عنوان این یادداشت از من نیست، بلکه متعلق به خورخه والدانوست؛ جملهای هوشمندانه و روشن که بهخوبی تفاوت میان بازیکنی را نشان میدهد که به هر قیمتی میخواهد در رئال مادرید بماند و بازیکنی که، کاملاً بهحق، ترجیح میدهد برای دستیابی به بهترین قرارداد ممکن و درآمد بیشتر تلاش کند.
هیچکس نمیتواند وینیسیوس را بهدلیل اینکه میخواهد به اندازه امباپه دستمزد بگیرد، سرزنش کند. او پیش از آمدن کیلیان، یکی از قهرمانان اصلی رئال مادریدی بود که قهرمانیهای چهاردهم و پانزدهم اروپا را به شکلی حماسی و فراموشنشدنی به دست آورد. اما دقیقاً چون برای وینیسیوس احترام و علاقه زیادی قائلم، ناچارم به جمله تأملبرانگیز والدانو چنگ بزنم؛ شاید این آخرین راه نجات باشد: اگر شکوه و افتخار میخواهی، بمان؛ اما اگر ترجیح میدهی در کنار امباپه پردرآمدترین بازیکن جهان باشی، تصور ادامه حضورت در برنابئو دشوار است.
اقدام باشگاه برای جذب دیومانده، هشداری آشکار به وینیسیوس است تا بداند بازیکنی غیرقابلجایگزین نیست. هیچکس جایگاه و اعتبار شماره ۷ را زیر سؤال نمیبرد و من نیز میپذیرم که او یکی از پنج بازیکن برتر فوتبال جهان است. بااینحال، اطرافیان وینیسیوس باید درک کنند که فلورنتینو پرس در تمام کشمکشهایی که برای نشاندادن قدرت طرفین در چنین مذاکراتی شکل گرفته، در نهایت پیروز شده است.
بعید میدانم جدایی کریستیانو رونالدو یا سرخیو راموس برای کسی بیش از من دردناک بوده باشد، اما آنها در نهایت رفتند و رئال مادرید همچنان به فتح لیگ قهرمانان اروپا ادامه داد. اگر وینیسیوس نیز جدا شود، سرانجام معنای این باور رایج در فوتبال حرفهای را درک خواهد کرد: «بیرون از رئال مادرید هوا بسیار سرد است.»
به همین دلیل، وینیسیوس هنوز فرصت دارد علاقهای را که بارها به رئال مادرید ابراز کرده، در عمل نشان دهد و پیشنهاد اولیه باشگاه را که بهخودیخود رقم بسیار بالایی است، بپذیرد. وینی، خوب فکر کن؛ رئال مادرید همهچیز است.
توماس رونکرو ( خبرنگار پاچه خوار پرز در آس که به نظر می رسد که با دستور اربابش این روزها کلیدواژه “پول پرستی” را برای وینیسیوس انتخاب کرده، همان برچسبی که پرز و دار و دسته اش برای راموس و رونالدو هم انتخاب کردند. کلا از نظر پرز و پاچه خوارانش کل دنیا پول پرست هستند و فقط پرز و این زباله ها برای رضای خدا کار می کنند)