مرجع خبری رئال مادرید: ال‌کلاسیکو و تداوم همان الگوی بازی مقابل راسینگ سانتاندر، پایه‌های شکل‌گیری رئال مادرید جدید را بنا گذاشته‌اند. البته به‌جز وقفه کوتاهی که مسابقه آتن ایجاد کرد؛ دیداری که در آن برای استراحت دادن به بازیکنان، تغییراتی در ترکیب انجام شد. اکنون برنامه‌ای برای آینده وجود دارد. فراتر از حضور دیومانده به‌جای وینیسیوس محروم در ترکیب اصلی، که تعادل دفاعی بیشتری به تیم بخشیده، مهم‌ترین تفاوت نسبت به گذشته، حضور برناردو سیلوا در کنار شوامنی در خط میانی و در نتیجه، حضور هم‌زمان هافبک پرتغالی و آردا گولر در زمین است. وقتی این دو بازیکن هم‌زمان در زمین حضور دارند، تمام خطوط تیم به یکدیگر متصل می‌شوند و دیگر خبری از اختلال در ارتباط خط میانی با سایر بخش‌های تیم نیست؛ مشکلی که تا پیش از دیدار مقابل رم، عملکرد رئال مادرید را تحت تأثیر قرار داده بود.
مورینیو پس از ال‌کلاسیکو درباره زوج جدید شوامنی و برناردو سیلوا توضیح داد: «متوجه شده‌ام که در خط میانی، ترکیب بازیکنانی با توانایی‌های متفاوت، بیشتر از استفاده از دو بازیکن با ویژگی‌های مشابه به ما کمک می‌کند.» او افزود: «فکر می‌کنم بازیکنان هجومی هم این ترکیب استعداد و قدرت بدنی را دوست دارند، چون هم در دفاع به ما تعادل می‌دهد و هم هنگام آغاز حملات و سازمان‌دهی بازی هجومی، کیفیت بیشتری ایجاد می‌کند.» سرمربی پرتغالی در واقع از تغییری ۱۸۰ درجه‌ای در الگوی بازی ابتدای فصل خود خبر می‌داد؛ الگویی که در آن تیم بر حضور دو بازیکن با توانایی فنی کمتر، اما قدرت دوندگی و استقامت بالا، یعنی شوامنی و والورده، تکیه داشت.
مورینیو همواره تأکید می‌کند که مدت بسیار کوتاهی است که هدایت رئال مادرید را بر عهده گرفته و این واقعیت دارد. مسیر او برای پیدا کردن مهره‌های ایده‌آل خط میانی طولانی بوده است؛ مسیری که دقیقاً دوازده مسابقه، یعنی تمام دیدارهای پیش از ال‌کلاسیکو، ادامه داشت. زیرا تا مسابقه نیوکمپ، شوامنی و برناردو سیلوا را کنار یکدیگر قرار نداده بود. او فصل را در غیاب شوامنی مصدوم، با زوج والورده و برناردو سیلوا آغاز کرد؛ ترکیبی که مقابل اسپانیول، رئال سوسیداد و رایو وایکانو به میدان رفت. سپس زوج والورده و کاماوینگا را در دیدارهای مقابل مالاگا و بتیس امتحان کرد؛ دوره‌ای که نخستین شکست تیم نیز رقم خورد. این تغییرات تا زمان بازگشت شوامنی از مصدومیت ادامه داشت.
با آماده شدن شوامنی، انتخاب سرمربی پرتغالی روشن بود: قرار دادن او در کنار والورده. این دو بازیکن در چهار مسابقه متوالی مقابل الچه (پیروزی دشوار)، اتلتیکو مادرید (شکست)، ویارئال و رم (یک پیروزی دشوار دیگر) کنار هم بازی کردند. اما مورینیو متوجه شد که باید تغییری ایجاد کند. زوج شوامنی و گولر مقابل سویا به میدان رفت، کاماوینگا و برناردو سیلوا برابر لایپزیش بازی کردند و سرانجام نوبت به ترکیب شوامنی و برناردو سیلوا در ال‌کلاسیکو و مسابقه ورزشگاه ال‌ساردینرو رسید. فرمولی که بالاخره جواب داده است.
