مرجع خبری رئال مادرید: ۱۳ سال گذشته و دربی مادرید از نظر بازیکنان، ورزشگاه و حتی مربیان تغییر کرده است، اما هنوز دو بازیکن از آن نسل باقی ماندهاند: کوکه و تیبو کورتوا. این دو، بازماندگان دربیهای دوران ژوزه مورینیو هستند و یکی از بهیادماندنیترین فصلهای این رقابت، یعنی فینال کوپا دلری ۲۰۱۳ را هم تجربه کردند. یکشنبه دوباره مقابل هم قرار میگیرند، اما این بار در دو سوی متفاوت و با داستانی کاملاً متفاوت پشت سرشان.
در ۱۷ مه ۲۰۱۳، اتلتیکو مادرید در سانتیاگو برنابئو با پیروزی ۲-۱ مقابل رئال مادرید در وقت اضافه قهرمان کوپا دلری شد. آن شب کورتوا درون دروازه اتلتیکو بود و کوکه که فقط ۲۱ سال داشت، در خط میانی بازی میکرد. کورتوا در دقایق پایانی نقش مهمی در حفظ برتری تیمش داشت و کوکه هم پاس گل میراندا را داد؛ گلی که قهرمانی را برای اتلتیکو رقم زد. آن جام، دهمین قهرمانی اتلتیکو در کوپا دلری بود و همزمان به نزدیک ۱۴ سال ناکامی این تیم مقابل رقیب همشهری پایان داد.
دوران مورینیو در رئال مادرید با ۱۱ دربی مقابل اتلتیکو همراه شد. آمار بهوضوح به سود رئال بود: هشت برد، یک تساوی و دو شکست. مورینیو هشت رویارویی نخستش با اتلتیکو را برد، تا اینکه تیم سیمئونه در آوریل ۲۰۱۳ بالاخره موفق شد رئال را شکست دهد. یک ماه بعد هم ضربه بزرگتر از راه رسید؛ همان فینال کوپا دلری در برنابئو.
کوکه بخش مهمی از این رقابت را از داخل زمین تجربه کرد. نخستین دربیاش مقابل رئال در فصل ۲۰۱۱-۲۰۱۰ بود و چهار دربی ابتداییاش را با شکست پشت سر گذاشت. پنجمین دربی او همان فینال کوپا دلری ۲۰۱۳ بود؛ مسابقهای که روند سالهای اخیر این رقابت را برای اتلتیکو تغییر داد.
کورتوا هم یکی از مهرههای اصلی آن دوره بود. او در سال ۲۰۱۱ بهصورت قرضی از چلسی به اتلتیکو آمد و سه فصل در این تیم ماند. در فینال ۲۰۱۳ دروازهبان اصلی بود و چند ماه بعد، در سپتامبر همان سال، در برد ۱-۰ اتلتیکو در برنابئو هم به میدان رفت؛ دیداری که دیگر مورینیو روی نیمکت رئال حضور نداشت. گل آن مسابقه را دیهگو کاستا زد و کورتوا یک کلینشیت دیگر مقابل رئال ثبت کرد.
تفاوت با امروز بسیار زیاد است. ترکیب اصلی اتلتیکو در آن فینال شامل کورتوا؛ خوانفران، میراندا، گودین، فیلیپه لوئیس؛ گابی، کوکه، ماریو سوارس، آردا توران؛ دیهگو کاستا و فالکائو بود. ۱۳ سال بعد، سیمئونه هنوز روی نیمکت است و کوکه هنوز در رختکن حضور دارد. از آن یازده نفر، تقریباً همه از فوتبال سطح اول کنار رفتهاند، بهجز کورتوا.
کوکه حالا خودش به یک رکورد در دربی تبدیل شده است. او در ژانویه ۲۰۲۶ چهلوچهارمین دربیاش مقابل رئال مادرید را انجام داد و با عبور از سرخیو راموس به بازیکنی تبدیل شد که بیشترین دربی مادرید را در تاریخ تجربه کرده است. لالیگا بعداً این آمار را ۴۵ بازی اعلام کرد. کارنامه او تا آن مقطع شامل ۱۳ برد، ۱۵ تساوی و ۱۶ شکست، همراه با دو گل و هشت پاس گل بود.
داستان کورتوا حتی عجیبتر است. او یکی از مهرههای کلیدی اتلتیکویی بود که در فصل ۱۴-۲۰۱۳ قهرمان لالیگا شد و به فینال لیگ قهرمانان رسید. بعد به چلسی برگشت، سپس به رئال مادرید پیوست و در نهایت به یکی از مهمترین دروازهبانهای تاریخ معاصر این باشگاه تبدیل شد. حالا دربی را از آن سوی میدان تجربه میکند؛ در حالی که کوکه همچنان همان پیراهنی را میپوشد که زمانی کورتوا هم کنار او با آن بازی میکرد.
نسلها عوض شدهاند. دیگر خبری از کریستیانو رونالدو، سرخیو راموس، پپه، ژابی آلونسو یا دیماریا نیست؛ همانطور که گودین، خوانفران، فیلیپه لوئیس، گابی، آردا توران، دیهگو کاستا و فالکائو هم دیگر در میدان حضور ندارند.
اما بعد از ۱۳ سال، کوکه و کورتوا هنوز ماندهاند؛ دو بازمانده از دربیهای دوران مورینیو که این بار از دو سوی متفاوت دوباره مقابل هم قرار میگیرند.