رئال مادرید و راسینگ سانتاندر از باشگاه‌های بنیان‌گذار لالیگا هستند و نخستین رویارویی آن‌ها به ۱۰ مارس ۱۹۲۹ برمی‌گردد؛ مسابقه‌ای که رئال مادرید با وجود عقب افتادن از حریف، در نهایت با نتیجه ۳ بر یک به پیروزی رسید.
تاریخ دو باشگاه با نام ستاره‌های بزرگی گره خورده است که مهم‌ترین آن‌ها فرانسیسکو خنتو و کارلوس سانتیانا هستند؛ دو چهره افسانه‌ای فوتبال منطقه کانتابریا که نامشان در تاریخ رئال مادرید ثبت شده است.
با این حال، یکی از جنجالی‌ترین داستان‌های مشترک دو باشگاه به پدرو مونیتیس مربوط می‌شود.
انتقال جنجالی مونیتیس به رئال مادرید
مونیتیس در تابستان سال ۲۰۰۰، هم‌زمان با انتخابات ریاست باشگاه رئال مادرید، به جمع کهکشانی‌ها پیوست؛ انتخاباتی که در نهایت به پیروزی فلورنتینو پرس منجر شد.
جذب این وینگر کوتاه‌قامت با تصمیم هیئت اداره‌کننده موقت باشگاه و تأیید پیری، مدیر ورزشی وقت، و ویسنته دل‌بوسکه، سرمربی تیم، انجام شد.
هزینه انتقال مونیتیس ۲.۲ میلیارد پزتا، معادل تقریبی ۱۳ میلیون یورو، بود؛ انتقالی که از همان ابتدا حاشیه‌های زیادی ایجاد کرد.
لورنزو سانس، رئیس وقت رئال مادرید، مدعی شد از این انتقال اطلاعی نداشته است. فلورنتینو پرس نیز که در آن زمان نامزد انتخابات ریاست باشگاه بود، به‌شدت از تصمیم مدیران موقت انتقاد کرد.
پرس گفت: «مونیتیس بازیکن بزرگی است، اما رفتار هیئت اداره‌کننده باشگاه را تأسف‌بار می‌دانم. هیچ موضوعی وجود ندارد که نتواند پنج روز منتظر بماند.»
مونیتیس پس از حضور در یورو ۲۰۰۰ همراه تیم ملی اسپانیا، جایی که عملکردش مقابل لیلیان تورام، مدافع فرانسه، بسیار چشمگیر بود، راهی رئال مادرید شد.
با این حال، او طی دو فصل حضور در جمع کهکشانی‌ها فرصت چندانی برای درخشش پیدا نکرد و باشگاه در آستانه فصل ۲۰۰۳-۲۰۰۲ تصمیم گرفت این بازیکن را به راسینگ سانتاندر قرض بدهد.
این انتقال در آخرین ساعات بازار نقل‌وانتقالات انجام شد و مانولو پرسیادو، سرمربی وقت راسینگ، علاقه زیادی به جذب مونیتیس داشت.
طبق توافق دو باشگاه، رئال مادرید پرداخت ۷۰ درصد دستمزد مونیتیس را در آن فصل بر عهده گرفت و خود بازیکن نیز از دریافت سالانه ۳۶۰ هزار یورو صرف‌نظر کرد.
شبی که مونیتیس از رئال مادرید انتقام گرفت
روز ۱۹ اکتبر ۲۰۰۲، رئال مادرید در هفته ششم لالیگا میهمان راسینگ سانتاندر بود.
شاگردان ویسنته دل‌بوسکه که حالا رونالدو نازاریو را نیز در ترکیب داشتند، فصل را بدون شکست آغاز کرده بودند و در رقابت‌های سوپرجام اروپا، لالیگا و لیگ قهرمانان، مجموعاً هفت پیروزی و سه تساوی به دست آورده بودند.
اما آن شب در سانتاندر همه‌چیز تغییر کرد.
