مورینیو:«نمی‌توانم بگویم سه ماه دیگر در سطح فوق‌العاده‌ای خواهیم بود»

مرجع خبری رئال مادرید: سؤال‌های زیادی درباره بازیکنانش مطرح شد: دیومانده، گولر، شوامنی و سه مهاجم جلو. اما مورینیو جای یک سؤال را خالی دید؛ سؤالی فراتر از تیم خودش. در پایان نشست خبری گفت: «هیچ سؤالی درباره پنالتی‌ها نیست؟ عجیب است، نه؟»

سرمربی رئال مادرید در این نشست درباره فشردگی بازی‌ها و اجبار به حضور مداوم مقابل رسانه‌ها هم شوخی کرد: «شش نشست خبری در یک هفته. اگر هفته بعد از شش تا یکی را کم کنیم، من هم چیزی برای خوردن می‌آورم.»

نشست خبری ژوزه مورینیو

—دوست دارید فردا مقابل الچه چه رئال مادریدی ببینید؟

—دوست دارم ببریم. دوست دارم خوب بازی کنیم و ببریم. همین.

—از ابتدای فصل بارها گفته‌اید از وینیسیوس راضی هستید، اما هنوز بهترین نسخه‌اش را نمی‌بینید. چه زمانی بهترین نسخه وینیسیوس را خواهیم دید؟

—بهترین نسخه یعنی گل زدن. البته پاس گل مهم است، کار برای تیم خیلی مهم است. فداکاری، همبستگی، کار جمعی… همه این‌ها بسیار مهم‌اند. کار روزانه هم خیلی مهم است و او این کار را خیلی خوب انجام می‌دهد، اما یک وینیسیوس دیگر هم وجود دارد. همان وینیسیوسی که فصل گذشته به لیسبون آمد و در بازی‌های نزدیک، مخصوصاً دو مسابقه حذفی، یک موقعیت پیدا می‌کرد، گل می‌زد و تمام. این عملکرد در بالاترین سطح هنوز از او کم دیده می‌شود، اما از او راضی هستم.

—آردا گولر را در چه مرحله‌ای از رشد فوتبالی می‌بینید؟ آیا حالا به همان سطح «تاپ، تاپ، تاپ» رسیده که قبلاً درباره بازیکنان بزرگ رئال می‌گفتید؟

—برای صحبت درباره روند پیشرفتش، کسانی هستند که از من صلاحیت بیشتری دارند، چون از زمان ورودش اینجا بوده‌اند و دیده‌اند از نظر بدنی چطور تغییر کرده است. اما از نظر من کیفیت بازی‌اش فوق‌العاده است: دید، تصمیم‌گیری، سازمان‌دهی بازی، ثباتی که به بازی تیم می‌دهد، خلاقیت… برای من بازیکنی با پتانسیل فوق‌العاده است که همین حالا هم آمار بسیار خوبی دارد.

البته ما تحلیل‌های عمیق‌تری نسبت به فقط پاس گل و گل انجام می‌دهیم. او بازیکنی است که تأثیر زیادی دارد. همان‌طور که گفتید، شاید نخواهم آن‌قدر جلو بروم و سه بار بگویم «تاپ، تاپ، تاپ»، اما فکر می‌کنم به «تاپ، تاپ» رسیده‌ایم.

—گفته بودید سه ماه زمان می‌خواهید تا رئال مادرید مورد نظرتان دیده شود…

—اگر من سه ماه می‌خواهم، بعضی‌ها ده سال می‌خواهند… شاید خوب منظورم را نرساندم یا بد توضیح دادم. چیزی که می‌خواهم بگویم این است که امیدوارم سه ماه دیگر بهتر از امروز باشیم، اما هیچ چیز جادویی ندارم که بگویم سه ماه دیگر در سطحی فوق‌العاده خواهیم بود. چنین قدرتی ندارم.

چیزی که می‌توانم انجام دهم این است که در هر مسابقه و هر تمرین، هدفمان پیشرفت باشد. وقتی بازی می‌کنیم، بعد آن را تحلیل می‌کنیم و روی نکات خوب و چیزهایی که کمتر خوب بوده کار می‌کنیم. فکر می‌کنم هرچه یک تیم زمان بیشتری کنار هم باشد و مدت بیشتری با یک مربی کار کند، ظرفیت بیشتری برای قوی‌تر شدن خواهد داشت.

