این مربی کاتالان در گفت‌وگو با این رسانه توضیح داد که چگونه فدراسیون فوتبال هائیتی به همکاری با او علاقه‌مند شد. در جریان مصاحبه، از بادیا درباره تجربه کار با بازیکنان جوان نیز سؤال شد و او به دو نام اشاره کرد: داروین نونیز و آردا گولر. نام دوم توجه مصاحبه‌کننده را جلب کرد. او می‌خواست بداند چگونه یک مدیر اسپانیایی آکادمی فوتبال به فردی تبدیل شد که آردا گولر را «کشف کرد»؛ بازیکنی که از کودکی به‌عنوان یک استعداد استثنایی شناخته می‌شد، اما هنوز کسی روی آینده‌اش سرمایه‌گذاری نکرده بود. بادیا توضیح داد: «آردا گولر وقتی جذبش کردیم، در ترکیه معروف بود. زمانی که او را به فنرباغچه آوردیم، همه درباره پسری ۱۳ ساله صحبت می‌کردند که به شکل استثنایی خوب بود. در پایان هر فصل، تورنمنتی زیر ۱۳ سال در آنتالیا برگزار می‌شود که بهترین تیم‌ها در آن مقابل هم قرار می‌گیرند، چون بازیکنان تا آن سن هنوز در لیگ‌های منطقه‌ای بازی می‌کنند. آردا در همان مسابقات شناخته شد. خوش‌شانس بودیم که او از کودکی اتاقش را پر از پرچم‌ها و شال‌های فنرباغچه کرده بود. بنابراین مشخص بود که قرار نیست به گالاتاسرای برود! (می‌خندد). جذب او کار سختی نبود.»
به این ترتیب، نخستین روز از فصل تازه زندگی آردا گولر فرا رسید؛ بازیکنی که همه‌چیز را پشت سر گذاشت تا رؤیایی را دنبال کند که از استعدادی کم‌نظیر سرچشمه می‌گرفت. آن پسر اهل پایتخت چمدان‌هایش را بست و نخستین قدم‌ها را برای شکل دادن به ستاره‌ای جهانی برداشت؛ ستاره‌ای که روند تکاملش هنوز ادامه دارد. بادیا به یاد می‌آورد: «او از آنکارا آمد و در خوابگاه مجموعه تمرینی باشگاه زندگی می‌کرد. بازیکن متفاوتی بود. در جایی که پیش از آن بازی می‌کرد، با اختلاف بهترین بازیکن بود و حالا باید خودش را با شرایط یک آکادمی بزرگ تطبیق می‌داد. اما همه‌چیز برای او بسیار ساده بود؛ دریبل زدن، حرکت کردن، چرخیدن و تغییر جهت دادن…»
گولر از همان ابتدا همان بازیکنی بود که رئال مادرید امروز به آن نیاز دارد
توانایی‌های متعدد و برجسته آردا گولر باعث شده او به یکی از کامل‌ترین هافبک‌های فوتبال امروز تبدیل شود. بازیکن چپ‌پای اهل آنکارا می‌تواند تقریباً در هر پست و نقشی در خط میانی بازی کند؛ از سازمان‌دهی حملات در عقب زمین گرفته تا حضور در نقش هافبک هجومی پشت مهاجمان. با این حال، مدت‌هاست بحثی درباره نقش مناسب او در رئال مادرید وجود دارد: آیا باشگاه باید کلید هدایت تیم را به گولر بسپارد و او را به محور اصلی بازی‌سازی از عقب زمین تبدیل کند، حتی اگر این تصمیم به معنای استفاده کمتر از شم گلزنی قابل‌توجه او در نزدیکی محوطه جریمه باشد؟
بادیا فاش می‌کند که گولر در ابتدای دوران حرفه‌ای خود دقیقاً همان هافبک بازی‌سازی بود که رئال مادرید امروز به‌شدت به دنبالش است و پیدا کردنش برای این تیم دشوار شده است. او توضیح می‌دهد: «وقتی به فنرباغچه آمد، بیشتر در پست شماره ۴ و جلوی مدافعان بازی می‌کرد، نه در نقش شماره ۸ یا ۱۰. او بیشتر بازیکنی برای خلق و سازمان‌دهی بازی بود تا ارسال پاس نهایی؛ هرچند همیشه توانایی پیشروی و اضافه شدن به حملات را داشت. در آن زمان، پشت صحنه یک برنامه تمرینی طراحی کردیم تا این بازیکنان خاص، مشارکت بیشتری در سیستم تیم داشته باشند. آردا به روشی که برای استفاده از او در این نقش معرفی کردیم، بسیار خوب پاسخ داد.»
