مرجع خبری رئال مادرید: رؤسای زیادی را دیده‌ام که وقتی از سمت خود کنار می‌روند، در حقیقت نمی‌خواهند قدرت را ترک کنند و ترجیح می‌دهند همچنان از خانه‌شان باشگاه را اداره کنند. نمی‌دانم آیا فلورنتینو پرس هم چنین قصدی دارد یا نه، اما مطمئنم این موضوع ذهنش را مشغول کرده است. با توجه به سن‌وسالش، طبیعی است که به این فکر کند دوران ریاستش تاریخ پایانی دارد که حالا دیگر چندان دور نیست.
ماجرایی را به یاد می‌آورم که شخصاً در سال ۱۹۹۷ در والنسیا تجربه کردم. پاکو رویگ، برادر خوان رویگ، مالک مرکادونا، رئیس بسیار عوام‌گرایی بود که برای چند سال به محبوب‌ترین چهره هواداران والنسیا تبدیل شد. اما شیوه رفتارش سرانجام پس از سه سال به دوران ریاست او پایان داد. استعفا کرد، ولی نمی‌خواست کاملاً کنار برود. در آن زمان، مانوئل یورنته، مدیرعامل سابق مرکادونا، به توصیه برادر پاکو وارد باشگاه شده بود. تصور می‌کنم دلیل این پیشنهاد آن بود که پاکو چندان به حساب‌وکتاب و مسائل مالی توجه نداشت و خودش هم این پیشنهاد را پذیرفت. اما پس از استعفا، می‌خواست از خانه و از طریق یورنته، همچنان کنترل باشگاه را در دست داشته باشد. خوشبختانه برای والنسیا، هرگز موفق نشد.
حالا رافائل نادال چه ارتباطی با این داستان دارد؟ شاید هیچ ارتباطی نداشته باشد، شاید هم ارتباطی بسیار مهم. اما من همچنان این احتمال را به سود فلورنتینو در نظر می‌گیرم که او هیچ حرکتی را بی‌هدف انجام نمی‌دهد. به همین دلیل، مطمئنم انتصاب نادال به‌عنوان عضو جدید هیئت‌مدیره رئال مادرید، معنایی فراتر از یک عضویت معمولی دارد.
واقعیت این است که عضویت در هیئت‌مدیره رئال مادرید، به‌خودی‌خود، قدرت چندانی به همراه ندارد. همه می‌دانیم در رأی‌گیری‌های هیئت‌مدیره، البته زمانی که اصلاً رأی‌گیری برگزار شود، اعضا معمولاً فقط تصمیمی را تأیید می‌کنند که فلورنتینو پیش‌تر گرفته است. جدا از نشستن در جایگاه ویژه ورزشگاه و برخورداری از امتیازات مربوط به بلیت مسابقات، که البته کم هم نیست، عضویت در هیئت‌مدیره رئال مادرید بیشتر عنوانی افتخاری و تشریفاتی است.
چیزی که نمی‌دانم این است که آیا فلورنتینو به نادال گفته واقعاً چه برنامه‌ای در سر دارد یا نه. تردیدی نیست که فلورنتینو همان فلورنتینو است و با این حرکت بار دیگر این موضوع را یادآوری کرده است. همچنین تردیدی ندارم که دو دغدغه بزرگ ذهن او را به خود مشغول کرده‌اند:
۱. چگونه از ماجرای خصوصی‌سازی بخشی از رئال مادرید خارج شود؛ طرحی که آن را در پوشش واگذاری سهام به اعضای باشگاه مطرح کرده است؟ فعلاً برخلاف وعده‌اش، حتی قرار نیست این موضوع را به مجمع عمومی بعدی ببرد. نشانه‌ای از اینکه مسئله برایش پیچیده شده و هنوز راهی برای حل این معادله ظاهراً حل‌نشدنی پیدا نکرده است.