—آیا پرس از جلو و توپ‌گیری در زمین حریف همان هویتی است که برای رئال مادرید مورینیو می‌خواهید؟ و چطور می‌شود این کار را ۹۰ دقیقه ادامه داد؟

—توضیح دادنش سخت است، چون اگر بخواهم کامل توضیح بدهم مدت زیادی اینجا می‌مانیم و در عین حال چیزهایی را می‌گویم که علاقه‌ای ندارم بیرون از تیم مطرح شوند. اما فکر نمی‌کنم پرس از جلو برای ۹۰ دقیقه ممکن باشد. واقعاً فکر نمی‌کنم. نه پروفایل تیم ما چنین چیزی است و نه خیلی از تیم‌های دنیا چنین توانایی‌ای دارند.

وقتی بالا بازی می‌کنیم باید بدانیم چطور رفتار کنیم و وقتی عقب‌تر هستیم هم باید متفاوت کار کنیم. برای اینکه از نظر دفاعی تیم کامل‌تری باشیم، باید هر دو کار را بلد باشیم.

من بلوک پایین را دوست ندارم، اما بعضی بازیکنان و تیم‌ها برای آن مناسب‌ترند و چیزی که نمی‌خواهم این است که بین سلیقه شخصی من و ویژگی‌های بازیکنانم تناقض ایجاد شود.

سعی می‌کنم چیزی پیدا کنم که هویت تیم ما باشد. برای من، این یعنی توانایی پرس از جلو، توپ‌گیری در مناطق بالا و توانایی کشتن حریف در سه یا چهار ثانیه انتقال؛ چیزی که در چند مسابقه انجام داده‌ایم.

اما وقتی حریف کیفیت دارد و می‌تواند بازی خودش را توسعه دهد، و تا اینجا دیده‌ام همه تیم‌ها چنین ظرفیتی دارند، وقتی در بلوک پایین هستیم نباید منفعلانه بپذیریم و بگوییم: «خب، ما در ضدحمله خوبیم، بازیکنان سریعی جلو داریم و اینجا در بلوک پایین راحتیم.» چنین ذهنیتی را نمی‌خواهم.

در عین حال نمی‌خواهم این‌قدر هم تحت فشار قرار بگیریم که حریف دو یا سه شوت بزند و دروازه‌بان مجبور به مهارهای فوق‌العاده شود، یا چهار پنج کرنر پشت سر هم بدهیم. این را هم نمی‌خواهم. باید تعادل را پیدا کنیم.

—ترجیح می‌دهید شوامنی در وقفه ملی به تیم ملی برود یا اینجا بماند؟

—نمی‌دانم برنامه سرمربی فرانسه برای این وقفه چیست و باید به تصمیم او احترام گذاشت. همین‌طور نمی‌دانم برای خود بازیکن چه چیزی بهتر است؛ اینکه اینجا بماند و تمرین کند یا با تیم ملی دقایقی بازی کند.

احتمالاً بهترین حالت این است که به تیم ملی برود اما با دقایق کنترل‌شده، پیشرفت کند و دچار انباشت دقیقه و فشار نشود. با زیدان صحبت نکرده‌ام، اما فکر می‌کنم آدم عاقلی است و می‌داند چه چیزی برای او بهتر است. اینکه به تیم ملی برود بدون اینکه آینده بازیکن آسیب ببیند. بدون اینکه صحبتی کرده باشیم، اعتماد دارم زیدان این موضوع را خوب مدیریت خواهد کرد.

—برای جلوگیری از مصدومیت چه اقداماتی انجام داده‌اید؟ تا اینجا این فصل مصدومیتی نداشته‌اید…

—آمار گذشته را می‌دانم، اما فرایند آن را نمی‌دانم. اینجا در یک برنامه جامع، عادی و حرفه‌ای کار می‌کنیم که در آن تعامل خیلی خوبی بین همه وجود دارد: بازیکنان، بخش فنی با افرادی که در زمینه پیشگیری، تقویت و تمرینات انفرادی بر اساس کوچک‌ترین نشانه‌ها تخصص دارند، و بخش پزشکی که کاملاً در این روند جامع درگیر است. مقدار زیادی کار نامرئی وجود دارد.

اینکه بازیکنان زودتر می‌آیند، خواسته شخصی من نیست؛ برای کار است. کاری که قبل از تمرین در باشگاه یا ابتدای تمرین در زمین انجام می‌شود. وقتی شما آن‌ها را وارد زمین می‌بینید، آن‌ها از قبل ۳۵ دقیقه کار کرده‌اند.