گولر از همان ابتدا به بازیکنی کلیدی برای عبور از نخستین خط پرس حریف تبدیل شد و توانایی‌هایی نشان داد که از آینده درخشانش خبر می‌داد. از آن زمان، فنرباغچه زیر نظر بادیا تلاش کرد بهترین نسخه گولر را در زمین پیدا کند. او حتی در گروهی ویژه قرار گرفت که نامش برای هواداران عادی فوتبال چندان آشنا نبود. بادیا توضیح می‌دهد: «درست است که بازیکنان در این رده‌های سنی مرتب پست عوض می‌کنند. وقتی گولر در ساختار آکادمی ما حضور داشت، یک سیستم پیشرفته‌تر برای توسعه بازیکنان پیاده کردیم و شروع کردیم به قرار دادن بازیکنان مستعد در کنار نفراتی که به رشدشان کمک کنند. برای مثال، بازیکنان سریع را کنار او قرار می‌دادیم تا از پاس‌هایش به فضای خالی استفاده کنند و بازیکنانی را انتخاب می‌کردیم که در بازی ترکیبی مهارت داشتند تا گردش توپ بهتر انجام شود. این استراتژی فوق‌العاده پیچیده‌ای نبود، اما برای استفاده حداکثری از استعداد بازیکنان آکادمی، روی آن بسیار کار کرده بودیم. گولر در گروهی قرار داشت که ما به آن PPP یا Potential Professional Players می‌گفتیم؛ یعنی بازیکنانی که بیشترین شانس را برای تبدیل شدن به فوتبالیست حرفه‌ای در آینده داشتند.»
امروز گولر بازیکن بهتری شده و بادیا نیز مربی باتجربه‌تر و صاحب‌اختیارتری است. سرمربی کنونی هائیتی که چندین بازیکن شاغل در لیگ‌های معتبر اروپایی را در اختیار دارد، معتقد است گولر در شرایط مناسب می‌تواند همان بازی‌سازی باشد که چهره رئال مادرید را تغییر می‌دهد: «اگر در کنارش بازیکنی داشته باشد که مثل یک تانک وظایف دفاعی را پوشش دهد، یعنی همان بخشی که آردا در آن بیشتر مشکل دارد، می‌تواند مسئول شروع حملات تیم باشد. او تقریباً در هر منطقه‌ای از زمین می‌تواند هافبکی فوق‌العاده باشد؛ چه در پست شماره ۸ برای مدیریت گردش توپ و چه حتی در پست شماره ۱۰ برای ارسال پاس نهایی به وینیسیوس یا امباپه. بازیکنانی با استعداد او می‌توانند نقش‌های مختلفی داشته باشند و حتی در جریان یک مسابقه بین این نقش‌ها جابه‌جا شوند. ما به‌طور مشخص تلاش می‌کردیم او در کناره‌های زمین بازی نکند تا از استعداد ویژه‌اش در تشخیص فضاها در تمام جهات، یعنی دید ۳۶۰ درجه، استفاده کنیم. او همیشه در این زمینه از دیگران جلوتر بود و بهترین توانایی‌هایش را در پست‌های مرکزی خط میانی نشان می‌داد. من همیشه تأکید می‌کردم باید در پستی بازی کند که بتواند توپ را به تمام جهات به گردش درآورد، نه اینکه در کناره زمین محدود شود؛ جایی که تقریباً همیشه مجبور هستید بازی را به سمت جلو ببرید.»