۲. چگونه پس از پایان دوران ریاستش، از طریق فرد مورد حمایتش، انس القراری، همچنان کنترل باشگاه را در اختیار داشته باشد؟ وقتی زمان تصمیم‌گیری درباره این دو موضوع فرا برسد، نه انتصاب نادال به هیئت‌مدیره، نه حضور فرناندو آلونسو و نه حتی انتخاب پاپ لئون چهاردهم به‌عنوان کشیش رسمی باشگاه، با وجود اینکه هر سه از هواداران شناخته‌شده رئال مادرید هستند، نمی‌تواند این مسائل را پنهان یا توجیه کند.
من نادال را شخصاً نمی‌شناسم که بتوانم درباره شخصیت و شیوه رفتارش قضاوت کنم. اما وقتی برای نخستین بار شنیدم قرار است عضو هیئت‌مدیره رئال مادرید شود، واکنش اولیه‌ام این بود: «رافا نادال چرا خودش را وارد چنین دردسری می‌کند؟»
اگر هدفش نشستن در جایگاه ویژه یا داشتن صندلی مناسب در فینال‌هاست، واقعاً به چنین سمتی نیاز ندارد. جایگاه نادال آن‌قدر بزرگ است که کافی است با رئیس باشگاه تماس بگیرد تا به جایگاه ویژه و هر امکانات دیگری که بخواهد دسترسی داشته باشد؛ به‌خصوص که بارها آشکارا علاقه‌اش به رئال مادرید را اعلام کرده است.
نادال در مایورکا زندگی آرامی دارد و بعید می‌دانم بخواهد متعهد شود برای تمام مسابقات یا حتی بیشتر آن‌ها به مادرید و شهرهای دیگر سفر کند. او تمام عمرش را به دلیل مسابقات تنیس در سفر گذرانده و احتمالاً دیگر از هواپیما و جابه‌جایی‌های مداوم خسته شده است.
عضویت در هیئت‌مدیره رئال مادرید از نظر جایگاه اجتماعی نیز امتیاز چندان بزرگی برای او محسوب نمی‌شود. بیشتر اعضای هیئت‌مدیره باشگاه چندان شناخته‌شده نیستند و نادال هم نیازی به شهرت بیشتر ندارد. رافا در سطح جهان حتی از فلورنتینو پرس شناخته‌شده‌تر است. بنابراین بعید است انگیزه او ارضای غرور شخصی باشد. پس چرا چنین قدمی برداشته است؟
از زاویه دید نادال، هنوز نمی‌توانم این تصمیم را درک کنم؛ به‌خصوص که ممکن است دردسرهایش بیشتر از مزایایش باشد. کمی بعد توضیح می‌دهم چرا. اما از زاویه دید فلورنتینو چطور؟ چرا او چنین تصمیمی گرفته است؟
من در این باره نظری دارم: فلورنتینو وقتی از ریاست کنار برود، نمی‌خواهد کاملاً از قدرت فاصله بگیرد. او از مدت‌ها پیش آرزویی داشته و همچنان دارد که خودش هم می‌داند به‌سختی می‌توان آن را عملی کرد. همان‌طور که در نوامبر ۲۰۲۴ نوشتم، ایده او این بوده که انس القراری، فرد مورد حمایتش، جانشین او شود.
اما فلورنتینو می‌داند که انس نمی‌تواند رئیس رئال مادرید شود. با این حال، شاید بتواند با حضور انس در ساختار باشگاه، کنترل امور را از بیرون حفظ کند. انس و دوستش برند رایشارت، مدیری که فلورنتینو به توصیه انس برای پیشبرد پروژه شکست‌خورده سوپرلیگ به خدمت گرفت، می‌توانند در چنین ساختاری نقش داشته باشند.
نه انس القراری و نه برند رایشارت، حتی با حمایت فلورنتینو از بیرون باشگاه، نمی‌توانند در انتخابات ریاست رئال مادرید پیروز شوند؛ حتی اگر فلورنتینو پول لازم برای ضمانت‌نامه مالی نامزدی انس را هم در اختیارش قرار دهد. البته نمی‌دانم انس شرط ۲۰ سال سابقه عضویت در باشگاه را دارد یا نه.
