«خنتو تا ابد زنده می ماند»

مرجع خبری رئال مادرید : شاید پاکو خنتو جمله ای به هواداران نگفته باشد که در یادها مانده باشد. نامش بیشتر شبیه پدربزرگی است که سوار بر یک خودروی ون در حال گردش است، نمادی از فوتبال سیاه و سفید. همه این ها یک حقیقت است. وقتی که خنتو در 21 می 1971 بازنشسته شد، 9 روز بعدش من به دنیا آمدم. تاریخ تولد من برای کسی مهم نیست اما دوست دارم بگویم که همه چیزهایی که از او می دانم مثل یک لالایی قبل از خوب است و همیشه داستان ها در مورد مدیر افتخاری رئال که به تازگی درگذشته، برایم مثل قصه پیش از خواب بوده است.

عادت کرده ایم که چیزی که ندیده ایم را نادیده بگیریم، شاید به دلیل عدم آشنایی شاید هم به دلیل عقده های احمقانه. انگار هر چیزی که مربوط به زمان حال است، بهتر است. گذشته را کوچک می کنیم چون که در آن جا نبودیم تا سلفی بگیریم یا عکسی در اینستاگرام منتشر کنیم. تصویر خنتو اما تصویر بازیکنی با پیراهن سفید با شش جام باشگاه های اروپا یا همان چمپیونزلیگ است. عکسی بدون فتوشاپ که از سال 1966 تا کنون کسی به آن نرسیده است. هیچ کس هم پنج سال متوالی قهرمان نشده است. او بازیکنی بی همتا، اسطوره ای و تکرارنشدنی است که از زمان خودش به واسطه سرعتش جداتر بود آن هم در دورانی که فوتبال و قدرت بدنی چندان به هم مربتط دانسته نمی شدند اما او توانست خاندان بی نظیر خنتو – یورنته را آغاز کند که در حال حاضر همچنان مارکوس یورنته از این نسل بازی می کند. خاندانی شیفته فوتبال که با عشق این حرفه را دنبال می کردند.

درگذشتش خبر غم انگیزی بود و خاطرات نوستالژیکی را زنده کرد. به زودی دلمان برای همه لحظات بی نظیرش تنگ می شود. او متعلق به نسلی بود که فوتبال در ان کم سر و صداتر اما سالم تر بود. برایم تعریف کرده اند:” نمی دانی چطور می دوید. توپ را 20 متر جلوتر می انداختند و خودش را می رساند. هرگر بازیکنی سریع تر از او وجود نداشت.” برای پدربزرگ های ما، خنتو قهرمانی شبیه سوپرقهرمان های مارول بود. خوشبختانه امروز این فرصت را داریم تا از شماره یازده رئال یاد کنیم که اسطوره پدربزرگم بود. روحش شاد.

خسوس سانچز