«کابوس تا زمانی که گولر وارد شد»

مرجع خبری رئال مادرید: بعد از نیمه اولی تا این حد راحت برای رئال، بوی یک پیروزی پرگل می‌آمد. وینیسیوس مهارنشدنی بود و هرچه بازی جلوتر می‌رفت بهتر می‌شد، امباپه به شبی بزرگ فکر می‌کرد تا شاید چند رأی دیگر برای توپ طلا جمع کند، دیومانده تلاش می‌کرد خودش را نشان دهد و تیم هم در عقب زمین دردسر خاصی نداشت. هیچ‌چیز خبر از چنین تغییر ناگهانی در سناریوی بازی نمی‌داد، اما ناگهان با ورود کاماوینگا به جای والورده، شب از جشن به کابوس تبدیل شد؛ آن هم مقابل چشمان حیرت‌زده هوادارانی که چند سوت اعتراضی هم سر دادند. بعد هم گل رایو رسید؛ تیمی که برای چند دقیقه مالک مطلق توپ شده بود… تا اینکه بالاخره گولر وارد زمین شد.

اگر این ترس کوچک فایده‌ای داشت، این بود که روشن کرد در این تیم، هافبک ترک باید بدون چون‌وچرا بازیکن ثابت باشد. گولر در چشم‌برهم‌زدنی دوباره سناریوی مسابقه را تغییر داد. رئال بار دیگر توپ را در اختیار گرفت و با وضوح بیشتری به دروازه رسید؛ در ۱۰ دقیقه ابتدایی حضور گولر در زمین، چهار شوت زد، در حالی که پیش از آن طی نیم ساعت حتی یک شوت هم نداشت.

ایده بازی با دو وینگر باز و تهاجمی یعنی وینی و دیومانده بسیار جذاب است، اما خطر اینکه تیم در قالب یک ۴-۲-۴ از وسط دو تکه شود هم کاملاً مشهود است.

خیلی وقت‌ها تعادل با گذاشتن یک دیوار در پست هافبک دفاعی به دست نمی‌آید، بلکه با تلاش برای داشتن مالکیت بیشتر حاصل می‌شود. و در شرایط فعلی، مخصوصاً بعد از اینکه رودری در نهایت نیامد، این یعنی کنار هم قرار دادن گولر و برناردو سیلوا یا دست‌کم اینکه هافبک ترک همیشه در زمین حضور داشته باشد.

مارکو رویز – آس