مورینیو صبورانه منتظر ماند تا زمان مناسب برای قرار دادن برناردو در ترکیب اصلی فرا برسد. با توجه به تراکم بازیکنان در خط حمله و حضور نفراتی که از نظر سرعت و قدرت بدنی برتر از سیلوا هستند، سرمربی پرتغالی به این نتیجه رسید که بهترین راه‌حل، استفاده از او در مناطق مرکزی و عقب‌تر زمین است؛ تصمیمی برای برطرف کردن مشکل نبود شفافیت و روانی در بازی تیم، زمانی که فدریکو والورده و اورلین شوامنی زوج هافبک میانی را تشکیل می‌دادند.
با این حال، انجام چنین وظیفه‌ای نیازمند تلاش فراوان و تحرک بالاست، زیرا بازی در این منطقه از زمین آمادگی جسمانی زیادی می‌طلبد. به همین دلیل، مورینیو منتظر ماند تا برناردو به بهترین شرایط بدنی خود برسد. پیش از ال‌کلاسیکو، نگرانی اصلی این بود که بارسلونا با استفاده از مهم‌ترین نقطه قوت احتمالی خود، یعنی خط میانی، بر این نبرد مسلط شود؛ اما چنین اتفاقی رخ نداد و این موضوع نشان‌دهنده درستی تصمیم سرمربی رئال مادرید بود.
برناردو سیلوا مقابل بارسلونا با تلاش‌های کمتر دیده‌شده‌اش در کارهای دفاعی و بستن مسیرهای پاس رودری و پدری، همه را غافلگیر کرد. او علاوه بر این وظایف، همان‌طور که پیش‌تر مقابل رم دیده شده بود، در بازی‌سازی از عقب زمین نیز مشارکت داشت و بخشی از مسئولیت‌های شوامنی را بر عهده گرفت یا با او تقسیم کرد؛ اتفاقی که به بهبود عملکرد هافبک فرانسوی نیز کمک کرد.
مورینیو در پیش‌فصل به‌روشنی اعلام کرده بود که برناردو برای رسیدن به بهترین سطح خود به زمان بیشتری نیاز دارد، زیرا با توجه به ویژگی‌های شخصیتی‌اش، تمرین کردن در دوران تعطیلات چندان با روحیات او سازگار نیست. اکنون اما زمان درخشش او فرا رسیده است.
سرمربی پرتغالی پیش از این نیز در مسابقات مقابل سویا و لایپزیش نشانه‌های روشنی از پیشرفت سیلوا مشاهده کرده بود. او در دیدار دوم از ابتدا در ترکیب اصلی قرار گرفت و رئال مادرید از نظر مالکیت توپ پیشرفت کرد؛ حتی با وجود عملکرد نسبتاً ضعیف تیم در نیمه نخست مقابل حریف آلمانی.
به‌جز دیدار مقابل بارسلونا که مالکیت توپ رئال مادرید تنها ۳۷ درصد بود، میانگین مالکیت تیم هنگام حضور برناردو سیلوا در زمین به ۵۷ درصد می‌رسد. این رقم در غیاب او ۴۷ درصد است، در حالی که میانگین کلی مالکیت رئال مادرید از ابتدای فصل ۵۲ درصد بوده است.
رئال مادرید مقابل لایپزیش به مالکیت ۶۲ درصدی رسید. در مقابل، در دیدار برابر رم که برناردو تنها ۲۰ دقیقه پایانی را بازی کرد، مالکیت توپ تیم فقط ۴۶ درصد بود.
با توجه به اینکه رئال مادرید موفق به جذب هافبک جدیدی، نه رودری و نه گزینه‌ای جایگزین، نشد، برناردو سیلوا به یکی از گزینه‌های اصلی برای بهبود عملکرد خط میانی پس از دوران طلایی تونی کروس و لوکا مودریچ تبدیل شد.
البته توانایی بازی در پست‌های مختلف یکی از دلایل اصلی اصرار مورینیو برای جذب این بازیکن بود. برناردو می‌تواند در مناطق جلوتر، در نقش هافبک هجومی پشت مهاجمان یا حتی در کناره‌های زمین بازی کند، اما در نهایت بهترین جایگاه خود را در مناطق عقب‌تر خط میانی پیدا کرده است؛ نقشی که حتی به آردا گولر اجازه می‌دهد جلوتر بازی کند، همان‌طور که در مسابقه نیوکمپ مشاهده شد.
بودنش خوبه اما کافی نیست
پیر شده جوون سابقو نداره
باید هافبک بخریم
با برناردو داریم اینجوری نتیجه میگیریم. فک کن اگه کروس و مودریچ هنوز تو تیم بودن چی میشد
چه عکس باحالی