فلورنتینو نمی‌خواهد رئیس بعدی رئال مادرید انریکه ریکلمه باشد و از چنین احتمالی نگران است. او می‌داند که شانس ریکلمه قابل توجه است؛ به‌ویژه اینکه خود فلورنتینو، هرچند ناخواسته، به شناخته‌تر شدن او کمک کرده است. آن ۳۵ درصد آرایی که ریکلمه به دست آورد، نشانه روشنی است. او تصویر خوبی از خود به جا گذاشت، نشان داد توانایی ارائه ضمانت‌نامه مالی را دارد و ثابت کرد آدمی نیست که حرفهای بی‌اساس بزند.
علاوه بر این، ریکلمه اکنون فرصتی خواهد داشت که در آن ۲۰ روز کوتاه تبلیغات انتخاباتی در اختیارش نبود؛ زمان کافی برای تشکیل تیمی قدرتمند در اطراف خود و مهم‌تر از آن، جلوگیری از تکرار اشتباه در اعتماد به چهره‌هایی که هم‌زمان در دو جبهه بازی می‌کنند. حتی یکی از قهرمانان یکی از قهرمانی‌های اروپایی اخیر رئال مادرید نیز در آن دوران رفتاری دوپهلو داشت.
بنابراین فلورنتینو به نامی جذاب نیاز دارد؛ شخصیتی بی‌چون‌وچرا، تحسین‌شده، مادریدیستا و کسی که تقریباً هیچ‌کس نتواند ایرادی جدی به او بگیرد. رافائل نادال می‌تواند همان فرد باشد. سناریوی ایده‌آل فلورنتینو این است که نادال نامزد ریاست شود و انتخابات را ببرد، اما انس القراری رئیس واقعی باشگاه باشد؛ البته با عنوانی دیگر، مانند مدیرعامل یا نایب‌رئیس اجرایی.
اما اجرای چنین نقشه‌ای به یک شرط اساسی نیاز دارد: نادال باید بپذیرد که فردی تشریفاتی باشد و دیگران از پشت صحنه او را هدایت کنند. اینجاست که شناخت کافی از شخصیت رافا ندارم تا بدانم آیا چنین نقشی را پذیرفته یا ممکن است در آینده بپذیرد. حدس من این است که نه؛ چون نادال هیچ نیازی ندارد خودش را در چنین موقعیتی قرار دهد. با این حال، نمی‌توانم با قطعیت درباره او قضاوت کنم.
فعلاً وارد بحث شرایط قانونی نامزدی‌اش نمی‌شوم. نادال هنوز پنج سال با تکمیل سابقه ۲۰ ساله عضویت فاصله دارد. همچنین نمی‌دانم آیا دارایی کافی برای ارائه ضمانت‌نامه ۱۳۵ میلیون یورویی دارد یا فلورنتینو حاضر می‌شود این مبلغ را در اختیارش بگذارد؛ آن هم با توافقی شبیه این: «رافا، تو رئیس باش، اما انس تصمیم بگیرد.»
موضوع دیگری هم وجود دارد که باید بررسی شود. اینکه نادال یک اسطوره تنیس است، لزوماً به این معنا نیست که می‌تواند مدیر موفقی برای مجموعه عظیمی مانند رئال مادرید باشد. من ده‌ها فوتبالیست را شناخته‌ام که بعضی حتی قهرمان جهان شده بودند، اما با وجود علاقه‌شان به مربیگری، بعدها نتوانستند مربیان خوبی شوند. البته این بحث دیگری است.
