مرجع خبری رئال مادرید: من همیشه درباره سیاست آکادمی رئال مادرید تردید داشتهام؛ سیاستی که به نظر میرسد بیشتر برای ساختن بازیکن جهت عرضه به بازار و تأمین منابع مالی طراحی شده، برخلاف بارسلونا که همچنان هدف بنیادی همه آکادمیها را دنبال میکند: تغذیه تیم اول و خرید از بیرون فقط برای چیزهایی که در داخل پیدا نمیشود.
اعتراف میکنم این تابستان دلایلی برای تردید در این نگاه وجود دارد، چون رئال مادرید از فروش بازیکنانش حدود ۲۰۰ میلیون یورو درآمد داشته است؛ نیکو پاز ۶۰ میلیون، گونسالو ۴۰ میلیون، ویکتور مونیوس ۲۰ میلیون و فهرستی بلند که آلوارو رودریگس، ماریو گیلا، خاکوبو اورتگا، الکس خیمنس، والدپنیاس، ماریو مارتین و فران گارسیا را هم شامل میشود.
این پول، با وجود فاجعه مربوط به ورزشگاه، هم از نظر هزینه و هم بازده کمتر از انتظار، برای خریدهای تابستانی نفس تازهای به باشگاه داد. موضوعی که پروژه جدید و بحثبرانگیز در مجموعه ورزشی را هم ضروری کرده؛ پروژهای که قرار است ۳۷۰ میلیون یورو درآمد داشته باشد، مگر اینکه مخالفان جلوی آن را بگیرند.
شرایط بارسلونا کاملاً متفاوت است. گزینه اول این باشگاه برای هر پست، آکادمی است. و این روش برایش جواب داده است. بارسا از حفرهای که بارتومئو، تحت تأثیر مسی و حلقه اطرافش با آن دستیار اصلی، به جا گذاشت، بیش از هر چیز با اتکا به آکادمی بیرون آمده است.
در این مدت، آکادمی بازیکنان مهمی برای ترکیب اصلی تولید کرده؛ لامین یامال در رأس آنهاست، و بعضی دیگر هم آمدند و رفتند و حالا تقریباً فراموششان کردهایم، مثل یوتگلا، مارک گویو یا تازهترین نمونه، کاسادو که به دپور فروخته شد.
هر بازیکن آکادمی یعنی یک خرید کمتر و پولی که خرج نمیشود. ضمن اینکه در شروع کار، دستمزدشان از بازیکنانی که از بیرون جذب میشوند پایینتر است. بعداً اگر موفق شوند، طبیعتاً مطالبات بیشتری پیدا میکنند، اما در ابتدا با حقوقهای کاملاً قابلکنترل وارد میشوند.
و هر خریدی هم چیزی از جنس رولت روسی دارد. همین حالا شکست ماستانتونو را داریم که مربوط به همین دیروز است، و لازم نیست خیلی عقب برویم تا شکستهای اودریوسولا، ایارامندی، یوویچ، هازارد، لوکاس سیلوا، رینیر و اندریک را به یاد بیاوریم. میان مبالغ انتقال و دستمزدها، پول بسیار زیادی از این مسیر از دست رفته است.
سؤال این است که چرا بازیکنان آکادمی برای تیم اول بارسلونا بیشتر به کار میآیند تا برای رئال مادرید؟ چون بارسا آنها را بهتر پرورش میدهد یا چون مسیر رشد بهتر و هیجانانگیزتری در خود باشگاه در اختیارشان میگذارد؟
و در نهایت، کدام بهتر است: اینکه یک لامین یامال پرورش بدهی یا یک دیومانده بخری؟
آلفردو رلانیو – مارکا
من هم نظرم اینکه هردوتاش مفیده
با فروختن بازیکنان آکادمی میشه بخشی از هزینه های تیم تهیه کرد ولی نباید هم راحت بازیکنی که میتونه مفید باشه از دست داد البته نه هر بازیکنی آکادمی ولی اونی که پتانسیل خوبی داره و میتونه سال ها بدرخشه چه بهتر که خود باشگاه ازش استفاده کنه چون بازیکنی که از آکادمی بالا اومده بهتر قدر پیراهن رئال میدونه
من خودم با سیاست های باشگاه خیلی مخالفم ولی این فروش بازیکنا کاستیا ایده بدی نبوده
مثلا کاستیا کلا چند تا بازیکن خوب داده بیرون تو این سالا یدونه پاز بود که واقعا حیف شد تو نسل قبلی هم ناچو و واسکز اومدن بالا و کارواخال که دوتاشون سطحشون متوسط بود موراتا هم که بیخیال
در کل بازیکن خوب خیلی کم داده بیرون از کسایی که کلا تو کاستیا بودن
بچسبیم به این ایده که حتما از کاستیا بیاریم تهش میشه یکی مثل اسنسیو که مثل کنه میچسبه به باشگاه
مثال هم پره رافا مارین-ویکتور چوست-بلانکو-گوتیرز-آریباس و خیلیا دیگه همه اینا یادمه جوری ازشون تعریف میکردن که انگار کروس راموس و مارسلو نسل بعدن
همین خوان مارتینز که رباط داده واقعا درک نمیکنم چیش شبیه راموسه که هی میگن نیو راموس صرفا به خاطر موی بلندش
در کل فروش از کاستیا جوری نبوده که بگی حرص بخوریم بابتش پاز واقعا حیف شد و اشرف که یه مدت کاستیا بود ولی بازیکن دیگه ای نبوده این چند سال که بگی چقدر حیف شد رفت
البته از اونور هم بنجل خریدن از امریکا جنوبی مثل ماستانتانو و اندریک واقعا ایده چرتیه باس برن از اروپا استعداد پیدا کنن مثل همین اسپی یا هم بازیکن ثابت شده بخرن از کاستیا چیز چندانی در نمیاد برا ما
هردوتاش میتونه درست باشه. آکادمی رئال هم چند اسطوره داده. کاسیاس. کارواخال. ناچو. و خیلی ها رو آورده بالا و فروخته. موراتا. اشرف. و….. اما هویت بازی بارسلونا اسپانیایی هست و بازیکنان مورد نظر خودش رو بهتر چرورش میده. اما رئال باشگاهی جهانی هست که به فکر بازاریابی توی بریتانیا و شرق آسیا و خیلی جاهای دیگه هم هست. اگر بحث پوله که وضع رئال بهتره اگر بحث پرورش استعداده خب بارسا بهتره.
خدا بیامرزدش آلفردو رلانیو رو حرف قشنگی زد
فردا پاپا حکم تیرشو میده