نگاه فنی به ال کلاسیکو: خلع سلاح بارسلونا بدون نیاز به توپ

مرجع خبری رئال مادرید: بارسلونا در شرایطی میزبان رئال مادرید بود که از ۹ مسابقه ابتدایی لالیگا، ۹ پیروزی کسب کرده و این فرصت را داشت که با ثبت دهمین برد متوالی، بهترین شروع تاریخ لیگ اسپانیا را به نام خود ثبت کند. اما ال‌کلاسیکو با صحنه‌ای که هیچ‌کس انتظارش را نداشت، به مسیری متفاوت رفت. در دقیقه ۴۱، توپ دفع‌شده جرارد مارتین به امباپه برخورد کرد و گل نخست رئال مادرید به ثمر رسید. این صحنه خلاصه‌ای از شبی بود که بارسلونا تقریباً تمام کارهایی را که از این تیم انتظار می‌رفت انجام داد، به‌جز پیروز شدن. آبی‌واناری‌ها ۶۲ درصد از پاس‌های مسابقه را به خود اختصاص دادند، در یک‌سوم هجومی زمین ۱۸۱ پاس در مقابل تنها ۵۴ پاس رئال مادرید ثبت کردند و ۱۸ بار به سمت دروازه شوت زدند، در حالی که مادریدی‌ها ۱۰ شوت داشتند. اما سرنوشت ال‌کلاسیکو را تصمیم تیم مورینیو برای واگذاری مالکیت توپ و در اختیار گرفتن فضاهایی تعیین کرد که نتیجه مسابقات را رقم می‌زنند.

دفاع فشرده و صبورانه

رئال مادرید با آرایش ۴-۲-۳-۱ و دفاعی عقب‌نشسته وارد مسابقه شد و منتظر فرصت ماند. اقدامات دفاعی مادریدی‌ها به‌طور میانگین در فاصله ۳۳ متری از دروازه خودشان انجام می‌شد، در حالی که این فاصله برای بارسلونا ۴۶ متر بود. رئال مادرید به‌طور متوسط اجازه می‌داد بارسلونا ۱۷.۸ پاس ردوبدل کند و سپس برای انجام یک اقدام دفاعی وارد عمل می‌شد؛ در مقابل، این عدد برای بارسلونا ۱۰.۲ پاس بود.

رئال مادرید بدون توسل به پرس شدید، از محوطه جریمه خود دفاع کرد: ۳۰ دفع توپ، ۱۴ قطع توپ و شش شوت مهارشده توسط مدافعان که چهار مورد آن متعلق به هویسن بود. از ۱۸ شوت بارسلونا، شش ضربه به بدن بازیکنان رئال مادرید برخورد کرد و پنج شوت نیز در دستان لونین قرار گرفت.

بارسلونا مسیرهایی برای نفوذ پیدا می‌کرد، اما نمی‌توانست به ضربات نهاییِ بدون مزاحمت برسد. آبی‌واناری‌ها که زمان زیادی برای بررسی زمین و انتخاب مسیر پاس داشتند، ۲۸۴ پاس عرضی ثبت کردند؛ بیش از دو برابر ۱۳۲ پاس عرضی رئال مادرید. با این حال، این گردش توپ نتوانست ساختار دفاعی حریف را به هم بریزد.

شوامنی، لنگر خط میانی

اگر ساختار دفاعی رئال مادرید یک نقطه اتکا داشت، آن بازیکن شوامنی بود. او ۱۱ بار توپ را بازپس گرفت؛ بیشتر از هر بازیکن دیگری در مسابقه. گولر و پدری هرکدام هفت بار موفق به بازپس‌گیری توپ شدند. شوامنی همچنین با یک قطع توپ و چهار تکل موفق، مجموع اقدامات خود برای بازپس‌گیری توپ را به ۱۶ مورد رساند؛ شش مورد بیشتر از نزدیک‌ترین بازیکن به خودش.

