جالب‌ترین حاشیه‌های انتخابات تاریخ رئال مادرید؛ از گل‌فروش تا کمدین، کاگ ب و شکیرا!

مرجع خبری رئال مادرید: مارکا در گزارشی جالب هب حاشیه های انتخابات در تاریخ رئال مادرید پرداخت: «رئیس رئال مادرید بودن از وزیر بودن مهم‌تر است.» رامون مندوسا چنین دیدگاهی داشت. این جمله هنوز هم اعتبار خود را حفظ کرده است؛ حالا که فلورنتینو پرز و انریکه ریکلمه برای ریاست رئال مادرید رقابت می‌کنند، رقابتی که در طول سال‌ها شخصیت‌هایی با پیشینه‌ها و وعده‌های بسیار متفاوت از آن عبور کرده‌اند.

در سال ۱۹۷۸ و پس از درگذشت سانتیاگو برنابئو، روند انتخابات آغاز شد. لوئیس د کارلوس، خزانه‌دار هیئت‌مدیره مردی که تاریخ رئال مادرید را ساخته بود، نامزد شد. افراد دیگری نیز تلاش می‌کردند ۱۶۰۰ امضای لازم را جمع‌آوری کنند. در میان آن‌ها روبرتو کامپوس گیل، متخصص زنان که سال‌ها در فضای انتخاباتی باشگاه حضور داشت، دیده می‌شد؛ کسی که در برنامه انتخاباتی خود از حمایت از فوتبال اسپانیا برای جام جهانی ۱۹۸۲ و حضور زنان در هیئت‌مدیره سخن می‌گفت. همچنین خوزه داگره، صاحب یک گل‌فروشی در خیابان ولاسکس، نیز نامزد بود.

بدون آنکه وعده‌های بزرگ و اغراق‌آمیز مد شده باشد، د کارلوس که نماد تداوم مدیریت قبلی بود، تنها فردی شد که امضاهای لازم را جمع‌آوری کرد. او رامون مندوسا را به‌عنوان نایب‌رئیس منصوب کرد؛ تاجری فعال در حوزه‌های مختلف که به زندگی مرفه شهرت داشت و از همان زمان به‌عنوان نامزد آینده ریاست شناخته می‌شد. چند ماه بعد، مندوسا پس از انتشار گزارش‌هایی در مجله Cambio 16 که او را به کاگ‌ب (سازمان اطلاعاتی شوروی) مرتبط می‌کرد، باشگاه را ترک کرد.

در سال ۱۹۸۲ انتخابات جدیدی برگزار شد. برای نامزدی، دو هزار امضا لازم بود. در کنار د کارلوس، رامون مندوسا، خوزه ماریا دیگس ــ متخصص پزشکی ورزشی ــ و بار دیگر روبرتو کامپوس گیل وارد رقابت شدند. دیگس وعده ساخت برنابئویی با ظرفیت ۱۵۰ هزار نفر را در زمین‌های شهر ورزشی قدیمی باشگاه داد. او حتی معتقد بود برنابئوی فعلی باید به ورزشگاه دوومیدانی تبدیل شود و همچنین می‌خواست «راه‌راه‌ها و نوشته‌های روی پیراهن‌ها» حذف شوند.

کامپوس گیل تهدید می‌کرد هر اقدامی را به چالش خواهد کشید. مندوسا، د کارلوس و دیگس امضاهای لازم را به دست آوردند، اما کامپوس گیل در اتفاقی عجیب فقط هشت امضای معتبر ارائه داد که میان صدها برگه سفید پنهان شده بودند. پنج روز پیش از انتخابات، دیگس کنار کشید و از هوادارانش خواست به مندوسا رأی دهند، اما این حمایت هم کافی نبود و د کارلوس با ۱۰٬۷۵۲ رأی در برابر ۷٬۶۶۰ رأی مندوسا پیروز شد.

در سال ۱۹۸۵، د کارلوس استعفا داد. رامون مندوسا نامزد اصلی و بخت نخست ریاست بود. ادواردو پنیا آبیساندا و خوانیتو ناوارو، بازیگر کمدی مشهور، نیز تمایل خود را برای نامزدی اعلام کردند. روبرتو کامپوس گیل هم طبق معمول حضور داشت. در روند جمع‌آوری امضاها مشخص شد که مندوسا رقیبی ندارد. او بیش از پانزده هزار امضا جمع کرد و اعلام کرد: «به‌عنوان رئیس حتی یک پزتا هم از جیب خودم خرج نخواهم کرد. رئال مادرید هرگز به یک حامی مالی شخصی نیاز نداشته و نخواهد داشت.» با انصراف دیگر نامزدها، انتخابات برگزار نشد.

در سال ۱۹۸۸، مندوسا در اوج موفقیت‌های ورزشی انتخابات زودهنگام برگزار کرد. خوانیتو ناوارو بار دیگر نامزد شد و گفت: «شانس بردن مقابل مندوسا؟ هیچ. فقط می‌خواهم مردم بدانند حضور دارم و سروصدا به پا کنم.» در نهایت فقط مندوسا توانست امضاهای لازم را ارائه دهد و بدون رقابت دوباره رئیس شد.

