آردا گولر، جود بلینگام و برناردو سیلوا از جمله بازیکنانی هستند که بیشترین توانایی را برای اجرای این ایده دارند. بازیکنانی که می‌توانند بین خطوط صاحب توپ شوند، ریتم بازی را تغییر دهند، در فضاهای محدود با هم‌تیمی‌هایشان ترکیب‌سازی کنند و در شرایطی که به نظر می‌رسد راه‌های نفوذ بسته شده، راه‌حل‌های تازه‌ای پیدا کنند. هدف، محدود کردن خلاقیت آن‌ها نیست، بلکه استفاده از این خلاقیت در خدمت ساختاری تیمی است که به رئال مادرید اجازه دهد بدون از دست دادن تعادل، به‌طور مستمر حمله کند.
رئال مادریدی با هزار راه برای ضربه زدن به حریف
آمار رئال مادرید در برنابئو از این رویکرد حمایت می‌کند. این تیم هر هفت مسابقه خانگی خود را با پیروزی پشت سر گذاشته و ۲۳ گل به ثمر رسانده است؛ یعنی میانگین ۳.۲۹ گل در هر مسابقه. آماری که نشان‌دهنده توانایی رئال مادرید در ایجاد خطر و پیدا کردن مسیرهای مختلف برای رسیدن به دروازه حریف است. پیروزی در هر هفت مسابقه خانگی، بهترین نشانه از تیمی است که توانسته دوباره آن اطمینان و ثبات همیشگی در خانه را بازیابد؛ ویژگی‌ای که سال‌ها همراه رئال مادرید بود، اما در فصل‌های اخیر از دست رفته بود.
علاوه بر این، رئال مادرید تیمی نیست که تنها به یک روش برای گلزنی وابسته باشد. این تیم از طریق ضدحملات سریع، حرکات انفرادی، ضربات ایستگاهی، حملات سازمان‌یافته، ارسال از کناره‌ها، توپ‌های برگشتی و شوت‌های خارج از محوطه جریمه به گل رسیده است. تنوع راهکارهای هجومی، کار را برای حریفان دشوارتر می‌کند و شرایطی فراهم می‌آورد که بازیکنان خلاق رئال مادرید بتوانند از توانایی‌های خود بیشترین بهره را ببرند.
آزمون بزرگ
برای پیدا کردن شروعی گلزن‌تر در هفت مسابقه خانگی نخست یک فصل، باید به فصل ۲۰۱۲-۲۰۱۱ بازگشت؛ زمانی که رئال مادرید در همین تعداد مسابقه ۲۶ گل به ثمر رسانده بود. آن تیم همان رئال مادرید رکوردشکن بود که فصل لالیگا را با ۱۰۰ امتیاز به پایان رساند.
با این حال، هنوز جای پیشرفت وجود دارد. رئال مادرید همچنان موقعیت‌های گلزنی زیادی را از دست می‌دهد و حجم بالای حملاتش همیشه به بیشترین بازده ممکن منجر نمی‌شود. خلق موقعیت‌های فراوان یک نقطه قوت است، اما تبدیل این حجم از فرصت‌ها به برتری تعیین‌کننده، گام بعدی محسوب می‌شود. مورینیو می‌خواهد رئال مادرید بازی مستقیم و جاه‌طلبی هجومی خود را حفظ کند، اما در عین حال با دقت بیشتری حمله کند و لحظاتی را که نیاز به محافظت از خود دارد، بهتر مدیریت کند.
چالش بزرگ یکشنبه دقیقاً همین‌جاست. مسابقه بارسلونا و رئال مادرید در نیوکمپ ایجاب می‌کند که تیم مادریدی توانایی هجومی خود را در شرایطی متفاوت به نمایش بگذارد؛ دور از حمایت برنابئو و مقابل حریفی که کوچک‌ترین اشتباه در تصمیم‌گیری را به چالش خواهد کشید. ال‌کلاسیکو نه‌تنها استعداد فردی بازیکنان رئال مادرید، بلکه توانایی سیستم تیم برای پشتیبانی از این استعدادها در مسابقه‌ای با بالاترین سطح فشار را نیز محک خواهد زد.