با این حال، تا زمانی که چنین سناریویی مطرح شود، نادال عضو هیئت‌مدیره رئیسی خواهد بود که قصد دارد اقدامی غیرمعمول درباره ساختار باشگاه انجام دهد: خصوصی‌سازی بخشی از رئال مادرید. آیا رافائل نادال یکی از مدیرانی خواهد بود که در این تصمیم مشارکت می‌کنند؟تصمیمی که می‌تواند جنجال‌های فراوان، موجی از انتقادات و شکل‌گیری گروه‌های مخالف را به دنبال داشته باشد. نادال چه نیازی دارد که به‌عنوان عضو هیئت‌مدیره وارد چنین مناقشه‌ای شود؟
فرض می‌کنم پیش از پذیرفتن این سمت، تمام این مسائل را در نظر گرفته و با وجود آگاهی از آن‌ها پاسخ مثبت داده است. البته اگر از شرایط راضی نباشد، همیشه می‌تواند استعفا دهد. اما وقتی از دور ابرهای تیره و طوفانی را می‌بینی، اصلاً چرا باید از خانه بیرون بروی؟
اصلاً دوست ندارم رافا با ورود به ماجرایی که هیچ نیازی به آن ندارد، تصویر زیبایی را که به‌عنوان ورزشکاری مایه افتخار اسپانیایی‌ها ساخته، خدشه‌دار کند. به نظرم باید این مسئله را با دقت بسیار زیادی بسنجد. اگر هم صرفاً برای داشتن یک عنوان، عضویت در هیئت‌مدیره را پذیرفته باشد، واقعاً تصمیمش را نمی‌فهمم. البته نادال فردی بالغ و باتجربه است. در طول زندگی حرفهای طولانی‌اش احتمالاً با افراد زیادی روبه‌رو شده که می‌خواستند از شهرت او بهره‌برداری کنند. بنابراین تصور می‌کنم قدرت تشخیص و قضاوت پخته‌ای دارد.
نادال و انریکه ریکلمه؛ رابطه‌ای که ماجرا را پیچیده‌تر می‌کند
از سوی دیگر، رافائل نادال با انریکه ریکلمه رابطه‌ای دوستانه و تجاری دارد.شرکت انرژی گروه COX، متعلق به ریکلمه، حامی مالی تیم قایق‌های تندروی برقی نادال است. در صفحه اینستاگرام این تیم، @e1teamrafa، تصاویر عمومی فراوانی از حضور مشترک آن دو دیده می‌شود؛ تصاویری که در آن‌ها کنار یکدیگر، خندان و با صمیمیت ظاهر شده‌اند.
دیدن صفحه اینستاگرام تیم نادال جالب است؛ جایی که او با لباس مسابقه‌ای دیده می‌شود که نشان COX روی سینه‌اش قرار دارد. به بیان دیگر، نادال که حالا به مهره جدید فلورنتینو تبدیل شده، تحت حمایت مالی رقیب فلورنتینو قرار دارد! عجیب نیست؟ حالا قرار است چه اتفاقی بیفتد؟ آیا همکاری مالی را قطع خواهد کرد؟ بعید می‌دانم فلورنتینو از این وضعیت خوشش بیاید.ریکلمه در جریان تبلیغات انتخاباتی، در مراسم نمایش مستند نادال در نتفلیکس حضور داشت. فلورنتینو در آن مراسم نبود.
در همان روزها، نادال تلاش کرد خود را از رقابت قدرت بر سر ریاست رئال مادرید دور نگه دارد و با انتشار پیامی در شبکه اجتماعی ایکس نوشت:«اخباری خوانده‌ام که مرا به نامزدهای احتمالی ریاست رئال مادرید مرتبط می‌کنند. می‌خواهم روشن کنم که این اطلاعات صحت ندارند.»
آن زمان ارتباط نادال با ریکلمه باعث شکل‌گیری گمانه‌زنی‌هایی شده بود؛ موضوعی که بعداً بیشتر توضیح خواهم داد. ریکلمه هرگز از نام نادال در تبلیغاتش استفاده نکرد، اما رابطه میان آن دو شناخته‌شده بود. از آنجا که پیام نادال کمی سرد و مبهم به نظر می‌رسید، او روز بعد در گفت‌وگو با خبرگزاری EFE توضیح بیشتری داد:«من رابطه خوبی با انریکه دارم، اما برای فلورنتینو و تمام جایگاه و دستاوردهایش احترام بسیار زیادی قائلم. نمی‌خواستم به گمانه‌زنی‌هایی دامن بزنم که هیچ نقشی در آن‌ها ندارم. فقط می‌خواستم روشن کنم که در حال حاضر در چنین موقعیتی نیستم.»
