مرجع خبری رئال مادرید: از وقفه قبلی بازیهای ملی تا این وقفه، رئال مادرید هر هشت مسابقه خود را با پیروزی پشت سر گذاشته و دوباره به صدر جدول نزدیک شده است؛ حالا باید دید امشب در متروپولیتانو چه اتفاقی رخ خواهد داد. می‌توان گفت مورینیو پس از تردیدهای ابتدایی، سرانجام ترکیب مناسب تیمش را پیدا کرده و به ساختاری رسیده که در آن تقریباً تمام بازیکنان می‌توانند بهترین توانایی‌های خود را به نمایش بگذارند. شاید تنها استثنا امباپه باشد که در جناح چپ راحت‌تر بازی می‌کند، اما با این حال، خودش را به شکلی فوق‌العاده با پست مهاجم نوک تطبیق داده است. او در این جایگاه تا حد زیادی از وظایف دفاعی معاف است؛ امتیازی که با توانایی‌های استثنایی‌اش در حمله کاملاً جبران می‌شود. امباپه مهاجمی واقعاً فوق‌العاده است که توجه مدافعان را به خود جلب می‌کند، خودش را به موقعیت‌های گلزنی می‌رساند و حتی از میانگین ایده‌آل یک گل در هر مسابقه نیز فراتر رفته است؛ آماری که برای مهاجمان نوک، بالاترین نمره ممکن محسوب می‌شود. او دیشب هم گل زد؛ با حرکتی ساده، اما کاملاً حساب‌شده که نشان می‌داد با تمام ظرافت‌های حرفه مهاجمی آشناست.
این تیم هم فوتبال دارد، هم قدرت بدنی و هم روحیه. بلینگام در شرایط فوق‌العاده‌ای قرار دارد، گولر به بازیکنی بزرگ تبدیل شده و هویسن افت فصل گذشته را پشت سر گذاشته است. درباره تک‌تک بازیکنان می‌توان از نکات مثبت صحبت کرد؛ از جمله کورتوا که وقتی نتیجه هنوز بدون گل بود، شوت مایول را به شکلی تماشایی مهار کرد و این بازیکن جوان را در بهت فرو برد. چون وقتی بازیکنی تا این اندازه خوب به توپ ضربه می‌زند، همان لحظه که پایش به توپ برخورد می‌کند، مطمئن است که گل زده است.
آگیره همچنان در تلاش است تا والنسیا را احیا کند و روحیه ازدست‌رفته تیمش را بازگرداند، اما دیشب کار بسیار دشواری داشت. او تیمش را با خط دفاعی پنج‌نفره به میدان فرستاد و بازیکنانش را برای ارائه فوتبالی فیزیکی و جنگنده آماده کرده بود؛ با تکل‌های محکم و همان تنه‌زدن‌های آشنایی که پس از جدا شدن توپ از پای حریف انجام می‌شوند تا تمرکز و اعصاب او را به هم بریزند. در این تلاش برای متشنج و خشن کردن مسابقه، مافئو آن‌قدر زیاده‌روی کرد که رفتارش به مرز مضحک بودن رسید. او چنان در نقش دشمن شماره یک رئال مادرید فرو رفته که انگار آن را مأموریت شخصی خود می‌داند. اما دیشب کسی که همیشه پاسخ رفتارهایش را می‌داد، یعنی وینیسیوس، در زمین نبود و مافئو به شورشی بی‌هدف تبدیل شد که خشمش در نهایت به ضرر تیم خودش تمام شد و زمینه گل نخست رئال مادرید را فراهم کرد. نه دیومانده و نه کوکوریا، که بیشترین رفتارهای زننده مافئو متوجه آن‌ها بود، تمرکزشان را از دست ندادند. همه‌چیز برای رئال مادرید خوب پیش رفت؛ تیمی که حالا هم کیفیت فوتبالی لازم را دارد و هم توان بدنی کافی برای دستیابی به موفقیت‌هایی بزرگ‌تر.
آلفردو رلانیو – مارکا