مرجع خبری رئال مادرید: ۱۳ فوریه ۲۰۲۴ بود، یک روز پیش از ولنتاین؛ روز عشاق. همان شب، رئال مادرید اولین قدمش را در مسیر فتح پانزدهمین قهرمانی اروپا برداشت. این نخستین بازی مادریدی‌ها در مرحله یک‌هشتم نهایی بود و حریف، تیمی دشوار از آلمان؛ باشگاهی که به شکلی جالب، به دلیل نحوه شکل‌گیری‌اش یکی از منفورترین تیم‌های فوتبال آلمان به شمار می‌رفت. دیتریش ماتشیتس، مالک باشگاه، به توصیه دوستش فرانتس بکن‌باوئر تصمیم گرفته بود روی یک باشگاه آلمانی سرمایه‌گذاری کند.
ماتشیتس، مالک برند نوشیدنی انرژی‌زای Red Bull، پیش از آن هم چند باشگاه فوتبال خریده بود؛ RB سالزبورگ در سال ۲۰۰۴ و RB نیویورک دو سال بعد، در ۲۰۰۶. او در سال ۲۰۰۹ امتیاز SSV Markranstädt، تیمی آماتور از شهری در ۱۳ کیلومتری لایپزیش، را با کمی بیش از ۳۵۰ هزار یورو خرید. از آنجا که به دلیل قوانین تبلیغاتی آلمان نمی‌توانست از حروف RB به شکل مستقیم استفاده کند، نام باشگاه را به RasenBallSport Leipzig تغییر داد؛ عبارتی که در فارسی تقریباً به معنای «ورزش توپ روی چمن» است.
اما باشگاه خیلی زود دشمنی بسیاری از هواداران آلمانی را برانگیخت. هوادارانی که وابستگی عمیقی به باشگاه‌های سنتی خود داشتند، ردبول لایپزیش را نهادی مصنوعی می‌دیدند؛ باشگاهی بدون تاریخ اما با پول فراوان برای بالا آمدن از لیگ‌های منطقه‌ای تا بوندس‌لیگا. لایپزیش در سال ۲۰۱۶ به بوندس‌لیگا رسید و تقریباً از همان زمان به یکی از تیم‌های ثابت رقابت‌های اروپایی تبدیل شد.
اما برگردیم به همان ۱۳ فوریه ۲۰۲۴. مصدومیت سنگین کورتوا در تابستان ۲۰۲۳، دروازه‌بان بلژیکی را از میادین دور کرده بود. رئال مادرید به درخواست لوئیس یوپیس، مربی دروازه‌بان‌های تیم که شناخت خوبی از او داشت، کپا آریزابالاگا را به صورت قرضی از چلسی گرفت. اما رفته‌رفته آندری لونین، دروازه‌بان ذخیره، جای بیشتری برای خودش باز کرد تا در نهایت به شماره یک تبدیل شد.
تا آن ماه فوریه، لونین در آن دوره لیگ قهرمانان دو مسابقه انجام داده بود؛ هر دو در برنابئو. در نخستین بازی، مقابل براگا که رئال ۳-۰ برد، قرار بود ذخیره باشد، اما مصدومیت کپا در گرم کردن باعث شد فیکس شود. شش دقیقه بعد از شروع مسابقه، پنالتی جالو را مهار کرد. در دیدار بعدی مقابل ناپولی که با برد ۴-۲ رئال همراه شد نیز دوباره نمایشی تعیین‌کننده داشت.
اما نمایش بزرگ او مقابل ردبول لایپزیش رقم خورد. لونین هر ۹ شوت در چارچوب بازیکنان تیم آلمانی را مهار کرد. همه آن‌ها: چهار شوت از بنیامین ششکو، دو شوت از دنی اولمو، یکی از هایدارا، یکی از هاینریشس و دیگری از ژاوی سیمونز.
در نهایت براهیم دیاس بازی را به سود رئال تعیین کرد. لونین با این ۹ مهار به رکورد هم‌تیمی‌اش کورتوا رسید؛ کورتوا در فینال لیگ قهرمانان ۲۰۲۲ نیز ۹ مهار داشت، رکورد یک دروازه‌بان در تاریخ لیگ قهرمانان.
همان فصل، لونین بار دیگر در مرحله یک‌چهارم نهایی مقابل منچسترسیتی نقشی تعیین‌کننده ایفا کرد و در ضربات پنالتی، شوت‌های برناردو سیلوا و کواچیچ را گرفت تا رئال به نیمه‌نهایی برسد. مقابل بایرن هم در آخرین مرحله پیش از فینال ومبلی نقش مهمی داشت.
اما در هفته آخر ماه مه، همه‌چیز علیه او پیش رفت. کورتوا به آمادگی رسید و فینال را بازی کرد. لونین هم دچار یک عفونت ویروسی شد و مجبور شد از هم‌تیمی‌هایش جدا بماند و تنها چند ساعت پیش از مسابقه راهی لندن شود، در حالی که سایر بازیکنان چند روزی بود آنجا حضور داشتند.
با این حال، نمایش‌های او در لایپزیش و منچستر یکی از دلایلی بود که رئال مادرید اصلاً به آن فینال رسید… و در نهایت قهرمان شد.