آس: عملکرد خوب دیومانده در شبی که در هر دو جناح بازی کرد

مرجع خبری رئال مادرید: آس نوشت: «آرام باش» مورینیو قابل قبول است، اما نه تا حد «ریلکس» میکا. چون یک چیز صبر است و چیز دیگر قانع شدن به وضع موجود. دیومانده هنوز جای پیشرفت زیادی دارد، اما در عین حال دینامیت هم دارد؛ دینامیتی که کم‌کم در حال انفجار است و نشان می‌دهد استعداد فراوانی در وجودش هست. زمان مشخص خواهد کرد که تمام قطعات پازل چطور کنار هم قرار می‌گیرند، اما الماس دارد می‌درخشد.

نمایش او در الچه اگر یک نمایش کامل نبود، فاصله زیادی هم با آن نداشت. طی ۹۰ دقیقه نشان داد بسته به اینکه در کدام جناح بازی کند، چه چیزهایی می‌تواند ارائه دهد: در سمت راست بیشتر در کار ترکیبی شرکت می‌کند و در سمت چپ نفوذی‌تر و تهاجمی‌تر است. یک ماشین دریبل‌زنی که مدام می‌رود، دوباره می‌رود و باز هم می‌رود. یک رودرانر. و در عین حال بازیکنی فداکار در کار دفاعی.

رقابت او با گولر برای حضور در ترکیب اصلی حالا داغ‌تر شده است. چه دردسر شیرینی. اما واقعاً چه دردسری.

این دومین حضور فیکس دیومانده با پیراهن رئال مادرید بود، بعد از بازی مقابل رایو وایکانو. در آن مسابقه نشانه‌هایی از کیفیتش دیده شد، اما حضورش کم‌رنگ‌تر بود. همان داستانی که وقتی در برنابئو بازی می‌کند همراهش است: اگر رو به عقب بازی کند، زمزمه و نارضایتی؛ اگر دریبل را امتحان کند، تشویق. چون دقیقاً همین را از او می‌خواهند: امتحان کردن.

حتی اگر همیشه جواب ندهد، باید با آن موتور فرمول یکی که در پاهایش دارد، به بازی عمق و حرکت عمودی بدهد. موتوری که حالا کم‌کم دارد گرم می‌شود و غرش می‌کند. چون در مارتینس والرو واقعاً بازی بزرگی انجام داد.

نمره بالا

بازی را در جناح راست شروع کرد و بعد از تعویض وینیسیوس در دقیقه ۶۸ به سمت چپ رفت؛ جابه‌جایی‌ای که دو نسخه متفاوت از دیومانده را نشان داد.

در سمت راست کمتر به سمت مدافع حریف رفت، اما ارسال‌های بیشتری داشت. این پست طبیعی‌تر او نیست، هرچند بدون مشکل با آن تطبیق پیدا می‌کند. فقط نوع بازی‌اش تغییر می‌کند. دریبلش بیشتر به سمت بیرون می‌رود و در نتیجه بیشتر به پاس آخر و ارسال منتهی می‌شود.

اما در سمت چپ همه‌چیز برایش طبیعی‌تر است: توپ را می‌گیرد، به سمت مدافع می‌رود و بعد خودش را به سمت پای تخصصی‌اش باز می‌کند تا شوت بزند. در این سمت نیش بیشتری دارد. البته مشکل روشن است: آن جناح صاحب دارد.

با این حال، مجموع عملکردش آمار بسیار خوبی به جا گذاشت. بیشترین موقعیت را ساخت؛ مشترکاً با گولر و امباپه. از نظر تعداد ارسال سوم شد و فقط یک ارسال کمتر از ترنت و گولر داشت؛ دو بازیکنی که به دلیل زدن ضربات ایستگاهی طبیعتاً در این آمار مزیت دارند. همچنین با ۱۲ پاس در یک‌سوم هجومی، سومین بازیکن تیم در این زمینه بود.

اما دو آمار مهم‌تر هم باقی مانده است.

دیومانده بیشترین تکل موفق را در میان بازیکنان رئال مادرید ثبت کرد. این آماری مهم برای نشان دادن تلاش دفاعی او بود، به‌خصوص در کمک به ترنت برای مهار سیستمی که با وینگ‌بک‌ها بازی می‌کرد.

بالاتر از لامین یامال

و در نهایت، دریبل‌ها؛ جواهر اصلی نمایش او.

دیومانده بازی را با هفت دریبل موفق تمام کرد. وقتی این عدد را در مقیاس کل تیم ببینیم، اهمیتش بیشتر می‌شود: این رقم ۵۰ درصد کل دریبل‌های موفق رئال مادرید بود. تیم در مجموع ۱۴ دریبل موفق داشت.

حتی جالب‌تر اینکه امباپه و وینیسیوس هیچ دریبل موفقی نداشتند. کیلیان سه بار امتحان کرد و وینی یک بار. عملاً بار اصلی این بخش روی دوش دیومانده بود. او در مجموع ۹ بار اقدام به دریبل کرد.

میانگینش در لالیگا هم فوق‌العاده است: ۵.۲۰ دریبل موفق در هر ۹۰ دقیقه؛ بهترین آمار لیگ. او حتی از لامین یامال با میانگین ۴.۳۰ هم جلوتر است.

۴۰ درصد

دیومانده از ۶۳۰ دقیقه ممکن این فصل، ۲۵۶ دقیقه بازی کرده است؛ یعنی حدود ۴۰ درصد.

اما نکته مهم‌تر اینکه ۶۳ درصد همین دقایق در فقط دو بازی اخیر به دست آمده است. یعنی فعلاً بخش عمده فصل او در دو شب خلاصه می‌شود: مقابل رایو وایکانو و الچه، با ۷۲ و ۸۹ دقیقه بازی.

فعلاً به نظر می‌رسد در متروپولیتانو دوباره از روی نیمکت شروع کند، چون سطح گولر در حال حاضر هنوز بالاتر است. اما نمایش‌هایی مثل بازی الچه، بحث رقابت را داغ‌تر می‌کند.

دیومانده رو به رشد است. حالا هر دو چهره احتمالی‌اش را نشان داده: یکی ترکیبی‌تر و دیگری نفوذی‌تر.

الماس وجود دارد و حسابی هم می‌درخشد. دو وینگر در قالب یک بازیکن.