محدوده اصلی فعالیت او، بخش مرکزی نیمه زمین رئال مادرید بود. ۹ مورد از ۱۱ بازپس‌گیری توپ شوامنی در نیمه خودی انجام شد و از مجموع ۳۰ اقدام دفاعی مادریدی‌ها در این منطقه، شامل بازپس‌گیری توپ، قطع توپ و تکل، ۱۱ مورد به نام او ثبت شد.

این اقدامات بیشتر با هدف مهار حملات حریف انجام می‌شدند. در هشت مورد از ۱۱ بازپس‌گیری توپ شوامنی، بارسلونا طی ۱۲ ثانیه بعدی دیگر نتوانست توپ را لمس کند، اما هیچ‌یک از این صحنه‌ها به شوت ختم نشد. ارزش اصلی عملکرد او در جای دیگری بود: قطع گردش توپ بارسلونا درست مقابل هویسن و کوناته و بازگرداندن مالکیت به رئال مادرید با پاس‌هایی دقیق. شوامنی ۴۴ پاس از ۴۶ پاس خود را صحیح ارسال کرد و به دقت ۹۵.۷ درصد رسید؛ در حالی که میانگین دقت پاس تیم ۸۲.۸ درصد بود.

او در آغاز نیمه دوم کارت زرد گرفت، اما این اتفاق باعث نشد محتاطانه‌تر از حد لازم بازی کند. شش مورد از ۱۱ بازپس‌گیری توپ او پس از دریافت کارت زرد انجام شد؛ آماری که نشان‌دهنده پختگی و هوش او در انتخاب زمان و شیوه مداخله بود. البته یک اشتباه هم داشت. در دقیقه ۷۹ توپ را از دست داد و پنج ثانیه بعد، دی‌یونگ شوت زد که هویسن ضربه او را مهار کرد.

راه نفوذ از مرکز بسته بود

روی دیگر عملکرد شوامنی، بارسلونایی بود که توپ را در مرکز زمین بسیار به گردش درمی‌آورد، اما پیشروی چندانی نداشت. رودری با ۹۶ پاس و پدری با ۸۸ پاس، روی هم ۲۷ درصد از پاس‌های بارسلونا را به خود اختصاص دادند. آن‌ها همچنین بیشترین نقش را در رساندن توپ به یک‌سوم هجومی داشتند و ۱۹ مورد از ۴۳ ورود بارسلونا به این منطقه را رقم زدند. تا اینجا، همه‌چیز مطابق انتظار از دو هافبکی بود که مالکیت زیادی در اختیار داشتند.

اما پاس‌های آن‌ها فاقد عمق و پیشروی کافی بود. تنها ۳۵.۵ درصد از پاس‌های رودری و ۳۳.۷ درصد از پاس‌های پدری در جریان بازی، توپ را به سمت جلو پیش برد؛ آماری پایین‌تر از میانگین ۳۷.۶ درصدی بارسلونا و بسیار دور از رقم ۴۶.۹ درصدی رئال مادرید. این دو بازیکن در مجموع فقط پنج پاس رو به جلو با مسافت بیش از ۱۵ متر ثبت کردند.

پاس‌های رودری و پدری در ال‌کلاسیکو. منبع: اوپتا

رودری همچنین دقایق پراشتباهی داشت: چهار پاس اشتباه در یک دقیقه که پس از دو مورد از آن‌ها، رئال مادرید توپ را به یک‌سوم هجومی رساند. دقت پاس او در جریان بازی ۸۷.۱ درصد بود؛ تقریباً برابر با میانگین ۸۷.۳ درصدی تیم. بنابراین مسئله اصلی نه دقت پاس‌های رودری، بلکه جهت ارسال آن‌ها بود.

عملکرد پدری تردیدهای بیشتری به جا گذاشت. او با سه شکست در نبردهای تن‌به‌تن، بیش از هر بازیکن دیگر بارسلونا در این نبردها مغلوب شد. در سوی مقابل، پاس گل تساوی یک بر یک را داد و ده بار توپ را به یک‌سوم هجومی رساند. حاصل این شرایط، حمله‌ای بود که در مرکز زمین متمرکز می‌شد؛ درست همان‌جایی که شوامنی انتظارش را می‌کشید.