نتیجه: حضور هم‌زمان برناردو سیلوا و گولر
حضور برناردو سیلوا و گولر در زمین، کنترل بیشتری بر جریان مسابقه ایجاد می‌کند. رئال مادرید مقابل راسینگ سانتاندر ۵۳ درصد مالکیت توپ داشت؛ آماری که تفاوت آشکاری با ۳۹ درصد مالکیت توپ در دربی مادرید دارد. همین تفاوت در تعداد پاس‌های موفق نیز دیده می‌شود: ۵۲۹ پاس موفق در ال‌ساردینرو، در مقایسه با ۳۹۳ پاس در متروپولیتانو. فرمول جدید باعث شده تمام خطوط تیم ارتباط بهتری با یکدیگر داشته باشند. در مسابقه ال‌ساردینرو، برناردو سیلوا هفت بار با پاس‌های بین خطوط، گولر را صاحب توپ کرد؛ آماری که تنها از هشت پاس او به شوامنی، هم‌تیمی کناری‌اش، کمتر بود. سپس گولر هشت بار به امباپه و ۱۰ بار به بلینگام پاس داد؛ دو بازیکنی که بیشترین پاس‌های او را دریافت کردند. به این ترتیب، توپ از یک خط به خط دیگر منتقل می‌شود و جریان بازی روان‌تر پیش می‌رود.
از سوی دیگر، دقت پاس‌ها در زمین حریف نیز با حضور هم‌زمان این دو بازیکن خلاق به شکل چشمگیری افزایش یافته است. در ادامه همین مقایسه، این آمار از ۷۷ درصد مقابل اتلتیکو مادرید به نزدیک ۹۰ درصد برابر راسینگ سانتاندر رسیده است. همچنین رئال مادرید در ال‌ساردینرو ۲۲ شوت ثبت کرد، در حالی که این رقم در متروپولیتانو تنها هشت شوت بود.
از نگاه اعضای کادر فنی، برناردو سیلوا تأثیر مثبتی بر عملکرد گولر در زمین گذاشته است. این دو بازیکن به یکدیگر کمک می‌کنند و از توانایی‌های هم بهره می‌برند. هافبک ترکیه‌ای که به‌نوعی نقش یک شماره ۱۰ پنهان را ایفا می‌کند، می‌داند چگونه با عقب آمدن، در مناطق مرکزی زمین برتری عددی ایجاد کند و در عین حال، از فضاهای خالی در ساختار دفاعی حریف استفاده کند. علاوه بر این، حرکت‌های او از کناره‌ها به سمت مرکز زمین، به یکی از ویژگی‌های شاخص بازی هجومی رئال مادرید تبدیل شده است.
مورینیو پس از پیروزی درخشان مقابل راسینگ تأکید کرد: «هنوز به صد درصد توانایی خود نرسیده‌ایم، اما در حال پیشرفت هستیم.» او ادامه داد: «کمتر از چهار ماه زمان زیادی نیست، اما قدم‌به‌قدم پیشرفت می‌کنیم. من به‌تدریج چیزهایی را درک کرده‌ام که روز اول نمی‌دانستم و بازیکنان نیز اکنون شخصیت و شیوه مربیگری مرا بهتر می‌شناسند.» مسابقات آینده مشخص خواهند کرد که آیا الگوی جدید با حضور هم‌زمان برناردو سیلوا و گولر تثبیت خواهد شد یا نه، اما سرمربی پرتغالی پیش‌تر به نکته مهمی درباره خط میانی اشاره کرده بود: «ترکیب توانایی‌های متفاوت، یعنی قدرت بدنی و کیفیت فنی شوامنی و برناردو سیلوا، بیشتر از استفاده از دو بازیکن با ویژگی‌های مشابه به ما کمک می‌کند.»
آقای خاصه دیگه
آزمایش خط هافبک در حساس ترین بازی فصل جلوی تیمی مثل بارسا. اگه خاص نباشی تخم نمیکنی جلک بارسا ترکیب رو آزمایش کنی.
معمولا ترکیب رو جلوی تیمهای ضعیف ازمایش میکنن
جلک= جلو
کیر تو کیبوردم
یه هافبک فیزیکی مثل شوامنی کافیه. گولر وهم فانتزیه. بلینگهان که فیزیکی و فانتزی و همه چیز با همه. ترکیب عالی میشه
این چیزا همه حرف و خوراکه رسانه هاس..مهم دوماه آخر فصله که جام میدن..هروقت ایشالا جام گرفتیم میتونیم قضاوت کنیم کادر فنی و بازیکنای امسالمون رو
اینکه اخر فصل جام میدن قبول ولی این دلیل نمیشه از خوشحالی برد بارسا یا بردها و کامبکهای متوالی تیم صرف نظر کرد. جلو هوادارا شون در کون بارسا گذاشتیم. حااضرم تو برنابئو هم در کون شون بزاریم ولی جام نبریم.
برای شما این بردا شیرینه برای ما جام گرفتن آخرفصل..البته از این بردا لذت میبریم..ولی فقط جام مارو راضی میکنه