«رئال مادرید دوقطبی به قتلگاه ژابی می رود»

مرجع خبری رئال مادرید: رئال مادرید ژابی آلونسو زمانی در متروپولیتانو ضربه سختی خورد که در فضایی از خوش‌بینی کاذب وارد آن مسابقه شده بود. تیم پشت سر هم می‌برد، اما هیچ‌کس را قانع نمی‌کرد؛ حتی خود بازیکنان را، همان‌طور که چند ماه بعد مشخص شد.

آشفتگی رئال در نیمه دوم بازی دیشب هم خوش‌بینی زیادی در میان هواداران فعلی ایجاد نمی‌کند، هرچند به نظر می‌رسد این تیم نسبت به دوران آلونسو تعهد بیشتری دارد. فصل گذشته، بارسلونا در هفت هفته اول با یک تساوی در وایکاس و یک شکست در سویا، صدر جدول را به رئال مادرید واگذار کرده بود. اما امسال آبی‌واناری‌ها فصل را طوفانی شروع کرده‌اند و همین موضوع در تیمی که فعلاً بیش از بازی خوب، نتیجه می‌خواهد، اضطراب ایجاد کرده است.

بازی فصل گذشته مقابل الچه در هفته سیزدهم یکی از همان شب‌هایی بود که باید فراموش می‌شد؛ تساوی ۲-۲ در دقایق پایانی، با فباسی که انگار پیرلو شده بود.

دیشب رئال در نیمه اول الچه را کاملاً از کار انداخت؛ با پرس از بالا، خروج تمیز از عقب و ضربه زدن در زمین حریف. اما در نیمه دوم دوباره همان نقشه محافظه‌کارانه همیشگی ظاهر شد؛ گرایش تاریخی تیم‌های مورینیو به «یک گل و تمام» و اعتماد به ضدحمله.

در رئال مادرید، تیمی پر از ستاره‌های هجومی که ذاتاً برای مالکیت توپ ساخته شده و باید توپ را در اختیار داشته باشد، محافظه‌کاری جواب نمی‌دهد و فقط دردسر درست می‌کند.

نتیجه دربی فصل گذشته ۵ بر ۲ بود. بازی فاجعه‌بار والورده را به یاد دارم؛ نشانه‌ای روشن از اینکه هیچ‌کس پشت فرمان نبود. رئال مورینیو قابل‌اعتمادتر به نظر می‌رسد و بازیکنان دست‌کم در بعضی مقاطع انگار واقعاً از یک برنامه پیروی می‌کنند.

اگر والورده نماد فروپاشی فصل گذشته بود، هویسن یکی از نشانه‌های امید این روزهاست. مدافع مالاگایی بازی دفاعی‌اش را به‌طور قابل توجهی تغییر داده و حالا بیشتر از پیش جلو می‌زند و توپ را پیش از رسیدن به مهاجم قطع می‌کند. کانّاوارو نیست، اما از نظر تمرکز یک قدم جلو رفته است.

و چون رئال هنوز آن بازی و تسلطی را ندارد که تیم‌های بزرگ معمولاً با آن حریفان را خنثی می‌کنند، یک سلاح دیگر پیدا کرده؛ سلاحی برای لحظات بحرانی، یک تانک برای دقایقی که تیم با ناامیدی حمله می‌کند.

خوسلو زمانی آن‌قدر تعیین‌کننده بود که به رئال در فتح جام اروپا کمک کرد و حالا اسپی هم در مسیری قرار گرفته که شاید نقشی بسیار بزرگ‌تر از آنچه انتظار می‌رفت پیدا کند.

دیگو بارکالا – آس