چنین پیام‌هایی زیاد شنیده می‌شوند، اما میان نمایش ظاهری و عمل کردن به آنچه می‌گویی تفاوت بزرگی وجود دارد. مورینیو می‌خواهد از دسته دوم باشد. به همین دلیل است که به‌صورت علنی از «مرد یخی» تمجید می‌کند. لونین بیش از هر ویژگی دیگری، استحکام روانی کم‌نظیری از خود نشان داده است؛ خصوصیتی که سرمربی پرتغالی علاقه زیادی به آن دارد. اینکه یک دروازه‌بان مجبور شود تنها چند ساعت پیش از ال‌کلاسیکو خود را برای حضور در چنین مسابقه‌ای آماده کند، کار آسانی نیست. مورینیو در این شرایط به او کمک کرد و اعتمادبه‌نفسش را تقویت کرد. «کورتوا یکی از بهترین دروازه‌بان‌های دنیاست، اما تو هم جزو بهترین‌ها هستی. اگر این‌طور نبود، اینجا، در رئال مادرید حضور نداشتی. این جایگاه را با شایستگی خودت به دست آورده‌ای.» این همان پیامی است که مورینیو از زمان ورودش به باشگاه، در گفت‌وگوهای رودررو به لونین منتقل کرده است.
به همین دلیل، در نشست خبری پس از ال‌کلاسیکو، تنها پس از سه سؤال و بدون آنکه مستقیماً درباره لونین از او پرسیده باشند، توجه‌ها را به دروازه‌بان شماره ۱۳ رئال مادرید معطوف کرد. «اگر شکست خورده بودیم، حتماً از من درباره لونین سؤال می‌کردید. اما امروز صبح (یکشنبه) فقط به او گفتم: تو تمرین می‌کنی که بازی کنی، نه اینکه روی نیمکت بنشینی. برو و بازی کن. او مسابقه‌ای با تعادل، آرامش و خونسردی فوق‌العاده انجام داد. ما بهترین دروازه‌بان جهان را داریم، اما امروز هیچ‌کدام از ما به خاطر غیبت تیبو گریه نکردیم. این گروه قدرتمند است…»
این هم یکی دیگر از لحظات کلاسیک مورینیو بود؛ تبدیل یک اتفاق ناخوشایند به انگیزه‌ای تازه برای رختکن. بیماری کورتوا و ابتلای او به آنفلوآنزا، به‌جای آنکه فضای تیم را در آستانه سفر با بدبینی و نگرانی آلوده کند، فرصتی برای یک اقدام روان‌شناختی دیگر و نمونه‌ای از مدیریت موفق رختکن شد؛ رختکنی بسیار جوان که تعداد قابل‌توجهی از بازیکنانش هنوز در حال کسب تجربه برای مواجهه با چنین چالش‌هایی هستند.
سرمربی اهل ستوبال از آن دسته مربیانی نیست که تقریباً تمام توجه خود را صرف بازیکنان ترکیب اصلی کنند. پس از جدایی لوئیس لوپیس، نونو سانتوس مسئولیت مربیگری دروازه‌بان‌ها را بر عهده گرفته و نزدیک‌ترین فرد به کورتوا، لونین، مستره و ناوارو، چهار دروازه‌بان همیشگی تیم، محسوب می‌شود. با این حال، مورینیو شخصاً اطمینان حاصل می‌کند که با تک‌تک بازیکنان حاضر در فهرست تیم گفت‌وگوی انفرادی داشته باشد.
در والدبباس می‌گویند که مورینیو گاهی حتی بیشتر به بازیکنانی نزدیک می‌شود که فرصت بازی پیدا نمی‌کنند. او در بارسلونا از آسنسیو تمجید کرد و گفت: «با وجود اینکه فقط یک هفته از عمل جراحی‌اش گذشته، خودش خواسته همراه ما بیاید و روی نیمکت کنارمان باشد.» چنین رفتارهایی، در کنار جدیت فوق‌العاده لونین در تمرینات روزانه، باعث می‌شود مورینیو پیوندهایش را با بازیکنان مستحکم‌تر کند. لونین به دلیل همین حرفه‌ای‌گری، نزد سرمربیان پیشین رئال مادرید نیز بازیکنی بسیار ارزشمند محسوب می‌شد. مورینیو همان‌طور که پیش از ال‌کلاسیکو گفته بود، تلاش می‌کند «هر روز بازیکنان تیم را بهتر بشناسد» و همان‌طور که خودش نیز تأکید کرد، «بازیکنان هم هر روز سرمربی را بهتر بشناسند.»
لونین اکنون از نزدیک با چهره صمیمی‌تر مورینیو آشنا شده است؛ چهره‌ای که به‌ویژه در شرایط حساس و دشوار خود را نشان می‌دهد.