تاریخ ال‌کلاسیکو پر از رقابت‌های فراموش‌نشدنی، گل‌های تاریخی و تقابل ستارگان بزرگ است، اما در کنار تمام این اتفاقات، نام بازیکنانی نیز دیده می‌شود که در مقاطع مختلف دوران حرفه‌ای خود، برای هر دو غول فوتبال اسپانیا بازی کرده‌اند. از انتقال‌های نخستین سال‌های قرن بیستم گرفته تا جابه‌جایی‌های جنجالی دهه‌های اخیر، رئال مادرید و بارسلونا بارها بازیکنان مشترکی داشته‌اند.
یکی از نخستین نمونه‌های ثبت‌شده به آلفونسو آلبنیس بازمی‌گردد که در سال ۱۹۰۲ از بارسلونا به رئال مادرید پیوست. سال‌ها بعد، جوزپ سامیتیر نیز پس از حضور طولانی در بارسلونا بین سال‌های ۱۹۱۹ تا ۱۹۳۳، راهی رئال مادرید شد و تا سال ۱۹۳۵ برای این تیم بازی کرد.
ریکاردو زامورا، دروازه‌بان مشهور اسپانیایی، یکی دیگر از چهره‌های مشترک دو باشگاه بود. او از سال ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۲ برای بارسلونا بازی کرد و پس از بازگشت به اسپانیول، باشگاهی که فوتبالش را از آن آغاز کرده بود، در سال ۱۹۳۰ به مادرید اف‌سی، نام آن زمان رئال مادرید، پیوست. خوان ایلاریو ماررو نیز بین سال‌های ۱۹۳۱ تا ۱۹۳۶ عضو رئال مادرید بود و در فصل ۴۰-۱۹۳۹ پیراهن بارسلونا را پوشید.
در دهه ۱۹۸۰، برند شوستر به یکی از نام‌های مهم این فهرست تبدیل شد. ستاره آلمانی سابقه بازی برای هر دو تیم را داشت و بعدها در دوران مربیگری نیز هدایت رئال مادرید را بر عهده گرفت.
دهه ۱۹۹۰ دوران پررفت‌وآمدتری میان دو باشگاه بود. لوئیس میا که در آکادمی بارسلونا پرورش یافته بود، در سال ۱۹۸۸ به تیم اصلی رسید و پس از تثبیت جایگاهش و دعوت به تیم ملی اسپانیا، در سال ۱۹۹۰ راهی رئال مادرید شد. او تا سال ۱۹۹۷ در این باشگاه حضور داشت.
میشائیل لادروپ نیز یکی از مشهورترین بازیکنان مشترک دو تیم محسوب می‌شود. ستاره دانمارکی از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۴ برای بارسلونا بازی کرد و چهار قهرمانی لالیگا را به دست آورد، اما پس از آن راهی رئال مادرید شد و در سال ۱۹۹۵ نیز برای این تیم به میدان رفت.
روبرت پروسینچکی، هافبک کروات، سه فصل در دهه ۱۹۹۰ برای رئال مادرید بازی کرد و در سال ۱۹۹۵ یک فصل نیز عضو بارسلونا بود. گئورگه هاجی، ستاره رومانیایی، در سال ۱۹۹۰ به رئال مادرید پیوست و دو سال در این تیم ماند. او پس از حضور در برشا ایتالیا، به اسپانیا بازگشت و این بار دو فصل پیراهن بارسلونا را پوشید.
آلبرت سلادس نیز از آکادمی بارسلونا به تیم اصلی رسید و بین سال‌های ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۹ برای آبی‌واناری‌ها بازی کرد. او پس از یک فصل حضور در سلتاویگو، در سال ۲۰۰۰ به رئال مادرید پیوست، هرچند دوران حضورش در این تیم چندان موفقیت‌آمیز نبود.
در میان این نام‌ها، لوئیس انریکه جایگاه ویژه‌ای دارد. او در سال ۱۹۹۵ با رئال مادرید قهرمان لالیگا شد، اما پس از انتقال به بارسلونا، بین سال‌های ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۴ موفقیت‌های بیشتری به دست آورد و دو قهرمانی لیگ و دو جام حذفی اسپانیا را کسب کرد.
آلفونسو پرس نیز از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۵ در رئال مادرید حضور داشت و پس از پنج سال بازی برای رئال بتیس، در سال ۲۰۰۰ به بارسلونا پیوست.
نام‌های دیگری مانند دنی گارسیا، جولن لوپتگی، ناندو مونیوس و میکل سولر نیز در فهرست بازیکنان مشترک دیده می‌شوند. دنی فوتبالش را از رده‌های پایه رئال مادرید آغاز کرد و پس از دو مقطع حضور در تیم اصلی، در سال ۱۹۹۹ به بارسلونا رفت. لوپتگی نیز بین سال‌های ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۱ عضو رئال مادرید بود و پس از سه سال حضور در لوگرونیس، در سال ۱۹۹۴ به بارسلونا پیوست.