داریم خوب کار می‌کنیم و تا اینجا آمار مثبت بوده است. روز گذشته وقتی والورده بین دو نیمه بیرون آمد، دلیلش پیشگیری بود چون یک مشکل کوچک داشت. اگر بازی صفر صفر بود، ادامه می‌داد. تا مرز ریسک پیش می‌رویم، اما وقتی ۳ بر صفر جلو هستیم، از بازیکن محافظت می‌کنیم.

البته در مصدومیت‌های ضربه‌ای کمی هم به شانس نیاز دارید. آن‌ها قابل کنترل نیستند.

—آیا شوامنی را در یکی از دو بازی این هفته در ترکیب اصلی می‌بینیم یا باید تا بعد از وقفه صبر کنیم؟

—من به دقیقه‌های بازی فکر می‌کنم. مقابل اینتر ۱۰ تا ۱۵ دقیقه بود و همه کمی تردید داشتیم. مقابل رایو به ۲۰ تا ۲۵ دقیقه رسیدیم. در بازی‌های بعدی بیشتر خواهد شد. هر بار بهتر است، قوی‌تر احساس می‌کند و اعتمادبه‌نفس بیشتری دارد. فردا بازی خواهد کرد. در حال حاضر نمی‌توانم بگویم چند دقیقه.

—لامین گفته شایسته توپ طلاست…

—نمی‌توانم درباره اظهارات همه نظر بدهم. به حرف یک بازیکن احترام می‌گذارم.

—والورده و شوامنی را کنار هم می‌بینید؟ بازی با هر دو بیش از حد دفاعی نیست؟

—نه. شیوه‌ای که کار می‌کنیم این است که کل ترکیب درگیر باشد و همه فکر کنند مفید هستند و دقیقه بازی خواهند داشت. این مهم است و روی انگیزه و کار روزانه تأثیر می‌گذارد.

همیشه لازم نیست ۲+۱ باشد، می‌تواند ۱+۲ باشد؛ می‌توانیم با یک شماره ۶ و دو شماره ۸ بازی کنیم. مستقل از نام بازیکنان، تعادل‌ها، حرکات و پویایی‌هایی وجود دارد که از نظر شیوه بازی خیلی تغییر نمی‌کنند.

پروفایل‌ها متفاوت‌اند: کاماوینگا، شوامنی، برناردو، والورده، جود… همیشه تلاش می‌کنیم بدون از دست دادن هویت خودمان تعادل پیدا کنیم، اما در عین حال به مشکلاتی که حریفان می‌توانند برایمان ایجاد کنند هم فکر می‌کنیم.

—از دیومانده چه می‌خواهید تا کاملاً جایگاهش را در ترکیب اصلی به دست بیاورد؟

—چیزی کم ندارد. اگر به جای رئال مادرید با این ترکیب، در تیمی بود که بازیکنان با پتانسیل بالا کمتر داشت، احتمالاً در تمام مسابقات ۹۰ دقیقه فیکس بود.

ترکیب ما قوی است و گزینه‌های زیادی دارد. در طول فصل، هم بنزین موتور کم می‌شود و هم انگیزه و رقابت داخلی تغییر می‌کند. درباره آردا صحبت می‌کنیم، درباره وینیسیوس، براهیم و در ژانویه هم رودریگو. اینکه یک بازیکن «فیکس بدون بحث» باشد، همان عبارتی که شما دوست دارید، خیلی دشوار است.

—دوباره دو بازی در یک هفته دارید. چطور با آن روبه‌رو می‌شوید؟

—شش نشست خبری در یک هفته. در کشورهای دیگر اجازه می‌دادند یکی را حذف کنم؛ اجازه می‌دادند امروز اینجا نباشم یا فردا بعد از بازی نیایم. من از شما خسته‌ام، شما هم از من خسته‌اید، اما اینجاییم چون کارمان همین است.

برای بازیکنان هم همین‌طور است. بازیکنان خسته‌اند، اما باید ادامه بدهند. الچه هم مثل ما شنبه بازی کرده است. پیش می‌رویم.

اگر شما بگویید هفته بعد از آن شش نشست یکی را حذف کنیم، من هم چیزی برای خوردن می‌آورم. [می‌خندد]

هیچ سؤالی درباره پنالتی‌ها نیست؟ عجیب است، نه؟