مرجع خبری رئال مادرید: رئال مادرید از الچه جان سالم به در برد، اما دوباره با آتش بازی کرد. این اولین بار نبود، اما باید آخرین بار باشد.
چرا این رختکن فعلی وقتی بازی را ظاهراً تمامشده میبیند، تمایل دارد از نظر رقابتی دچار بیحالی شود؟ آن رئال مادریدِ سالهای دیگر کجاست که بدون رحم حریفانش را میبلعید و به بردهای پرگل و سنگین میرسید؟
مورینیو از جمله برای همین آمده بود. مربیای که در طول دوران حرفهایاش نشان داده مقابل ستارههای بزرگ دستش نمیلرزد. ژابی آلونسو و آربلوا توسط همین ایگوهای کهکشانی بلعیده شدند؛ ایگوهایی که در وجود فوتبالیستهای فوقالعادهای قرار دارند که وقتی همهچیز خوب پیش میرود، گاهی خودشان را رها میکنند.
مورینیو کمکم دارد این را میبیند. در الچه، وینیسیوس را در دقیقه ۶۸ بیرون کشید. هنوز زمان زیادی مانده بود و بازی باز بود. شب خوبی برای ستاره برزیلی نبود؛ چیزی که خودش هم بعداً در شبکههای اجتماعی پذیرفت.
در همان حال، یان دیومانده درخشید. ابتدا در جناح راست کابوس خط دفاع الچه بود و بعد از رفتن وینی به نیمکت، در سمت چپ هم همین روند را ادامه داد. دیومانده علاوه بر اینکه با سهولت خیرهکنندهای از مدافعان عبور میکرد، در حمایت از مارک کوکوریا هم مثل یک جنگجو دفاع کرد. نمونهای مثالزدنی.
هواداران حالا نسبت به وینی هوشیار شدهاند، چون افت فعلیاش آنها را غافلگیر کرده است. تصور میشد تمدید قراردادش با رئال تا سال ۲۰۳۲، ثبات احساسی و مالیای به او بدهد که به آزاد شدن بهترین نسخهاش با توپ کمک کند. اما فعلاً کار برایش سخت پیش میرود.
در مقابل، دیومانده و اسپی با عملکردشان دارند برای حضور در ترکیب اصلی فشار میآورند. مخصوصاً مهاجم والنسیا که در همان دقایق محدودی که فرصت پیدا میکند، میدرخشد. مورینیو، تصمیم دست خودت است. دستت نلرزد.
توماس رونکرو – خبرنگار شیرین عقل و نان به نرخ روزخور آس