مرجع خبری رئال مادرید: سانتیاگو سگورولا در اس نوشت: در مقطع فعلی فصل، کمتر کسی می‌تواند تصور کند که آردا گولر در ترکیب اصلی رئال مادرید مقابل بارسلونا حضور نداشته باشد. هافبک ترکیه‌ای به یکی از مطمئن‌ترین مهره‌های تیم تبدیل شده و همه نشانه‌ها حاکی از آن است که در جمع ستارگان پرشمار رئال مادرید، به بازیکنی بزرگ تبدیل خواهد شد. برخلاف امباپه، بلینگام، وینیسیوس و دیگر ستاره‌های تیم که هرکدام در ذهن هواداران جایگاه مشخصی دارند، درباره گولر که فوریه آینده ۲۲ ساله می‌شود، یک موضوع قطعی است: او دیگر بازیکنی غیرقابل‌حذف از ترکیب اصلی محسوب می‌شود، هرچند هنوز بحث بر سر بهترین پست بازی‌اش ادامه دارد.
گولر در رئال مادریدی که اغلب در سازمان‌دهی بازی دچار سردرگمی می‌شود، تضمینی برای شفافیت و نظم در زمین است. این مشکل البته ریشه‌ای قدیمی دارد و به نحوه نامتوازن بسته شدن ترکیب تیم در دو فصل گذشته برمی‌گردد؛ ترکیبی که در برخی پست‌ها با تراکم بیش از حد بازیکن مواجه بود، اما در بخش‌های دیگر کمبود جدی داشت. رودریگو، براهیم دیاس، ماستانتونو، گولر و حتی اندریک برای حضور در پستی رقابت می‌کردند که هیچ‌کدام متخصص طبیعی آن نبودند، در حالی که خط میانی از کمبود بازیکنان مناسب رنج می‌برد.
جانشینی تونی کروس و لوکا مودریچ، دو هنرمند تاریخی فوتبال، در بازار نقل‌وانتقالات بی‌نتیجه ماند و خلأ بزرگی در ترکیب رئال مادرید آشکار شد. باشگاه ترجیح داده بود روی هافبک‌هایی با توان دوندگی و قدرت بدنی بالا سرمایه‌گذاری کند؛ بازیکنانی مانند اورلین شوامنی و ادواردو کاماوینگا که به فده والورده، هافبک مشهور به توانایی‌های بدنی فوق‌العاده‌اش، اضافه شدند. جذب جود بلینگام نیز این مشکل را برطرف نکرد. بلینگام پیش از ورود امباپه، با توانایی گلزنی خود درخشید، اما منطقه مورد علاقه او یک‌سوم هجومی زمین است؛ جایی که اکنون ستاره فرانسوی نیز جلوتر از او حضور دارد.
آنچه از نگاه مدیران باشگاه مشکل محسوب نمی‌شد، برای ژابی آلونسو به یک مسئله اساسی تبدیل شد. او به بازیکنی نیاز داشت که بتواند جریان بازی را هدایت کند و به همین دلیل آردا گولر وارد معادلات تاکتیکی شد. غیبت بلینگام به دلیل دوران نقاهت مصدومیت شانه، فرصتی برای گولر ایجاد کرد و یک جای خالی در ترکیب اصلی به وجود آمد. آلونسو از این فرصت استفاده کرد، اما نه برای قرار دادن گولر در پست بلینگام؛ بلکه او را به‌عنوان رهبر ارکستر تیم به میدان فرستاد تا بتواند تمام فضای زمین را پیش روی خود ببیند و بازی را هدایت کند.
گولر که در ۱۸ سالگی با شهرت یک هافبک هجومی بسیار تکنیکی به رئال مادرید پیوسته بود، ناگهان با مسئولیت‌های تازه‌ای مواجه شد؛ وظایفی که از نظر بدنی و تاکتیکی بسیار دشوار بودند. این تصمیم حتی در داخل باشگاه نیز با اختلاف‌نظرهایی همراه شد. برخی او را هافبک هجومی می‌دانستند، برخی دیگر وینگری غیرمتعارف و گروهی نیز بازیکنی بااستعداد اما فاقد پست مشخص. در مقابل، ژابی آلونسو او را پروژه‌ای برای تبدیل شدن به یک هافبک کامل می‌دید. همین تفاوت دیدگاه‌ها بحث جالبی درباره آینده گولر ایجاد کرد؛ بحثی که با بازگشت بلینگام و بحران‌های متوالی رئال مادرید، از جمله اخراج زودهنگام آلونسو که از حامیان اصلی گولر بود، شدت گرفت.
یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های شخصیتی گولر، اعتمادبه‌نفس فوق‌العاده او نسبت به استعدادش است. او همیشه نشان داده که به توانایی‌های خود اطمینان دارد. در نخستین فصل حضورش در رئال مادرید، پیش از آنکه در ۲۶ آوریل ۲۰۲۴ مقابل رئال سوسیداد برای نخستین بار در ترکیب اصلی قرار بگیرد، تنها ۳۰ دقیقه بازی کرده بود. رئال مادرید در آن مقطع عملاً قهرمانی را در دست داشت. گولر در آن مسابقه با ضربه‌ای زیبا گل پیروزی را به ثمر رساند و سپس به‌تنهایی کنار پرچم کرنر رفت و با بالا بردن انگشت اشاره دست راستش به سوی آسمان جشن گرفت. آن صحنه به‌خوبی نشان داد که چه اعتماد و باوری به خودش دارد. او در چهار مسابقه بعدی نیز در ترکیب اصلی قرار گرفت و در آن دوره کوتاه، به میانگین یک گل در هر مسابقه رسید.
تنها دو سال از آن زمان گذشته، اما تغییرات پی‌درپی گولر در این مدت شگفت‌انگیز بوده است. این تحول فقط به توانایی‌های فنی و تاکتیکی محدود نمی‌شود، بلکه شرایط بدنی او نیز کاملاً تغییر کرده است. بازیکن جوان و لاغراندام آن روزها، اکنون به فوتبالیستی تنومندتر و آماده‌تر تبدیل شده که با سهولت و آزادی عمل چشمگیری در زمین حرکت می‌کند.
ژوزه مورینیو که در ابتدا گولر را روی کاغذ به‌عنوان وینگر و در عمل به‌عنوان هافبک هجومی به کار می‌گرفت، حالا در او راه‌حلی برای همان مشکلی پیدا کرده که ژابی آلونسو مدت‌ها در تلاش برای برطرف کردنش بود: تزریق خلاقیت و هماهنگی به خط میانی رئال مادرید. مورینیو با انتقال والورده به دفاع راست، شرایطی فراهم کرده تا گولر نقش اصلی را در سازمان‌دهی و هدایت بازی تیم بر عهده بگیرد.
هافبک ترکیه‌ای برای رسیدن به جایگاه فعلی، تمام موانع مسیر خود را با موفقیت پشت سر گذاشته و از بحث‌های متعدد درباره بهترین پست بازی‌اش عبور کرده است. اکنون تحسین گولر به نقطه‌ای رسیده که تقریباً همه درباره او اتفاق‌نظر دارند: مهم نیست در چه پستی بازی می‌کند؛ مهم این است که در زمین حضور داشته باشد.
چنین اتفاق‌نظر قاطعی درباره یک بازیکن، به‌ویژه در باشگاهی مانند رئال مادرید، پدیده‌ای بسیار نادر است.
این تازه ابتدای مسیر گولره
اول راهشه. پتانسیل اینو داره که از اوزیل هم بزرگتر بشه.
بشرطی که بمونه و ثبات داشته باشه.