به جا مانده از بازی با رایو: خوانیتو، این تیم را بیدار کن!

مرجع خبری رئال مادرید : توماس رونکرو سردبییر آس درم ورد بازی رئال مادرید و رایو نوشت.

تولدی غمگین.– در ۱۰ نوامبر ۱۹۵۴ در فوئنخی‌رولا پسری سرکش و بی‌قرار به دنیا آمد به نام خوان گومس. فردا ۷۱ ساله می‌شد. پسربچه‌ای که مهر، جرأت، هوش، جسارت، غرور و روحیه رقابتی بی‌نظیری داشت؛ ویژگی‌هایی که بعدها او را به نمادِ دفاع از نشان باشگاه با تمام وجود تبدیل کرد. البته که خوانیتو گاهی در دیگ جوشان والکاس شکست خورد، اما بارها هم دیدم که با همان روحیه مهارنشدنی‌اش در این ورزشگاه جریان بازی را تغییر داد و پیروزی را از چنگ حریف بیرون کشید. در آن روزهای بزرگ، پیری، همان گلادیاتور افسانه‌ای که باعث شد من در کودکی هوادار مادرید شوم، همراه او بود. پیری دیروز در جایگاه ویژه حضور داشت؛ نمی‌دانم درونش چه می‌گذشت… احتمالاً خشم و ناتوانی. مادرید باید خیلی بیشتر از این باشد. اگر خوانیتو می‌توانست بعد از بازی وارد رختکن شود، حتماً چند نکته اساسی را به بازیکنان یادآوری می‌کرد. از جمله اینکه میلیون‌ها جوان در جهان فوتبال بازی می‌کنند و آرزوی نهایی‌شان ورود به مدرسه فوتبال الیتِ برنابئو است. می‌گفت: «رفقا، بیدار شوید! ما مادرید هستیم. هیچ‌وقت نباید مثل کارمندان خسته و بی‌انگیزه امتیاز تقسیم کنیم. قدر این موقعیت را بدانید!». اگر مرا عوام‌فریب یا احساساتی می‌خوانید، بگویید بخوانید، اما این تصویر از مادرید سرد، قابل پیش‌بینی، ماشینی و بی‌روح واقعاً مرا و میلیون‌ها مادریدی در سراسر جهان خسته کرده است. ما تیمی شجاع، سرزنده و لذت‌برنده از فوتبال می‌خواهیم؛ حتی اگر گاهی ببازد. بدترین حالت این است که مادرید کسل‌کننده، سنگین، بی‌روح و بدون جرقه باشد. وقفه ملی از راه می‌رسد و حالِ تیم به‌شدت افت کرده. برای من مهم نیست که در صدر جدول تنها هستیم؛ آرامم نمی‌کند. مادرید باید شبیه دیزنی‌لند باشد، نه فیلمی هنری و خشک…

بی‌قدرتی.– مشکلی جدی وجود دارد وقتی تیمی با داشتن دو نفر از سه مهاجم برتر جهان (امباپه و وینیسیوس) نتواند در دو مسابقه آخرش ــ آنفیلد و وایکاســ حتی یک گل بزند. فقط گولر دو بار شورش کرد و کمی هم وینی در نیمه نخست. اما در برابر رایویی جنگنده که پنجشنبه‌شب در کنفرانس تا لحظه آخر جنگیده بود، ما با کمترین موقعیت‌ها ظاهر شدیم. بااین‌حال، کوچک‌ترین اثری از خستگی در بازیکنان رایو ندیدم. یعنی چه؟ یعنی آن‌ها رقابت می‌کنند.

نکته روشن: آسنسیو.– تنها نکته‌ای که می‌توانم به آن تکیه کنم، بازگشت رائول آسنسیو به ترکیب اصلی بود. حضورش در خط دفاع استحکام، انضباط و اتکا ایجاد کرد. کورتوا تنها یک بار نیاز به واکنش داشت و بخش زیادی از این امنیت به‌دلیل عملکرد درخشان این بازیکنِ آکادمی بود که تمام راه‌های نفوذ به محوطه را بست. امیدوارم بازگشت او به ترکیب اصلی مقطعی نباشد. آسنسیو همیشه از آن دست بازیکنانی است که به تیم اضافه می‌کند، نه کم.

دو پنالتی.– بازی ضعیف هرگز نباید باعث شود VAR وظیفه‌اش را کنار بگذارد و از صحنه‌های واضح چشم‌پوشی کند. دو پنالتی به‌اندازه وسعت محله والکاس واضح بودند: یکی روی بِلینگهام در نیمه اول و یکی روی امباپه در نیمه دوم. انگار فیگوروا واسکس در هر دو لحظه پای دستگاه نوشیدنی بوده و صحنه‌ها را ندیده. یادم می‌آید همین‌جا بارسلونا با یک پنالتی کاملاً ساختگی روی لامین یک امتیازِ ناحق گرفت؛ درحالی‌که VAR خراب بود و امکان اصلاح تصمیم وجود نداشت. عجب، عجب…

ادای احترام به لوری.– همان‌طور که پیش‌تر خوانیتو و شخصیت فراموش‌نشدنی‌اش را یاد کردم، باید از رایو و رئال مادرید بابت ادای احترام شایسته به لوری کونینگام ــ که در ۱۹۸۹ درگذشت ــ قدردانی کرد. بازیکنی که از نظر زیبایی و سبک بازی بی‌نظیر بود. او ضربه با بیرون پا را برای ما به ارمغان آورد؛ همان ضربه‌ای که بعدها لوکا مودریچ به سطح جهانی رساند. کونینگام عنوانِ یگانه بازیکنی در تاریخ رئال مادرید را دارد که پس از یک نمایش خارق‌العاده در سال ۱۹۸۰، در نوکمپ از سوی کل ورزشگاه تشویق شد. لوری، هرگز فراموشت نمی‌کنیم.