بازی مستقیم و استفاده از جناحین

رئال مادرید هنگام نداشتن توپ، راه مشخصی برای خروج از فشار داشت. لونین ۱۵ پاس از ۳۳ پاس خود را بلند ارسال کرد، رئال مادرید در مجموع ۵۴ پاس بلند داشت و پرتکرارترین ارتباط پاس میان دو بازیکن در مسابقه، همکاری کوکوریا و دیومانده با ۱۷ پاس موفق بود. کوکوریا ۱۴ پاس رو به جلو با مسافت بیش از ۱۵ متر ثبت کرد. میانگین طول پاس‌ها نیز تفاوت سبک دو تیم را به‌خوبی نشان می‌داد: ۱۹.۴ متر برای رئال مادرید در مقابل ۱۳.۷ متر برای بارسلونا.

این بازی مستقیم، مسیر مرکزی زمین را دور می‌زد. رئال مادرید ۱۹ بار از جناح چپ، ۱۸ بار از جناح راست و تنها پنج بار از مرکز برای رساندن توپ به یک‌سوم هجومی تلاش کرد. گولر که از جناح راست بازی می‌کرد، اصلی‌ترین ایجادکننده موقعیت شوت تیمش بود؛ با پنج شوت که سه مورد آن در چارچوب قرار گرفت. البته از هشت ارسال او به محوطه جریمه، تنها یکی به بازیکن خودی رسید.

در مقابل، بارسلونا با تغییراتی در آرایش خود بازی می‌کرد. پس از مصدومیت اسپارت، بالده به دفاع چپ رفت و کانسلو که مسابقه را در همان جناح آغاز کرده بود، به سمت راست منتقل شد. میانگین جای‌گیری کانسلو در فاصله حدود ۶۴ متری از دروازه خودی و نزدیک به یامال بود. یازده دقیقه بعد، گل نخست رئال مادرید از جناح کوکوریا و دیومانده شکل گرفت؛ همان سمتی که کانسلو در آن بسیار جلو بازی می‌کرد.

سه ضربه تعیین‌کننده

رئال مادرید برای رسیدن به پیروزی به فرصت‌های زیادی نیاز نداشت. این تیم ده بار شوت زد که پنج مورد در چارچوب بود و از چهار موقعیت مسلم گلزنی، دو مورد را به گل تبدیل کرد. امباپه در سه موقعیت از این چهار فرصت نقش اصلی را داشت و دو گل به ثمر رساند. بارسلونا دو موقعیت مسلم گلزنی داشت و هیچ‌کدام را به گل تبدیل نکرد: نخست ضربه یامال در دقیقه ۴۴ که به بیرون رفت و سپس ضربه سر جرارد مارتین در دقیقه ۶۶ که لونین آن را مهار کرد. گل بارسلونا از مسیری متفاوت به دست آمد: یک کرنر کوتاه که یامال، پدری و رافینیا تنها با سه لمس توپ آن را به گل تبدیل کردند.

گل برتری ۲ بر یک رئال مادرید بهترین نمونه از ماهیت این مسابقه بود. گابریل ژسوس که تازه وارد زمین شده بود، در یک نبرد تن‌به‌تن مقابل بلینگام مغلوب شد. ده ثانیه بعد، امباپه پس از حرکتی شامل چهار پاس و دو دریبل گلزنی کرد؛ حرکتی که در جریان آن کاماوینگا، بازیکنی که هفت دقیقه پیش وارد زمین شده بود، از کوبارسی عبور کرد.

پس از آن، نوبت به حفظ نتیجه رسید. بارسلونا دیگر حتی یک شوت هم نزد. آبی‌واناری‌ها پس از گل دوم رئال مادرید، ۵۶ پاس در مقابل ۲۱ پاس حریف ثبت کردند، اما تنها ۱۱ پاس آن‌ها در یک‌سوم هجومی بود. رئال مادرید در این مدت حتی یک پاس هم در یک‌سوم هجومی نداشت، اما توانست به‌خوبی مقاومت کند و برتری خود را مقابل بارسلونایی که کاملاً آشفته و مستأصل شده بود، حفظ کند.