گولر؛ «داماد ایده‌آل»
گولر تقریباً هر جا که حضور داشته، چه به‌عنوان فوتبالیست و چه به‌عنوان انسان، تصویری بسیار مثبت از خود بر جای گذاشته است. او از نخستین قدم‌هایش بازیکنی نمونه بود و پس از ورود به فنرباغچه، خیلی زود دوستی و محبت تمام اعضای کادر باشگاه را به دست آورد. بادیا درباره نخستین برخوردهایش با گولر جوان می‌گوید: «پسری فوق‌العاده مؤدب بود. انگار از دل یک کتاب بیرون آمده بود! همیشه لبخند می‌زد و نگرش بسیار خوبی داشت. به تمام کارکنان باشگاه سلام می‌کرد و ارزش‌های اخلاقی‌ای که تلاش می‌کنیم در بازیکنان پرورش دهیم، در شخصیتش کاملاً شکل گرفته بود. او با کلیشه رایجی که از یک کودک نابغه فوتبالی در ذهن داریم، بسیار متفاوت بود. وقتی نگاهش می‌کردید، مطمئن می‌شدید که در ریاضی همیشه نمره ۱۰ می‌گیرد! (می‌خندد). پسر بسیار باهوشی بود و کاملاً مشخص بود که در خانواده‌ای با تربیت خوب بزرگ شده است.» این توصیف بادیا از گولری است که با وجود سن کم، از همان زمان مانند یک ستاره با او رفتار می‌شد.
جود بلینگام نیز در اظهارات اخیرش از شخصیت فوق‌العاده هم‌تیمی خود در داخل و خارج زمین تمجید کرده است. ستاره انگلیسی می‌گوید: «وقتی برای نخستین بار با او آشنا می‌شوید، تقریباً حرف نمی‌زند. مؤدب و ساکت است. از آن پسرهایی است که در رختکن به حرف همه گوش می‌دهد و خودش چیز زیادی نمی‌گوید. اما به‌محض اینکه همراهش وارد زمین می‌شوید، با آدم کاملاً متفاوتی روبه‌رو می‌شوید. ناگهان همان پسر ساکت دقیقاً به شما می‌گوید کجا باید قرار بگیرید.» بلینگام این ویژگی هم‌تیمی جوانش را «اعتمادبه‌نفس بدون غرور» توصیف می‌کند.
جود پس از تمجید فراوان از گولر، خاطره کوتاهی تعریف کرد که نشان می‌دهد رئال مادرید چه بازیکنی در اختیار دارد؛ ویژگی‌ای که بادیا نیز از تجربه کار با او در بیش از پنج سال پیش به یاد می‌آورد: «یکی از نخستین دفعاتی را که واقعاً چنین اتفاقی افتاد، به خاطر دارم. داشتم به سمتی حرکت می‌کردم که فکر می‌کردم موقعیت خوبی است. ناگهان شنیدم کسی اسمم را صدا می‌زند. برگشتم و دیدم آردا به نقطه دیگری اشاره می‌کند و با قاطعیت از من می‌خواهد به آن فضا حمله کنم. برای یک لحظه با خودم گفتم: صبر کن ببینم… اینجا قرار است چه کسی دستور بدهد؟ بعد توپ به او رسید و دقیقاً به همان نقطه‌ای پاس داد که چند لحظه قبل از من خواسته بود به آنجا بروم. همان‌جا متوجه شدم.»
