«کلیدهای معجزه رئال مادرید؛ تیمی که تاریخ پیوست»

مرجع خبری رئال مادرید : رئال مادرید در طول این چمپیونزلیگ اقامتگاهش را عوض کرده است. رئالی ها چند هفته با فکر گل سوم بنزما مقابل پی اس جی زندگی کردند، چند هفته با پاس بیرون پای مودریچ مقابل چلسی و حالا در انتظار فینال پاریس هستند که به ضربه سر رودریگو به سیتی فکر می کنند. این قطعا غیرقابل توضیح است اما اگر بخواهیم همه چیز را به اتفاقات فراطبیعی ربط بدهیم، پس آنالیز و هوش کجا می رود؟

رئال مادرید ترکیبی با استعداد و توانمند دارد که پست های کلیدی با بازیکنانی نظیر کورتوا (بهترین دروازه بان دنیا) پر شده است. توانایی فردی رئال البته خارق العاده نیست تیم از عرق ریختن و کار بی وقفه دست نمی کشد. رئال مادرید پادشاه رسانه ها هم نیست چرا که این مسئله مربوط به تیم حریف است. باید یاداوری کرد که زمانی که بارسا با نتیجه چهار بر صفر برنده شد، می گفتند که بهترین هستند یا این که وقتی از پپ خواستند تا بهترین تیم دهه را اسم ببرد، بعد از چهار چمپیونزلیگ در پنج سال به رئال اشاره نکرد.

به طور کلی ترکیب رئال متواضع است، لیدری را دارند که در بهترین فصل دوران فوتبالش است یعنی بنزما و یک بازیکن با تجربه را دارند که مثل یک کودک عرق می ریزد: مودریچ. آنها با ایده های یک مربی باتجربه، آرام و باادب حرکت می کنند که نمی خواهد خودش را بیش از حد بالا ببرد و حتی در زمان تعویض ها در وقت اضافه نیمه نهایی چمپیونزلیگ با بازیکنان با تجربه تیمش مشورت می کند. آنچلوتی یک مرد آرام و سپاسگزار است که از مربیگری در رئال خوشحال است و از تجربیات دوره قبلی خود به بهترین شکل بهره برده است و همیشه تیم هایش برای بردن جامها حرکت می کنند. هیچ کس او را بیش از حد مورد تعریف قرار نداده اما می تواند اولین کسی باشد که چهار چمپیونزلیگ برده است. البته این دنیا همین است و قدیمی ها را مورد تمسخر قرار می دهند. کارلو مردی خواهد بود که به ما خبرنگاران می گوید که باید در خیابان ها به دنبال اخبار باشند تا شبکه های اجتماعی. آنچلوتی فوتبال را ابداع نکرده است. شاید به همین خاطر است که این قدر مورد توجه قرار نمی گیرد.

رئال مادرید، مادریدیسموهای زیادی را در ترکیبش دارد. لوکاس وازکز، کارواخال، کاسمیرو و ناچو الگوهایی هستند که حس باشگاه را منتقل می کنند. این حس فوق العاده ایست که به رختکن القا می کند. به همین خاطر، رئال مادرید برای توصیف شدن کار سختی دارد. تیم آنچلوتی برای چالش های بدنی بزرگ آماده است. با جوان های زیادی بازی می کنند (رودریگو، وینیسیوس، والورده، کاماوینگا، میلیتائو، سبایوس، اسنسیو) ، عطش پیروزی دارند و زانوانی خستگی ناپذیر و یک بدنساز عالی یعنی پینتوس را دارند. اگر شرایط روحی عالی است به این خاطر است که نتایج فوق العاده ای به دست می آیند و فوتبال تیم عالی است و تیم با ذهن و قلب بازی می کند. رئال مادرید در طول بازی با سیتی، چلسی (در برنابئو) و پی اس جی آماده بود تا با همه وجودش ظاهر شود چرا که صرفنظر از هر اتفای در بازی، از رقابت کردن دست نمی کشید و حالا به تیمی شکست ناپذیر تبدیل شده است.

نقش برنابئو را هم نباید فراموش کرد. هواداران رئال مادرید با احساسی فولادین در زمین ظاهر می شدند و تیمشان را در شب های جادویی چمپیونزلیگی می دیدند. حس برنابئو را انگار “دکتر استرنج” ایجاد کرده بود، تاثیر این ورزشگاه غیرقابل درک اما واقعیست. هواداران رئال مادرید به حدی به غیرممکن ها باور دارند که چهارشنبه گذشته و پس از نتیجه 1-1 وقتی میکروفون ورزشگاه شش دقیقه وقت اضافه را اعلام کرد، طوری جشن گرفتند که انگار گل زدند. چرا که در آن لحظه برنابئو می خواست حسش را وارد زمین کند. سیتی می دانست که کارش تمام شده و رئال برنده می شود. همه می دانند که چه اتفاقی افتاد. رودریگو گل دوم را زد و می توانست گل سوم را بزند و کار به وقت اضافه کشاند. نمی دانم که باید اسمش را سبک بگذاریم یا DNA یا ژنتیک، یا روحیه یا جادو اما قطعا تنها راه درک رئال مادرید همین است، “تیمی دسته پایین” که در شش دقیقه تاریخ سازی کرد، آن هم در حالی که به قول برخی “خوب” هم بازی نمی کرد.

خسوس سانچز  – مارکا