به همین دلیل، مورینیو می‌خواهد هنرمندان تیمش برای خلق موقعیت آزادی عمل داشته باشند، اما این آزادی به ساختاری نیاز دارد که آن را به نتیجه برساند.
بارسا فقط زیر پرس سنگین وا میده باید همه پرس کنن و نزدیک به هم بازی کنن تا فضای پاسو ببندن
اتفاقا بنظرم تنها بازی که نباید فده رو هافبک راست بازی بده این بازیه ، هم گوردون و هم آدیمی که وینگ چپ بازی میکنن تو غار جفتشون سوپر سریعن و آرنولد و سیب زمینی نمیتونن جلو سرعت اینا رو بگیرن ، بنظر شما بهتر نیس دفاع راست بازی کنه این بازی فده ؟
یکی دوتا از دوستان گفته بودن والورده میره هافبک راست. اگر درست باشه خیلی فکر خوبیه. والورده میتونه به خط هافبک کمک بیشتری بکنه و فضاها رو بجای دبل پیوت با 3 نفر ببندن. از طرفی بار هجومی تیم میفته روی دوش مثلث هجومی. به نظرم این ترکیب تعادل خوبی داره. فده بهتره دفاع راست یا هافبک راست باشه.
هافبک راست بازی کنه عالیه، چون پشت سرش احتمالا دومفریز هم هست دیگه کسی نمیتونه از سمت راست رد بشه
مورینیو بزدل نباشه و تیمو هجومی بفرسته توی زمین باور نمیکنم انقد غارسا تیمه خفنی باشه، تنها نقطه قوتشون رودری و بچه رودری یعنی پدری هستن، بقیه چنان نیستن درصورتی که فده دفاع راست باشه گوردون یا آدیمی محاله ازش رد بشن، کارراس هم مثه پارسال بازی کنه یامال لب شتری خنثی میشه، رافینیا رو باید شیخ سوارش بشه چون اون بی همه چیز مدام قبل از پاس فرار میکنه تویه محوطه و از آفساید رد میشه و رودری و پدری هم خیلی خوب توپ رو میندازن پشت مدافع یا پاس طولی میفرستن که این رافینیا فوری تویه محوطه جریمه خودشو میرسونه به توپ و گل میزنه، اینجور بازی ها هافبک دفاعی مثه کاسمیرو لازمه یا همین رودری ولی شوامنی قطعا و مطمئنم نمیتونه این پاس ها رو به هیچ صورتی قطع بکنه
حق
به علاوه اینکه گولر تخمی رو توی وینگ راست بازی نده تا مثل دربی نشه دوباره
گولر بشینه رو نیمکت نیمه‌ی دوم جای برناردو بیاد توی دبل پیوت
جای کوکو سبزی هم کارراس باشه
خط حمله هم حذرط چپ ، دیو راست ، اسپی وسط
دفاع بارسا تو هوا ضعف داره
ژوزه احمق نباشه حتی امکان تحقیرشون هم هست
گولر تخمی؟ بهترین هافبک تیمته الان
نه که تیم پر از هافبک خلاقه
حرفایی میزنین ادم خنده اش بند نمیاد
بخند تا دنیا به روت بخنده
منم به عنوان هافبک کاری باهاش ندارم
کامنتم رو هم میخوندی گفتم وینگ راست به درد نمیخوره باید بیاد عقب تر
مشکل این سیرکی که پرز راه انداخته اینه که هر خری نزدیک محوطه‌ی جریمه‌ی حرف میشه و میره جلو
هیچکس جایگاه خودشو نمیدونه
اینو سرمربی باید بفهمونه به بازیکن
مگه اینکه خود سرمربی احمق باشه که مقصر همچین چیزی باشه
حرف : حریف