انتخابات ۱۹۹۱ یکی از جنجالی‌ترین رقابت‌ها بود. آلفونسو اوسیا، نویسنده و روزنامه‌نگار، در برابر مندوسا قرار گرفت. هر دو امضاهای لازم را به دست آوردند و کارزار انتخاباتی پر از وعده شد. مندوسا از بازسازی برنابئو، ساخت سالن جدید بسکتبال و یک مرکز تجاری سخن می‌گفت و اعلام می‌کرد: «رأی دادن به اوسیا بی‌مسئولیتی است.» در مقابل، اوسیا وعده بازسازی شهر ورزشی و ایجاد سمت «مدافع اعضا» را می‌داد و می‌گفت: «کسی که به مندوسا رأی بدهد، مازوخیست است.» در نهایت مندوسا با ۱۵٬۵۰۵ رأی در برابر ۱۰٬۵۰۱ رأی پیروز شد.

سال ۱۹۹۵، فلورنتینو پرز برای نخستین بار وارد صحنه انتخابات شد. مندوسا که باشگاه را در شرایط اقتصادی دشواری اداره می‌کرد، با رقیبی مواجه شد که از اعتبار تجاری بالایی برخوردار بود. سانتیاگو گومس پینتادو نیز وارد رقابت شد. مندوسا فلورنتینو را «بادکنک تبلیغاتی» و «ربات» می‌نامید. فلورنتینو در جمع‌آوری امضاها با بیش از ۱۰ هزار امضا پیشتاز شد. برای نخستین بار مناظره‌های تلویزیونی، رادیویی و مطبوعاتی میان نامزدها برگزار شد. در نهایت مندوسا با ۱۵٬۲۰۳ رأی پیروز شد و فلورنتینو با ۱۴٬۵۰۵ رأی شکست خورد.

اما مندوسا نتوانست ثبات را حفظ کند و در همان سال استعفا داد. لورنزو سانس جانشین او شد و در سال ۱۹۹۷ بدون رقیب ریاست را ادامه داد.

در سال ۲۰۰۰، پس از قهرمانی‌های هفتم و هشتم اروپا، لورنزو سانس در موقعیتی ایده‌آل برای پیروزی قرار داشت، اما فلورنتینو پرز بار دیگر نامزد شد. مهم‌ترین برگ برنده او توافق با لوئیس فیگو بود. بسیاری در ابتدا این وعده را باور نمی‌کردند، اما موضوع به بزرگ‌ترین اتفاق انتخابات تبدیل شد. فلورنتینو حتی وعده داد: «اگر فصل آینده فیگو در رئال مادرید بازی نکند، حق عضویت یک‌ساله همه اعضای باشگاه را پرداخت می‌کنم.» این وعده اثر خود را گذاشت و او با ۱۶٬۴۶۹ رأی در برابر ۱۳٬۳۰۲ رأی سانس پیروز شد. چند روز بعد فیگو رسماً به رئال مادرید پیوست و دوران جدیدی آغاز شد.

در سال ۲۰۰۴، فلورنتینو در اوج قدرت برای تمدید ریاست خود نامزد شد. لورنزو سانس و آرتورو بالداسانو رقبای او بودند. سانس از توافق با اتوئو، روسیتسکی، مانیچه و باروش سخن می‌گفت و بالداسانو وعده تأسیس دفتر اعضا را داده بود. اما فلورنتینو با اختلافی عظیم پیروز شد: ۲۸٬۴۱۶ رأی در برابر ۱٬۲۲۲ رأی سانس و ۵۱۳ رأی بالداسانو.

پس از استعفای فلورنتینو در سال ۲۰۰۶، یکی از شلوغ‌ترین انتخابات تاریخ باشگاه برگزار شد. پنج نامزد اصلی حضور داشتند: رامون کالدرون، لورنزو سانس، خوان پالاسیوس، خوان میگل ویار میر و آرتورو بالداسانو. هر کدام وعده جذب ستاره‌ها و مربیان بزرگ را می‌دادند؛ از کاکا، سسک و روبن گرفته تا کریستیانو رونالدو، زامبروتا، ابراهیموویچ، ریبری و اینیستا. در جریان رقابت‌ها، شکیرا و گروه El Canto del Loco از بالداسانو به دلیل استفاده از تصویرشان شکایت کردند، کاکا قراردادش را با میلان تمدید کرد و آرسن ونگر نیز شایعات توافق با ویار میر را تکذیب کرد.

چند روز مانده به انتخابات، دادگاه رأی‌گیری پستی را لغو کرد؛ تصمیمی که حدود ده هزار رأی را از چرخه انتخابات خارج کرد. در نهایت تنها رأی حضوری معتبر شناخته شد و رامون کالدرون با ۸٬۳۴۴ رأی پیروز شد. پس از او خوان پالاسیوس با ۸٬۰۹۸ رأی، ویار میر با ۶٬۷۰۲ رأی، لورنزو سانس با ۲٬۳۷۷ رأی و بالداسانو با ۱٬۵۸۱ رأی قرار گرفتند. آن انتخابات آخرین انتخاباتی بود که در آن اعضا به‌صورت حضوری پای صندوق‌های رأی رفتند. اکنون، بیست سال بعد، فلورنتینو پرز و انریکه ریکلمه دوباره اعضای رئال مادرید را به پای صندوق‌ها می‌کشانند.