«حس خوب رئال مادرید پیش از ال کلاسیکو»

مرجع خبری رئال مادرید: رئال مادرید هنوز نمی‌تواند بازی‌ها را کاملاً مهار کند، اما دروازه‌بانی خاص دارد و در خط حمله هم بسیار تمام‌کننده است. با دیدن ترکیب دیشب، به نظر می‌رسد مورینیو روی مسیر جدیدش اصرار دارد؛ باز هم خط میانی را با ترکیبی از قدرت بدنی و هدایت بازی چید، این بار با کاماوینگا و برناردو سیلوا، و والورده را در سمت راست گذاشت تا عملاً کل آن جناح در اختیارش باشد. او در دفاع مقابل نوسا، وینگر نروژی و بسیار باکیفیت لایپزیش، اذیت شد، اما در حمله چیزهای زیادی به تیم داد. گولر هم که از جناح راست شروع می‌کرد، دوباره عالی بود و در نیم‌ساعت اول، تا زمانی که تیم کاملاً در بازی جا بیفتد، تقریباً تمام کارهای خوب رئال از او می‌آمد.

و بعد می‌رسیم به وینیسیوس، که در این فرصت اروپایی دوباره ظاهر شد، اما با توجه به سطح خودش فقط متوسط بود. دو حرکت مورب خوب داشت که با شوت تمام شدند و دو مورد از بهترین مهارهای دروازه‌بان حریف را رقم زدند، اما همین. حتی یک دریبل هم امتحان نکرد. احتمالاً خودش هم حس می‌کند دیگر آن سرعتی را که از او می‌شناختیم ندارد و ترجیح می‌دهد ریسک نکند. با ناراحتی از زمین بیرون رفت، با چهره کسی که می‌داند باید بیشتر از این ارائه بدهد. وقتی در پایان دیومانده برای آماده شدن پیش از ال‌کلاسیکو وارد شد، در همان مدت کوتاه خیلی بیشتر از او اثر گذاشت. پاس گل ۳-۱ امباپه از او بود و گل ۴-۱ هم خودش زد؛ با یک والی سهمگین.

نتیجه، چشم‌نواز بود؛ یک برد پرگل همیشه حس خوبی می‌دهد و این فرصت را هم به برناردو سیلوا داد که خودش را بیشتر نشان بدهد و حتی گل بزند. حالا سؤال این است که آیا مورینیو در نیوکمپ هم همین مدل را ادامه خواهد داد؛ ۴-۲-۳-۱ با ترکیبی از قدرت و فرماندهی در دبل‌پیوت، یا اینکه بیشتر به دنبال مختل کردن بازی بارسا در آن منطقه خواهد رفت. فراموش نکنیم که در دوره اولش، معمولاً برای محافظت بیشتر، پپه را به خط میانی می‌فرستاد. باید دید.

چیزی که شکی در آن نیست، هرچند پذیرفتنش دردناک باشد، این است که محرومیت وینیسیوس به خودش ضربه می‌زند، اما به رئال نه. دیومانده در حال حاضر در موقعیتی است که می‌تواند خیلی بیشتر از این اثر بگذارد؛ آن‌قدر که آینده این پست را هم زیر سؤال ببرد. البته وقت برای آن بحث‌ها خواهد بود. فعلاً رئال در لیگ قهرمانان ۹ امتیاز از ۹ امتیاز گرفته و همان یوروبتیس هم محکم سر جایش ایستاده است.

آلفردو رلانیو – مارکا