مرجع خبری رئال مادرید: برنابئو ایستاده از ۲۳ بازیکن آکادمی که ۱۹ سپتامبر قهرمان جام بین‌قاره‌ای زیر ۲۰ سال شدند استقبال کرد. پادشاهان جهان در رده جوانان لحظه‌ای فراموش‌نشدنی را روی چمن تجربه کردند. این اولین بار در ماه‌های اخیر نبود، حتی دومین بار هم نبود. این سومین بار در مدت کوتاهی بود که هواداران رئال از «جوانان طلایی» خود تقدیر کردند. قهرمانی در Youth League در آوریل، جام ملت‌های زیر ۱۹ سال اروپا در اوت و جام بین‌قاره‌ای زیر ۲۰ سال در شنبه گذشته سه دلیل این سه مراسم تجلیل در شش ماه بوده‌اند. در مجموع ۳۱ بازیکن آکادمی مورد تقدیر قرار گرفته‌اند؛ ۱۱ نفر در یکی از این مراسم‌ها، ۱۵ نفر در دو مراسم و پنج نفر در هر سه مراسم: یانیس، فورته‌آ، آگوادو، ماریو ریواس و خاوی ناوارو.
مجموعه‌ای از قهرمانان اروپا، چه با رئال مادرید و چه با تیم ملی زیر ۱۹ سال اسپانیا، و قهرمانان جهان که نه در برنامه‌ریزی ورزشی تیم اصلی در تابستان و نه در فصل رسمی فعلی هیچ نقشی نداشته‌اند. بعضی از آن‌ها در بازی‌های دوستانه پیش‌فصل دیده شدند و تقریباً همین. ۳۱ بازیکن تقدیرشده و صفر دقیقه بازی. حتی تیاگو پیتارچ هم هنوز فرصتی پیدا نکرده؛ فعلاً پنج بار روی نیمکت نشسته و صفر دقیقه بازی کرده است. آن هم بعد از اینکه در وقفه بازی‌های ملی سه هفته به کاستیا برگشت تا ریتم مسابقه بگیرد.
اگر تیاگو هنوز نتوانسته این «خشکسالی» بازیکنان جوان قهرمان را بشکند، بعید است بقیه بتوانند؛ بعضی‌ها هم دیگر در باشگاه نیستند، مثل خاکوبو اورتگا، آرنو و والدپنیاس. با این حال فرصت‌هایی برای این کار وجود داشت، بعضی از آن‌ها شاید دیگر تکرار نشوند. مقابل اینتر در لیگ قهرمانان، زمانی که خط میانی به‌خاطر محرومیت‌های گولر، کاماوینگا و برناردو و مصدومیت‌ها به‌شدت تضعیف شده بود و تیاگو و شوامنی بعد از غیبت‌های طولانی تازه به فهرست برگشته بودند، مورینیو ترجیح داد ترنت را کنار والورده در میانه میدان آزمایش کند تا اینکه به سسترو فرصت بدهد؛ بازیکنی که در فهرست بود اما حتی یک دقیقه هم بازی نکرد. مقابل ویارئال هم با غیبت سه مدافع میانی هویسن، آسنسیو و میلیتائو، هیچ مدافع آکادمی روی نیمکت نبود؛ احتمالاً چون مورینیو گزینه‌های دیگری مثل شوامنی یا دومفریس را در داخل خود تیم ترجیح می‌داد. چون یک واقعیت، واقعیت دیگر را پنهان نمی‌کند: الان شرایط رئال برای ریسک کردن مناسب نیست.
هیچ بازیکن آکادمی ارتقا پیدا نکرده
اما این شرایط لزوماً انگشت اتهام را به سمت مورینیو نمی‌گیرد؛ او تازه رسیده و در شرایط ساده‌ای هم قرار ندارد که بخواهد به جوانان میدان بدهد. این بیشتر یک مسئله در برنامه‌ریزی ورزشی باشگاه است. رئال مدت‌هاست سیاست موفق جذب استعدادهای جوان را دنبال می‌کند. در فصل‌های اخیر بازیکنان زیادی زیر ۲۰ سال جذب شده‌اند و موفقیت‌های حاصل‌شده هم این سیاست را تقویت کرده‌اند: وینیسیوس، رودریگو، بلینگام، گولر، کاماوینگا، هویسن… اما در این سیاست، «جواهرهای» خود باشگاه سهم بسیار کمی دارند. حداقل در حال حاضر، نه آن‌قدر که با توجه به موفقیت‌هایشان و تغییرات زیاد ترکیب انتظار می‌رفت. آربلوا تلاش کرد، اما در داخل باشگاه بابت تصمیمش مورد انتقاد قرار گرفت.
تابستان گذشته رئال در ترکیب اصلی چند جای خالی داشت که می‌شد آن‌ها را با بعضی بازیکنان آکادمی که با قدرت در می‌زدند، پر کرد؛ مثل آگوادو، ریواس، خوان مارتینس، فورته‌آ، سسترو، یانیس… بازیکنانی مثل کارواخال، آلابا، گونزالو، سبایوس، ماستانتونو و فران گارسیا رفتند، اما جای هیچ‌کدام باعث ارتقای یک بازیکن آکادمی نشد. در عوض دومفریس، کوناته، کوکوریا، برناردو، اسپی و دیومانده آمدند. حتی تیاگو پیتارچ هم جایی رسمی در تیم اصلی پیدا نکرد. او با مورینیو تمرین می‌کند و تصویرش در بخش تیم اصلی سایت رئال قرار دارد، اما قراردادش همچنان متعلق به کاستیاست.
موفقیتی فراتر از تیم اصلی
با این حال، اینکه بازیکنان آکادمی راهی به تیم اصلی پیدا نمی‌کنند به این معنا نیست که آکادمی موفق نیست. کاملاً برعکس، موفقیتش چشمگیر است. این موفقیت هم جنبه ورزشی دارد و هم اقتصادی. در بخش اقتصادی، لافابریکای رئال مادرید تابستان گذشته یک بازار تاریخی را پشت سر گذاشت. فروش بازیکنان آکادمی ۲۱۰ میلیون یورو درآمد ایجاد کرد؛ رقمی عظیم که تقریباً تمام پروژه جدید مورینیو را تأمین مالی کرده است، یعنی خریدهای دارای هزینه دیومانده، کوکوریا، اسپی و دومفریس و همچنین دو تقویت برای کاستیا، ناسی و سرخیو مارتینس.
فروش «جواهرهای» والدبباس درآمدی ایجاد کرد که تقریباً ۲۴۰ میلیون یورویی را که باشگاه برای این انقلاب هزینه کرده، پوشش می‌دهد. در تابستانی که تنها دو فروش از تیم اصلی انجام شد، گونزالو و فران گارسیا که هر دو محصول آکادمی بودند، این لافابریکا بود که بار اصلی را به دوش کشید؛ با فروش‌های چندمیلیونی بازیکنان والدبباس مثل پالاسیوس، خاکوبو اورتگا، والدپنیاس و مانوئل آنخل و مهم‌تر از همه، بازیکنان آکادمی‌ای که پیش‌تر باشگاه را ترک کرده بودند اما رئال هنوز حقوقی نسبت به آن‌ها داشت، مثل نیکو پاس، ویکتور مونیوس، ماریو مارتین، آلوارو رودریگس، گیلا و چما آندرس.