مرجع خبری رئال مادرید: گاهی این سؤال را از خودم می‌پرسم: اگر فوتبال همیشه یک بازی کودکانه بود چه؟ یعنی از پول، فشار، شهرت و تنش فاصله داشت. اعتراف می‌کنم بعضی وقت‌ها از تماشای یک بازی پنج‌به‌پنج میان بچه‌ها در پارک کنار خانه‌ام بیشتر لذت می‌برم تا از یک مسابقه لالیگا با بزرگسالانی که بعضی‌شان ایگوهای بیش‌ازحد بزرگی دارند. شاید به همین دلیل است که این‌قدر از دیدن دیومانده در رئال مادرید لذت می‌برم. چیزی از معصومیت در نگاهش، حرکاتش و شیوه‌ای که حرفه فوتبالی‌اش را زندگی می‌کند وجود دارد که دوستش دارم و باعث می‌شود دوباره با این ورزش آشتی کنم. شاید چون هنوز ۲۰ سالش نشده و ماه آینده به این سن می‌رسد، یا شاید هم فقط بخشی از شخصیتش باشد، اما امیدوارم هیچ‌وقت عوض نشود.
برخلاف خیلی از بازیکنانی که چون پیراهن رئال مادرید را می‌پوشند، خودشان را بیش از حد مهم می‌دانند، یا کسانی که اصلاً نمی‌توانند وزن تاریخی این پیراهن را تحمل کنند، دیومانده این ماجراجویی تازه‌اش در رئال را با طبیعی‌بودن و اشتیاقی تجربه می‌کند که آدم را به این فکر می‌اندازد خیلی جلو خواهد رفت؛ اینکه هیچ چیز منفی‌ای نمی‌تواند روی او اثر بگذارد. بدون ترس از اشتباه و بدون نگرانی از سرزنش، کارهای دشوار را امتحان می‌کند. برای خودش فوتبال بازی می‌کند و از بازی کردن خوشحال است، و دقیقاً به همین دلیل است که به هوادار هم حس خوبی منتقل می‌کند. اضطراب یا غرور یک فوتبالیست در زمین حس بدی ایجاد می‌کند. هیچ‌کدام از این‌ها را در بازیکن ساحل‌عاجی نمی‌بینیم.
فردریک هرمل – آس