مرجع خبری رئال مادرید: در یک بازی بارسلونا و رئال مادرید، به‌خصوص ال‌کلاسیکویی که همین روزها در پیش داریم، حاضر بودم هر نقشی را بپذیرم، فقط برای اینکه بتوانم پا به زمین مسابقه بگذارم. چه ال‌کلاسیکوی فوق‌العاده‌ای در انتظارمان است! این یک بازی معمولی نیست. از آن مسابقاتی است که دو غول بزرگ فوتبال جهان مقابل هم قرار می‌گیرند و ما خوش‌شانسیم که می‌توانیم چنین رویارویی‌هایی را در لیگ خودمان تماشا کنیم. از یک طرف، اعتبار و افتخار پیروزی در این مسابقه مطرح است و از طرف دیگر، که مهم‌تر هم هست، سه امتیاز آن. برای بارسلونا، پیروزی در این بازی به معنای فتح نیمی از لالیگا خواهد بود و برای رئال مادرید، به معنای بازگشت به کورس قهرمانی. آمار تاریخی می‌گوید جبران فاصله ۹ امتیازی ممکن نیست. البته ممکن است مسابقه مساوی شود و همه‌چیز با وجود بازی‌های فراوان باقی‌مانده، به همان شکل قبلی ادامه پیدا کند. خلاصه اینکه ال‌کلاسیکویی خاص، متفاوت و بسیار مهم در راه است.
برای تأمل بیشتر، می‌خواهم به نکته‌ای اشاره کنم: این سه امتیاز شاید برای آینده لیگ قهرمانان حتی مهم‌تر از خود لالیگا باشد. توضیح می‌دهم. اگر بارسلونا پیروز شود، فاصله ۹ امتیازی با رئال مادرید به این تیم اجازه می‌دهد در رقابت‌های اروپایی کمتر به استراحت دادن به بازیکنان کلیدی‌اش نیاز داشته باشد. همیشه گفته‌ایم که جنگیدن هم‌زمان در دو جبهه سنگین مثل لالیگا و لیگ قهرمانان ــ کوپا دل‌ری داستان دیگری دارد ــ توان تیم را تحلیل می‌برد و از نظر فشار بدنی، سفرها و سایر الزامات، بار زیادی بر دوش بهترین بازیکنان می‌گذارد. همین چند روز پیش دیدیم که بارسلونا با وجود پیروزی در تمام مسابقاتش تا آن مقطع، نتوانست مقابل پاری‌سن‌ژرمن در پاریس مقاومت کند و ۴-۲ شکست خورد. از نظر من، برای مثال، نیمکت‌نشین کردن رودری یکی از عوامل کلیدی آن شکست بود، اما فلیک نیم‌نگاهی هم به ال‌کلاسیکو داشت و به این نتیجه رسیده بود که با توجه به اهمیت ضربه‌ای که می‌توانست به سرنوشت لالیگا وارد کند، باید توان بازیکنانش را مدیریت کند. مورینیو هم در برنابئو و مقابل حریفی کم‌قدرت‌تر، یعنی لایپزیش آلمان، با برخی از بازیکنانش تقریباً همین کار را انجام داد. تفاوت این بود که رئال مادرید به‌راحتی ۴-۱ پیروز شد و همین فرصت را پیدا کرد تا قطعات تیمش را برای ال‌کلاسیکو بهتر هماهنگ کند. با اینکه همه می‌گفتند اولویتشان مسابقه اروپایی است، دروغ می‌گفتند. آنچه برای این دو باشگاه اهمیت دارد، اتفاقی است که یکشنبه رخ خواهد داد. شاید کلید تعیین سرنوشت ادامه فصل همین مسابقه باشد…
راستی، خواننده عزیز، دارم این نوشته را تمام می‌کنم و هنوز نگفته‌ام در این ال‌کلاسیکو دوست ندارم چه کسی باشم؛ همان چیزی که در تیتر وعده‌اش را داده بودم. حالا می‌گویم: داور مسابقه. حتی نگاه نکرده‌ام چه کسی قرار است قضاوت کند، اما با توجه به فضای ملتهب فعلی، برایش آرزوی موفقیت می‌کنم و خواستار احترام به او هستم. به درستکاری در نیت و حرفه‌ای‌گری او اعتقاد دارم. مهم‌تر از همه، اگر تیمی شکست خورد، تقصیر را گردن داور نیندازد؛ داوری که همین حالا احتمالاً رؤیای یک قضاوت بی‌نقص را در سر دارد. در این موضوع هیچ تردیدی ندارم.
آلفردو موراتایا – مارکا