دیدارهای بارسلونا و رئال مادرید همواره ستون اصلی فوتبال اسپانیا بوده‌اند. از پیروزی تاریخی ۱۱-۱ رئال مادرید در سال ۱۹۴۳ گرفته تا برد ۵-۰ بارسلونای یوهان کرویف، این رقابت بارها شاهد نتایجی فراموش‌نشدنی بوده است.
پیروزی معروف ۵-۰ بارسلونا با درخشش روماریو در سال ۱۹۹۴ نیز یکی از همین لحظات بود؛ نتیجه‌ای که تنها یک سال بعد، رئال مادریدِ خورخه والدانو در سال ۱۹۹۵ با پیروزی مشابه ۵-۰ پاسخ آن را داد.
با این حال، دسامبر ۱۹۹۶ نقطه آغاز مرحله‌ای کاملاً متفاوت در تاریخ این رقابت محسوب می‌شود.
در آن زمان هنوز خبری از رئال مادرید کهکشانی یا بارسلونای پپ گواردیولا نبود، اما فوتبال اسپانیا در آستانه ورود به عصری جدید قرار داشت؛ عصری که تحولات اقتصادی، قوانین نقل‌وانتقالات و گسترش پخش تلویزیونی، ال‌کلاسیکو را برای همیشه تغییر داد.
قانون بوسمن و انقلاب اقتصادی فوتبال اسپانیا
یکی از مهم‌ترین عوامل این تحول، اجرای قانون بوسمن بود که راه را برای جابه‌جایی آزادانه بازیکنان کشورهای عضو اتحادیه اروپا باز کرد.
در نتیجه این تغییر، تعداد بازیکنان خارجی در فوتبال اسپانیا از ۹۲ نفر به ۱۹۹ نفر افزایش یافت و باشگاه‌های بزرگ فرصت پیدا کردند ترکیب خود را با ستارگان بین‌المللی بیشتری تقویت کنند.
هم‌زمان، ظهور پلتفرم‌های تلویزیونی دیجیتال مانند Canal Satélite و Vía Digital که در آستانه آغاز فعالیت بودند، منابع مالی تازه‌ای را در اختیار باشگاه‌ها قرار داد.
قراردادهای پیش‌فروش حق پخش به فرصتی اقتصادی بزرگ تبدیل شدند و شبکه‌های تلویزیونی، با وجود رقابت شدیدی که میان آن‌ها جریان داشت و با توافق موسوم به «پیمان شب کریسمس» تا حدی کنترل شده بود، مبالغ پرداختی خود را نسبت به فصل قبل ۴۰۰ درصد افزایش دادند.
این تحولات زمینه را برای ورود ستارگان بزرگ‌تر و شکل‌گیری رقابتی پرهزینه‌تر میان رئال مادرید و بارسلونا فراهم کرد.
خریدهای بزرگ رئال مادرید و پاسخ پرستاره بارسلونا
رئال مادرید که تمام تمرکزش را روی کسب هفتمین قهرمانی اروپا گذاشته بود، در یک تابستان هفت بازیکن مطرح فوتبال جهان را جذب کرد: پردراگ میاتوویچ، داور شوکر، روبرتو کارلوس، کلارنس سیدورف، بودو ایلگنر، کریستین پانوچی و زی روبرتو.
در سوی مقابل، جوزپ لوئیس نونیس، رئیس وقت بارسلونا، تلاش می‌کرد بحران داخلی باشگاه را که با تصمیم خودش برای برکناری یوهان کرویف به وجود آمده بود، مهار کند.
مهم‌ترین اقدام او جذب رونالدو نازاریو بود؛ مهاجم برزیلی که به یکی از بزرگ‌ترین ستارگان فوتبال جهان تبدیل شد.
بارسلونا همچنین هریستو استویچکوف را بازگرداند، لوران بلان، مدافع قهرمان جهان، را جذب کرد و دو ستاره پرتغالی آن دوران، ویتور بایا و فرناندو کوتو، را نیز به خدمت گرفت.
اما یکی از جنجالی‌ترین انتقال‌ها، جذب لوئیس انریکه از رئال مادرید بود؛ اقدامی که شاید پاسخی به انتقال پیشین میشائیل لادروپ از بارسلونا به رئال مادرید محسوب می‌شد.
دو باشگاه ترکیب‌هایی مملو از ستارگان بزرگ ساخته بودند و به همین دلیل، مسابقه پیش رو به‌عنوان بهترین رویارویی تاریخ رئال مادرید و بارسلونا تا آن زمان معرفی شد.
دسامبر ۱۹۹۶؛ تولد ال‌کلاسیکو به‌عنوان یک برند جهانی
نکته جالب این است که در آن دوران، هنوز اصطلاح «ال‌کلاسیکو» به شکل امروزی برای توصیف این مسابقه رایج نشده بود.
دیدار رئال مادرید و بارسلونا در یکی از شب‌های شنبه از طریق مجموعه شبکه‌های منطقه‌ای اسپانیا، FORTA، پخش شد. این شبکه‌ها مسابقه را با تبلیغاتی گسترده، به‌عنوان بزرگ‌ترین پروژه پوشش تلویزیونی یک مسابقه فوتبال تا آن زمان معرفی کردند.
البته شبکه Canal Plus نیز در آن دوره فعالیت داشت و با کیفیت بالای پوشش مسابقات، تجربه متفاوتی برای مخاطبان فراهم کرده بود.
آن شب، رئال مادریدِ پرستاره که به تیم «فراری‌ها» شهرت یافته بود، با نتیجه ۲-۰ بارسلونا را شکست داد.
اما اهمیت تاریخی آن مسابقه فراتر از نتیجه داخل زمین بود. ال‌کلاسیکوی دسامبر ۱۹۹۶ نشان داد که رقابت رئال مادرید و بارسلونا می‌تواند به رویدادی بزرگ در صنعت سرگرمی و رسانه تبدیل شود.
پس از آن، نسل‌های جدیدی از ستارگان این مسیر را ادامه دادند؛ از زین‌الدین زیدان و بارسلونای رونالدینیو گرفته تا دوران تاریخی رقابت لیونل مسی و کریستیانو رونالدو و اکنون نسل لامین یامال و کیلیان امباپه.
ال‌کلاسیکو در طول این سال‌ها به محصولی با نفوذ جهانی تبدیل شده که مخاطبان آن دیگر محدود به اسپانیا نیستند.
اگرچه ریشه رقابت رئال مادرید و بارسلونا به بیش از یک قرن پیش بازمی‌گردد، بذر شکل‌گیری ال‌کلاسیکو به‌عنوان یک برند جهانی در همان شب دسامبر ۱۹۹۶ کاشته شد؛ شبی که فوتبال اسپانیا وارد عصر تازه‌ای شد.