ستاره رئال مادرید با استادی از لاماسیا
داوید بادیا مربی‌ای است که الهام، آموزش و پشتوانه فکری‌اش را از DNA بارسلونا گرفته است. ریشه‌های فوتبالی او به مکتبی برمی‌گردد که یوهان کرویف پایه‌گذاری کرد و سال‌ها بعد پپ گواردیولا آن را به بالاترین سطح رساند. طبیعی بود که بادیا در دوران حضورش در فنرباغچه نیز همین روش را پیاده کند؛ فلسفه‌ای که به شکلی در سبک بازی گولر تأثیر گذاشت. او می‌گوید: «آردا در ابتدای کار از توانایی فردی فوق‌العاده‌اش برای تصمیم‌گیری استفاده می‌کرد، اما به‌تدریج بیشتر وارد سبک بازی مبتنی بر جای‌گیری و حفظ ساختار تیمی شد. این سبک تا حدی با روشی ارتباط داشت که من از بارسلونا با خودم آورده بودم و از زمانی که مدیر آکادمی شدم، شروع به کار روی آن کردیم.»
از همان ابتدا در فنرباغچه تأکید ویژه‌ای وجود داشت که گولر به بازیکنی تیمی تبدیل شود؛ فوتبالیستی که بتواند با پیدا کردن هم‌تیمی‌هایش در موقعیت‌های مناسب، کیفیت حملات را افزایش دهد. البته در تمام این مراحل تلاش می‌شد ویژگی‌های ذاتی و کم‌نظیر او که باعث می‌شد همیشه به گلزنی و پاس گل نزدیک باشد، حفظ شود. بادیا توضیح می‌دهد: «توانایی‌اش در حمل توپ واقعاً باورنکردنی بود، اما مجبور شدیم آن را محدود کنیم. نمی‌خواستیم او با یک حرکت انفرادی مسابقه را به‌تنهایی ببرد، هرچند احتمالاً توانایی انجام چنین کاری را داشت. هدف ما این بود که ستاره‌ای برای بلندمدت پرورش دهیم؛ بازیکنی که وقتی به فوتبال حرفه‌ای رسید، بتواند موفق باشد. در فوتبال حرفه‌ای با بازیکنانی مواجه می‌شوید که از نظر فیزیکی کاملاً متفاوت هستند و اجازه نمی‌دهند توپ را ۲۰ متر با خودتان حمل کنید. ما نیاز داشتیم آردا از ۱۴ یا ۱۵ سالگی به مغز متفکر تیم تبدیل شود.»
آردا گولر در فصل جاری با خلق ۱۰ موقعیت گلزنی برای هم‌تیمی‌هایش، از این نظر بهترین بازیکن رئال مادرید بوده است. او همچنین با ثبت ۴٫۲۷ پاس گل مورد انتظار در مجموع رقابت‌های لالیگا و لیگ قهرمانان اروپا، در صدر بازیکنان رئال مادرید قرار دارد. دقت پاس گولر نیز به ۹۰ درصد رسیده است. این رقم در پاس‌کاری هنگام شروع حملات از زمین خودی به ۹۸ درصد افزایش پیدا می‌کند؛ آماری که در میان بازیکنان لیگ‌های معتبر اروپایی، در کنار رودری و ویتینیا، بالاترین میزان محسوب می‌شود. مورینیو در نشست خبری پیش از دیدار لیگ قهرمانان اروپا مقابل لایپزیش، به ضعف دفاعی گولر برای ایفای نقش محوری در خط میانی اشاره کرده بود. این بخش همچنان یکی از زمینه‌هایی است که ستاره ترکیه‌ای باید در آن پیشرفت کند، هرچند نشانه‌هایی از بهبود در عملکردش دیده می‌شود. تکمیل این ویژگی می‌تواند آخرین قطعه از مجموعه توانایی‌های بازیکنی باشد که اکنون تقریباً جایگاهی غیرقابل‌بحث در ترکیب رئال مادرید دارد و به‌عنوان یکی از مهم‌ترین پروژه‌های باشگاه برای پرورش ستاره بزرگ آینده‌اش شناخته می‌شود.