مرجع خبری رئال مادرید: در همین مقدار کمی که از تیم مورینیو دیدهایم، و در انتظار اینکه وقتی حریفان جدیتر از راه برسند بتوانیم درباره کیفیت بازی قضاوت دقیقتری داشته باشیم، یک چیز فوراً به چشم میآید: تغییر نگرش بازیکنان. دقت، جدیت و تعهدی در عملکرد آنها دیده میشود که در مقاطع دیگری پیدا کردنش در بعضی بازیکنان آسان نبود. هیچکس نمیخواهد مرتکب بیاحتیاطیای شود که مربی آن را نشانه بیعلاقگی یا کمکاری تلقی کند، چون هرچند مورینیو با لباس «بامبی» آمده و در رفتار و حرفهایش رامتر به نظر میرسد، همه میدانند مربی پرتغالی آنقدر اقتدار دارد که هر کسی را سر جایش بنشاند. یا سوار قایقش میشوی و پارو میزنی، یا میافتی توی آب.
مورینیو میداند ستارهها نیاز دارند که نوازش شوند؛ گاهی موقع تعویض دستی به پشتشان بکشد، گاهی جلوی رسانهها از آنها تعریف کند، گاهی بگوید بازیکنان «تاپ» هستند. اما در عین حال خوب میداند پیام اصلی برای رختکن چیست و بارها تکرارش میکند: مثل یک تیم بازی کنید، مثل یک تیم زجر بکشید، مثل یک تیم با سختیها روبهرو شوید و مثل یک تیم حریف را له کنید. همین جملهای است که مدام در ذهن همه فرو میکند؛ اینکه بازیها را نه امباپه میبرد، نه بلینگام و نه وینی؛ اینجا یا همه با هم میبرند یا همه با هم میبازند.
فعلاً همهچیز روان پیش میرود و همان همدلیای که سرمربی میخواهد، در والدبباس حاکم است. وقتی پیچهای سخت از راه برسند، خواهیم دید این هماهنگی و تلاش جمعی پابرجا میماند یا نه. آن وقت مشخص خواهد شد که آیا این تغییر اولیه در نگرش، واقعاً تیمی متحد، همدل و رقابتجو ساخته است یا نه؛ دقیقاً همان چیزی که فلورنتینو پرز میخواست وقتی ناامید شده بود و برخلاف نظر بسیاری، برای نیمکت رئال دوباره سراغ روباه پیر، مورینیو، رفت. روباهی که آنقدرها هم که بعضیها فکر میکردند پیر نشده بود.
خسوس گایگو – آس