«مقابل تالاورا هدف محقق شد اما تصویر تیم وحشتناک بود»

مرجع خبری رئال مادرید؛ رئال مادرید صعود کرد، اما این نتیجه نه آرامش را به باشگاه برگرداند و نه اعتبار ژابی آلونسو را. او همچنان روی لبه تیغ است؛ چرا که تیمش با زحمت و لبِ مرز عبور کرد.

از آن بازی‌هایی بود که به قول فوتبالیِ نه‌چندان شیک، با اضطراب کامل گذشت. این‌گونه مسابقات همیشه دام‌اند: اختلاف انگیزه می‌تواند فاصله فنی و بدنی را جبران کند و به همین دلیل، سال‌هاست در زمین‌های مختلف «شگفتی»‌هایی رقم می‌خورد که دیگر چندان هم شگفتی نیستند. در تالاورا، کار تا آستانه وقت اضافه پیش رفت و تنها یک واکنش استثنایی لونین در لحظات پایانی—که البته تنها مهار بزرگ او در آن شب نبود—رئال را نجات داد. این خطر زمانی ایجاد شد که مادرید در دقایق پایانی با تغییراتش تمرکز و سازمانش را از دست داد؛ تغییراتی که با بلینگام به‌عنوان مظنون اصلی (خطایی که منجر به ۳-۲ شد) فرصتی طلایی روی سینی نقره‌ای به تالاورا داد. خوش‌شانسی رئال این بود که در همان مقطع آشفته، شوت امباپه از بیرون محوطه با جهشی فریبنده از دست گونزالس عبور کرد؛ دروازه‌بانی که تا آن لحظه عملکرد خوبی داشت.

ژابی آلونسو با ترکیبی پر از ذخیره‌ها وارد میدان شد و حضور امباپه در آن می‌درخشید؛ ستاره‌ای که به دنبال افزایش شمار گل‌هایش پیش از پایان سال است. او با دو گل این بازی به ۵۸ گل در سال میلادی رسید و تنها یک گل با رکورد کریستیانو رونالدو در ۲۰۱۳ فاصله دارد. یکی از گل‌ها از پنالتیِ ناشی از خطای دستِ بی‌مورد بود، دیگری با کمک جهش توپ؛ اما بین این دو، یک حرکت بزرگ هم ساخت که به گل به خودی انجامید. عملاً هرچه حمله رئال ثمربخش بود، از امباپه آمد—آن هم در حالی که با حداقل توان بازی می‌کرد.

در مجموع، رئال تا پیش از تعویض‌ها با ریتمی کند بازی کرد؛ با استثناهایی مثل گولر که خوب تیم را می‌گرداند. اما تعویض‌ها، یک ربع مانده به پایان، فروپاشی را رقم زد. اگر زمانی از «پیروزی اخلاقی» می‌گفتند، دیشب می‌توان از «شکست اخلاقی» سخن گفت؛ با وجود صعود. پایان بد، بیشتر در حافظه می‌ماند و هوادار را ناراضی—اگر نگوییم شرمسار—به خانه می‌فرستد.

آلفردو رلانیو- مارکا