«وضعیت داوری در لالیگا هر روز بدتر از قبل می شود»

مرجع خبری رئال مادرید: دو ماه بعد، رئال مادرید شکستی را تجربه کرد که هم غیرمنتظره بود و هم بحث‌برانگیز. کارلوس رومرو، زننده‌ی گل اسپانیول، در یک صحنه‌ی قبلی باید اخراج می‌شد—یک ضربه‌ی از پشت به پای امباپه که مانند یک جت به سمت محوطه‌ی جریمه حریف پیش می‌رفت—اما هیچ‌کس در مجموعه‌ی گسترده‌ی داوران بازی متوجه این خطا نشد.

نظام داوری جدید ترکیبی فاسد از بی‌کفایتی و بی‌اعتمادی ایجاد کرده است. در زمین و در اتاق تاریک VAR، هفته‌به‌هفته همان تصویر تکراری از حمایت‌های درون‌گروهی، سهل‌انگاری و بازی‌های پشت‌پرده دیده می‌شود. بدتر از همه اینکه این طبقه‌ی داوری روزبه‌روز گسترده‌تر می‌شود، تقویت‌شده توسط یک معادله‌ی ویرانگر: هرچه اوضاع برای فوتبال بدتر شود، برای آن‌ها و صنعتی که از آن‌ها حمایت می‌کند، بهتر است.

به VAR قدرتی جادویی نسبت داده شد که قرار بود عدالت را به فوتبال بیاورد، چیزی که پیش‌تر کسی انتظارش را نداشت. داور از همان ابتدا چهره‌ای مشکوک به نظر می‌رسید. همیشه گفته می‌شد که تنها کسی که دلش به حال داور می‌سوزد، مادر خودش است. داور بخشی از سیستمی اولیه و بدوی بود، درست مثل خود فوتبال که با قوانین کم و مناطق خاکستری زیاد تعریف می‌شد—مناطقی که بازیکنان و هواداران آن را به‌عنوان بخشی طبیعی از بازی می‌پذیرفتند. وقتی اتفاقی غیرمنتظره رخ می‌داد، همیشه مقصر داور بود.

او چهره‌ای ساده و پیشاصنعتی بود که تغییرات اندک فوتبال هم تأثیری بر جایگاهش نداشت. از نظر عموم مردم، هرگز به صداقت او اعتماد نمی‌شد. با این حال، او با نوعی شرافت، تنهایی و دستمزدی ناچیز با این موقعیت کنار می‌آمد. درواقع، او شخصیتی حاشیه‌ای اما ضروری برای فوتبال بود.

آنچه امروز داریم، نتیجه‌ی بزرگ‌نمایی بیهوده‌ی جایگاه داور است. نه‌تنها سیستم قبلی بهبود نیافته، بلکه بدتر شده است. تحت لوای تکنولوژی، داوران مثل آمِب‌ها تکثیر شده‌اند. از یک داور و دو کمک‌داور، حالا به هفت نفر رسیده‌ایم: چهار نفر در زمین، سه نفر در یک اتاق تاریک، و شاید چند نفر دیگر در دفاتر فدراسیون در لاس روزاس.

هیچ گروهی به اندازه‌ی داوران علاقه‌ای به پیچیده کردن قوانین ندارد. قوانین جدیدی که مدام اضافه می‌شوند، بسیاری از مفاهیمی را که هر هواداری از کودکی می‌دانست، به معماهایی نامفهوم تبدیل کرده‌اند. فناوری در حال کوچک کردن فوتبال و آمریکایی‌سازی آن است، روح آن را از بین می‌برد تا فضایی محدود ایجاد کند که داوران بی‌وقفه آن را پرورش می‌دهند.

شگفت‌آور این است که این پسرفت، به نام «سرگرمی» انجام می‌شود. نتیجه‌ی فوتبال امروز، توقف‌های مکرر بازی، بی‌عملی داوران و کمک‌داوران در زمین، و دخالت‌های بی‌مورد اتاق فرمان VAR است که معمولاً با تصمیماتی غیرقابل درک یا مضحک، شرایط را بدتر می‌کند. اتفاقی که شنبه در کورنیا رخ داد یا دو هفته پیش در بازی رئال مادرید-سلتا، تنها نمونه‌هایی از یک الگوی تکراری است که متأسفانه در درصد زیادی از بازی‌های لالیگا و دیگر لیگ‌های اروپایی مشاهده می‌شود.

نتیجه‌ی نهایی، به‌شدت ناامیدکننده است. هرچه فناوری بیشتر وارد شود، داوری بیشتر می‌شود، و در نتیجه، سردرگمی و ابهام در فوتبال افزایش می‌یابد. مهم‌تر از همه، اعتماد به سیستم داوری با سرعتی غیرقابل مهار در حال سقوط است. شاید داورانِ دوران پیشاتکنولوژی ذاتاً مشکوک به نظر می‌رسیدند، اما این موضوع با دستمزد پایینشان همخوانی داشت. اما امروز، این فساد کل صنعت نوظهور داوری را در بر گرفته است، صنعتی که در آن، فوتبال دیگر اولویت ندارد و جای خود را به سیاست‌های درون‌گروهی، خودبزرگ‌بینی و بی‌محتوایی داده است.

سانتیاگو سگورولا – آس