴۹.۵ درصد بود و تنها یک بار، مقابل اسپانیول با ۶۲.۶ درصد، از مرز ۶۰ درصد عبور کرده بود.
رئال حالا خیلی بیشتر هم پاسکاری می‌کند. مقابل لایپزیش، تیم ۷۴۲ پاس ارسال کرد که ۶۷۹ پاس به مقصد رسید؛ با اختلاف، بالاترین ارقام فصل. حضور در زمین حریف هم چشمگیر بود: ۳۵۲ پاس موفق از ۴۰۱ تلاش. برای اولین بار در این فصل، هشت بازیکن رئال در یک مسابقه بیش از ۵۰ پاس دادند.
سمت راست هم بیش از حد فعال بود: والورده ۵۱ پاس صحیح در زمین حریف داشت، گولر ۴۳ پاس و برناردو سیلوا و هویسن هر کدام ۳۹ پاس. البته هویسن از سمت چپ فعالیت می‌کرد. والورده و گولر متصل‌ترین زوج مسابقه بودند: فده ۲۴ بار توپ را به آردا رساند و گولر هم ۱۸ بار به کاپیتان پاس داد.
دو برد متوالی مقابل سویا و لایپزیش شاید هنوز به معنای رسیدن کامل به نسخه مطلوب مورینیو نباشد، اما فعلاً یک چیز روشن است: رئال با والورده در سمت راست و حضور یک هافبک خلاق مثل گولر یا برناردو در مرکز، کنترل بیشتری روی توپ و ریتم مسابقه پیدا کرده است.
ولی خب منطقی باشیم زور گولر و برناردو به پدری و رودری نمی‌رسه …
خط هافبکی که شوا و فده دبل پیوتش باشن باید برینی توش