مرجع خبری رئال مادرید: بلینگام با ضربه سرش مقابل سویا سرنوشت بازی را رقم زد، اما تا آستانه این‌که چنین نکند هم پیش رفت. نه هشدار جدی در کار بود، اما احتیاط وجود داشت. جود، بنا به اطلاعاتی که AS به دست آورده، ساعات منتهی به این دیدار را با کشیدگی عضلانی پشت سر گذاشت؛ مشکلی خفیف که به او اجازه داد با حدی از طبیعی‌بودن تمرین کند، اما آن‌قدر نگران‌کننده بود که حتی گزینه پایان دادن به سال ۲۰۲۵ از روی نیمکت هم مطرح شد. این احتمال روی میز بود، چون بدنش پُر فشار بود. این‌که لباس بازی بپوشد یا نه، به حس و حال خودش بستگی داشت. و خوشبختانه برای ژابی، حالش خوب بود؛ به اندازه‌ای که بازی کند، به اندازه‌ای که خود را به نهایت برساند و ۹۰ دقیقه را کامل بازی کند. فداکاری‌ای که به آرامش تبدیل شد.
به خاطر گلش؛ گلی که قفل بازی را شکست. تنها گل تا زمانی که رودریگو یک پنالتی ساخت و آن را در سینیِ رکورد به امباپه سپرد. و این خودِ برزیلی بود که گل جود را هم طراحی کرد؛ با سانتری دقیق، با پیچِ حساب‌شده. هوش در خواندن فضاها، زمان‌بندی هوایی و توان تمام‌کنندگیِ بازیکن استوربریج بقیه کار را انجام داد. پنجمین گل او در فصلی پُرنوسان؛ هم در بعد تیمی و هم فردی. از همین‌جاست که خشمِ جشنِ گل معنا پیدا می‌کند. او تا امروز با پیراهن سفید ۴۳ گل زده و ۳۲ پاس گل داده است (۴ پاس گل در این فصل) و در مجموع در ۷۵ گل نقش داشته؛ همه این‌ها در ۱۲۰ بازی. هر ۱۳۰ دقیقه، نامش در نقشه گل ظاهر می‌شود. اما این گل خاص بود؛ به خاطر تلاش و به خاطر شرایط.
این نمایش را با نشانه‌های مثبت دیگری هم آراست؛ نشانه‌هایی ضروری پس از حضوری گذرا و ناکافی در تالاورا، و ادامه‌دار پس از بازی‌اش مقابل آلاوس. در مندیسوروسا، او در میان تیم، بیشترین شوت در چارچوب، بیشترین شوت، بیشترین بازپس‌گیری توپ و بیشترین پاس را داشت و در گل نخست، امباپه را راه انداخت. و برابر سویا، علاوه بر گلش، داده‌های ملموسی هم ارائه کرد: دقیق‌ترین پاسور در یک‌سوم پایانی زمین بود (۱۳ پاس موفق)، سه موقعیت خلق کرد (دوم پس از شش موقعیت رودریگو) و سومین نفر از نظر دریبل‌های موفق شد (دو دریبل). علاوه بر جزئیاتی که از اراده حکایت می‌کند؛ در خط حمله، بیشترین مشارکت را داشت (۶۶ لمس توپ)، فقط پشت سر هویسن، شوامنی و رودیگر. همان «نگرش»ی که زیاد درباره‌اش صحبت می‌شود.
او هنوز با نسخه طلایی‌اش فاصله دارد؛ همان نسخه‌ای که او را به توپ برنز رساند. از نظر جای‌گیری هم باید زبانی مکمل با گولر پیدا کند، نه زبانی یکسان؛ به سود خودش و تیم. این همان نقطه کلیدی است. ژابی باور دارد که می‌توانند با هم ترکیب شوند، در یک جهت پارو بزنند نه در جهت مخالف. به همین دلیل بر نوعی ۴-۱-۴-۱ اصرار دارد. هرچند فعلاً وقتی هم‌زمان بازی می‌کنند، آردا بیشتر در عقب زمین ظاهر می‌شود و جود مسئول بازی‌سازی پشت مهاجم است. در آن‌جا، به‌عنوان رأس، دست‌کم توانِ اضافه‌شدنش به حمله می‌درخشد؛ چیزی پایدار. و از همان‌جا روی بقیه ابعاد کار می‌کند. بلینگام اما دارد از پنهانگاهش بیرون می‌آید؛ با فداکاری.
ببخشید دونارومارو نگین بهترین دروازبان چون تو بازی با چلسی ۳تاهی شدن حداقل کورتواما پیش لیورپول ۱خورد حالا اگه جرهت داری بگی ریال بدترین تیم چون بارساهی ماندیدیم
شما فکر کنید اگه سبک ژابی تو رئال جواب میداد و و وینی هم یک گلزن مثل امباپه بود چی میشد .