مرجع خبری رئال مادرید: من به نشانههای سرنوشت اعتقاد دارم. برای هر مادریدی، هر چیزی که در روز سن ایسیدرو (روز شهر مادرید) اتفاق بیفتد خاص است، چون او قدیس حامی و محبوب شهر است. این روز در ۱۵ مه جشن گرفته میشود؛ روزی که در تقویم مقدس مادریدیسمو با حروف طلایی و درخشان ثبت شده، به لطف نابغهای به نام زینالدین زیدان.
در جشن سن ایسیدرو در سال ۲۰۰۲، زیزو در گلاسگو و مقابل بایر لورکوزن بزرگترین اثر هنریاش را خلق کرد. آن قوِ مارسی با کفشهای فوتبال، امضای ظریف و باشکوهش را پای بهترین گل تاریخ فینالهای جام باشگاههای اروپا گذاشت. آن والی مجسمهوار و بینقصش به گوشه دروازه آلمانیها برای همیشه در تاریخ ماندگار خواهد شد.
برای همین، وقتی دیدم آخرین خرید رئال مادرید متولد ۱۵ مه است، حسابی هیجانزده شدم. سرخیو مارتینس اهل کانتابریاست. مثل پاکو خنتو که شش جام باشگاههای اروپا در کارنامهاش دارد، مارکیتوس که پنج جام پیاپی را بین سالهای ۱۹۵۶ تا ۱۹۶۰ برد، پاچین که جام باشگاههای اروپا با تیم «یهیهها» فراموشنشدنی است، چارلی سانتیانا که پروازهای بدون موتور او هنوز در برنابئو به یاد آورده میشود، آماویسکا که در آمستردام دقایق پایانی «هفتمین» را بازی کرد، یا ایوان هلگرا که «هشتمین» و «نهمین» را بهعنوان بازیکن اصلی بالای سر برد. مبارک و متبرک.
سرخیو ۱۵ مه ۲۰۰۷ به دنیا آمد؛ زمانی که تیمی که حالا به آن پیوسته، در حال کامل کردن یک بازگشت باورنکردنی در رقابتی بود که به «لیگ رکوردها» معروف شد. در همان روزهایی که او درگیر شیر خوردن و پوشک بود، رئال مادریدِ رائول، گوتی، روبرتو کارلوس، ایکر و فننیستلروی داشت معجزهای رقم میزد و قهرمانیای را برمیگرداند که مقابل بارسای ژاوی، اینیستا، رونالدینیو، اتوئو و مسی تقریباً خیالپردازانه به نظر میرسید.در حالی که سرخیو پستانک میمکید، رئال مادرید دوباره تاریخ میساخت. حالا نوبت اوست…
توماس رونکرو – خبرنگار کاملا شیرین عقل اس که کلا خودش هم نمی فهمد چه می نویسد