راسينگ موفق شد رئال مادرید را با نتیجه ۲ بر صفر شکست دهد و مونیتیس، بازیکنی که به‌صورت قرضی از خود رئال مادرید به این تیم پیوسته بود، به کابوس کهکشانی‌ها تبدیل شد.
مونیتیس گل دوم راسینگ را با ضربه‌ای چیپ از بالای سر ایکر کاسیاس به ثمر رساند و سپس با درآوردن پیراهن خود، گل را با شور و هیجان فراوان جشن گرفت.
این شادی گل خشم و ناراحتی زیادی در رئال مادرید ایجاد کرد.
جالب اینکه دل‌بوسکه پیش از مسابقه گفته بود بهتر است مونیتیس خودش تصمیم بگیرد مقابل رئال مادرید بازی نکند؛ درست همان کاری که سرمربی اسپانیایی در دوران بازی خود، هنگام انتقال قرضی به کاستیون و کوردوبا، انجام داده بود.
اما مونیتیس چنین تصمیمی نگرفت و در نهایت نقش مهمی در شکست تیم سابقش ایفا کرد.
دل‌بوسکه پس از مسابقه، بدون انتقاد مستقیم از مهاجم سابق تیمش، گفت: «مونیتیس مثل تمام بازیکنان راسینگ خیلی خوب بازی کرد. درباره خودمان چه بگویم؟ این بدترین مسابقه رئال مادرید از زمانی بود که هدایت تیم را بر عهده گرفته‌ام.»
تولد «بند ترس» در قراردادهای رئال مادرید
اتفاقات آن مسابقه تأثیر عمیقی بر مدیران رئال مادرید گذاشت.
در دیدار برگشت، زمانی که راسینگ تحت مدیریت پیترمن و کوچى کوس قرار داشت، مونیتیس همراه تیمش به مادرید سفر کرد، اما در ورزشگاه سانتیاگو برنابئو به میدان نرفت.
البته غیبت او به دلیل ممنوعیت قراردادی نبود، بلکه این بازیکن از ناحیه استخوان پنجم کف پای راست دچار مصدومیت شده بود. رئال مادرید آن مسابقه را با نتیجه ۴ بر یک پیروز شد.
مونیتیس پس از پایان دوران قرضی‌اش دیگر هرگز پیراهن رئال مادرید را بر تن نکرد، اما ماجرای گلزنی او مقابل تیم سابقش آغازگر بحث مهمی در باشگاه شد.
اتفاقات مشابهی که بعدها با فرناندو مورینتس و ساموئل اتوئو رخ داد، این بحث را جدی‌تر کرد و در نهایت رئال مادرید تصمیم گرفت قانونی موسوم به «بند ترس» (Cláusula del miedo) را در قرارداد بازیکنان قرضی خود اعمال کند.
بر اساس این بند، بازیکنانی که به‌صورت قرضی از رئال مادرید به باشگاه‌های دیگر منتقل می‌شدند، اجازه نداشتند در مسابقات لالیگا مقابل کهکشانی‌ها به میدان بروند.
با وجود اینکه یوفا چنین محدودیتی را مجاز نمی‌داند، رئال مادرید سال‌ها از این بند در قراردادهایش استفاده کرد و سرانجام در آگوست ۲۰۱۹ آن را کنار گذاشت.
بسیاری از باشگاه‌های دیگر نیز از سیاست رئال مادرید الگوبرداری کردند و محدودیت مشابهی را در قرارداد بازیکنان قرضی خود گنجاندند؛ رویه‌ای که برخی باشگاه‌ها همچنان از آن استفاده می‌کنند.
به این ترتیب، گل تماشایی و شادی پرشور پدرو مونیتیس مقابل کاسیاس در سال ۲۰۰۲، تنها یک اتفاق در جریان پیروزی تاریخی راسینگ سانتاندر نبود، بلکه به یکی از عوامل شکل‌گیری سیاستی تبدیل شد که سال‌ها بر قراردادهای قرضی در فوتبال اسپانیا تأثیر گذاشت.
متاسفانه هرچقدرم الکلاسیکو ببریم این بقیه تیما هستن که میرینن و باعث میشه بارسلونا دوباره لیگ ببره