برای من روشن است که در آن مقطع، فلورنتینو و انس القراری از قبل در تلاش بودند نادال را به همکاری با خود متقاعد کنند.با این حال، چند روز پس از پایان تبلیغات انتخاباتی، در ۱۲ و ۱۳ ژوئن، نادال و ریکلمه همراه همسرانشان در دوبرونیک و در جریان مسابقات قایق‌های تندروی برقی کنار یکدیگر بودند.حالا شش ماه پس از آن اظهارات پیش از انتخابات، به نظر می‌رسد زمان مناسب برای نادال فرا رسیده و او عضویت در هیئت‌مدیره را پذیرفته است؛ البته در کنار فلورنتینو.
ریکلمه نیز در اینستاگرام برای او آرزوی موفقیت کرده؛ پیامی که هم جوانمردانه است و هم کنایه‌هایی ظریف در خود دارد:«رافای عزیز، حضور فردی مانند تو در رئال مادرید باعث خوشحالی است. انسانی درستکار، وفادار و یک مادریدیستای واقعی. رئال مادرید با تو قوی‌تر می‌شود و همان‌طور که بارها با یکدیگر صحبت کرده‌ایم، همیشه و در هر شرایطی، اول رئال مادرید.مطمئنم به ما کمک خواهی کرد تا از فروش باشگاه جلوگیری کنیم، شأن عضویت در رئال مادرید را بالا ببریم و با افزایش شفافیت و دموکراسی، به بی‌نظمی‌ها و مشکلاتی پایان دهیم که هزاران عضو باشگاه با آن‌ها روبه‌رو هستند.مشتاقم تو را به جمع اعضای پلتفرم خودمان دعوت کنم تا از نزدیک با نگرانی‌ها و مشکلات اعضای باشگاه آشنا شوی.حالا می‌توانی از درون باشگاه کارهای زیادی برای اعضا انجام دهی. به تو اعتماد داریم.»
اینکه نادال ناگهان به عضویت هیئت‌مدیره فلورنتینو درآمده، بدون تردید یک حرکت مهم از سوی رئیس رئال مادرید در رقابت با ریکلمه است؛ هرچند واقعیت این است که در شرایط فعلی، تنها کسی که اختیار انتصاب نادال به هیئت‌مدیره را دارد، رئیس رسمی باشگاه است.
من مطمئنم اگر ریکلمه رئیس رئال مادرید بود، نادال باز هم عضویت در هیئت‌مدیره را می‌پذیرفت. اما در آن شرایط، طبیعتاً قرار نبود خودش رئیس باشگاه شود، چون آن جایگاه متعلق به ریکلمه بود یا می‌بود. بنابراین ریکلمه نیازی به شخصیتی نداشت که بتواند از پشت صحنه هدایتش کند، هرچند قطعاً از حضور نادال به‌عنوان عضوی برجسته در هیئت‌مدیره استقبال می‌کرد.
از طرف دیگر، اصلاً روشن نیست که خود نادال تمایلی به ریاست رئال مادرید داشته باشد. پذیرش چنین مسئولیتی مستلزم تغییر اساسی در شیوه زندگی آرام فعلی او در مایورکاست. به احتمال زیاد، خواسته‌ها و انتظارات فلورنتینو پرس و انریکه ریکلمه از رافائل نادال کاملاً متفاوت است.
پدرو موراتا
جالبه بدونید وقتی پدر مسی فوت شد،رونالدو براش کامنت گذاشت و بهش تسلیت گفت.
وقتی مسی از تیم ملی خداحافظی کرد رونالدو بازم براش کامنت گذاشت
ولی وقتی رونالدو از تیم ملی خداحافظی کرد مسی حتی یه کامنت هم براش نذاشت
بحث،بحثه ذاته !