ناندو مونیوس از سال ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۲ برای بارسلونا بازی کرد و سپس به رئال مادرید رفت. میکل سولر نیز در دو مقطع، از ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۱ و از ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۳، عضو بارسلونا بود و در سال ۱۹۹۵ پیراهن رئال مادرید را بر تن کرد.
رونالدو و فیگو؛ دو انتقال بزرگ در تاریخ ال‌کلاسیکو
در میان تمام بازیکنان مشترک، رونالدو نازاریو و لوئیس فیگو از شناخته‌شده‌ترین چهره‌ها هستند.
رونالدوی برزیلی در فصل ۹۷-۱۹۹۶ از آیندهوون هلند به بارسلونا پیوست. او در سال ۲۰۰۲ به فوتبال اسپانیا بازگشت، اما این بار مقصدش رئال مادرید بود. رونالدو یک سال بعد با مادریدی‌ها قهرمان لالیگا شد و تا سال ۲۰۰۷ در این باشگاه حضور داشت.
با این حال، شاید هیچ انتقالی به اندازه جابه‌جایی لوئیس فیگو از بارسلونا به رئال مادرید در سال ۲۰۰۰ جنجال‌برانگیز نبوده باشد.
فیگو در سال ۱۹۹۵ به بارسلونا پیوسته بود و به یکی از ستارگان این تیم تبدیل شد. در سال ۲۰۰۰، فلورنتینو پرس در جریان رقابت‌های انتخاباتی ریاست رئال مادرید وعده داد که ستاره پرتغالی را جذب خواهد کرد؛ وعده‌ای که کمتر کسی آن را باور می‌کرد و حتی خود فیگو نیز احتمال چنین انتقالی را رد کرده بود.
اما پرس پس از رسیدن به ریاست باشگاه، وعده‌اش را عملی کرد. انتقال فیگو به رئال مادرید باعث شد او به یکی از منفورترین بازیکنان نزد هواداران بارسلونا تبدیل شود. در سوی مقابل، حضور او در مادرید نخستین گام در شکل‌گیری پروژه مشهور کهکشانی‌های رئال مادرید بود.
اتوئو، ساویولا و دیگر بازیکنان مشترک
ساموئل اتوئو نیز تجربه حضور در هر دو باشگاه را داشت. مهاجم کامرونی در سال ۱۹۹۸ از اینترمیلان به رئال مادرید پیوست، اما به دلیل روابط نامناسب در تیم و فرصت‌های محدود بازی، طی شش سال حضورش در این باشگاه کمتر به میدان رفت. او در سال ۲۰۰۴ با مبلغی نسبتاً پایین به بارسلونا رفت و در آنجا توانایی‌های واقعی خود را نشان داد.
خاویر ساویولا، مهاجم آرژانتینی ملقب به «خرگوش»، از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۶ عضو بارسلونا بود و بین سال‌های ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۹ برای رئال مادرید بازی کرد. با این حال، در دوران حضورش در تیم مادریدی فرصت چندانی برای بازی به دست نیاورد.
مارکوس آلونسو نیز از دیگر بازیکنان مشترک است. او در آکادمی رئال مادرید پرورش یافت و بین سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۰ در کاستیا و تیم اصلی حضور داشت. آلونسو در فصل ۲۳-۲۰۲۲ به بارسلونا پیوست و در سال ۲۰۲۴ این باشگاه را ترک کرد.
کوکوریا؛ تازه‌ترین نام در فهرست بازیکنان مشترک
مارک کوکوریا یکی از جدیدترین بازیکنانی است که نامش به فهرست مشترک رئال مادرید و بارسلونا اضافه شده است.
مدافع اسپانیایی در سال ۲۰۱۲ از اسپانیول به آکادمی لاماسیای بارسلونا پیوست و در سال ۲۰۱۷ نخستین بازی خود را برای تیم اصلی آبی‌واناری‌ها انجام داد.
او در سال ۲۰۲۶ به رئال مادرید پیوست تا باشگاه مادریدی نیز به کارنامه حرفه‌ای او اضافه شود.
مربیانی که روی نیمکت هر دو تیم نشستند
فهرست چهره‌های مشترک رئال مادرید و بارسلونا تنها به بازیکنان محدود نمی‌شود. رادومیر آنتیچ نیز سابقه هدایت هر دو تیم را دارد.
این مربی بین سال‌های ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۲ سرمربی رئال مادرید بود و پس از تجربه مربیگری در اوویدو و اتلتیکومادرید، در سال ۲۰۰۳ هدایت بارسلونا را بر عهده گرفت.
از آلفونسو آلبنیس در سال ۱۹۰۲ تا مارک کوکوریا در سال ۲۰۲۶، تاریخ رئال مادرید و بارسلونا نشان می‌دهد که با وجود رقابت دیرینه و حساسیت بالای ال‌کلاسیکو، بازیکنان و مربیان متعددی در مقاطع مختلف دوران حرفه‌ای خود در هر دو سوی این رقابت حضور داشته‌اند.