مرجع خبری رئال مادرید: کاستیا تا امروز در ورزشگاه آلفردو دی‌استفانو مساوی نکرده بود و هرکولس نیز در مسابقات خارج از ورزشگاه ریکو پرس هیچ تساوی‌ای نداشت. نتیجه بازیهای هر دو تیم فقط برد یا باخت بود؛ تا امروز. تا زمانی که آن تساوی به‌ظاهر غیرممکن رقم خورد؛ مسابقه‌ای که می‌توانست هر نتیجه‌ای داشته باشد. دیداری دیوانه‌وار که با یک گل زودهنگام آغاز شد و با فوران مهارنشدنی شادی و خشم به پایان رسید. نارو و آنتونین در نیمه نخست، زمانی که کنترل بازی در اختیار میهمان بود، گل اول را ساختند. اما پس از استراحت بین دو نیمه، استعدادهای لافابریکا کم‌کم جادوی خود را به نمایش گذاشتند. دیه‌گو آگوادو بازی را به تساوی کشاند و درست زمانی که بوی گل دوم کاستیا به مشام می‌رسید، سولده با ضربه آزادی تماشایی، حاصل هنری که در لاماسیا آموخته بود، همه‌چیز را تغییر داد. دقیقه ۸۶ بود. به نظر می‌رسید کار تمام شده، اما نه! لیوا هنوز یک دریبل تماشایی در آستین داشت و سسترو هم در نقش یک گلزن تمام‌عیار ظاهر شد. ضربه‌ای دقیق و توپ در دقیقه ۹۰ به تور نشست. همه تلاش کرده بودند از رقم خوردن این نتیجه جلوگیری کنند، اما سرانجام اتفاق افتاد. خانم‌ها و آقایان، این شما و این هم تساوی غیرممکن!
مسابقه‌ای نزدیک و نفس‌گیر میان دو مدعی که پیش از بازی در فاصله‌ای اندک از منطقه پلی‌آف قرار داشتند و پس از آن نیز همچنان در تعقیب تیم‌های بالاتر هستند؛ هرکولس یک امتیاز با رتبه پنجم فاصله دارد و کاستیا دو امتیاز. اما تعادل مسابقه خیلی زود با همکاری دو بازیکنی به هم خورد که در نیمه نخست دفاع لافابریکا را از هم باز کردند: پای چپ ویکتور نارو و شم گلزنی آنتونین. اولی ارسالی دقیق و تماشایی به محوطه جریمه فرستاد و دومی با ضربه سر، توپ را از بالای فورته‌آ عبور داد. تنها دقیقه هفتم بود. کاستیا حتی فرصت پلک زدن پیدا نکرده بود که مجبور شد برای جبران نتیجه تلاش کند.
فورتونی نخستین بازیکنی بود که با چند حرکت غافلگیرکننده به دروازه حریف نزدیک شد، اما این بازیکنان میهمان بودند که موقعیت‌های خطرناک‌تری ایجاد می‌کردند. در دقیقه ۲۴، مستره مانع از به ثمر رسیدن گل دوم هرکولس شد. صحنه‌ای که انگار نقطه آغاز برقراری تعادل در جریان بازی بود، هرچند نتیجه همچنان تغییر نکرد. چون مالکیت و ابتکار عمل بیشتر در اختیار کاستیا بود، اما هرکولس تیمی بود که راحت‌تر بازی می‌کرد. انتظار کشیدن و سپس ضربه زدن، برنامه شاگردان کمپانی بود. آن‌ها نتوانستند دوباره گل بزنند، اما اشتباهی هم مرتکب نشدند.
همین مسئله کار شاگردان لوپس د لرما را بسیار دشوار کرد؛ تا اینکه ناگهان اشتباهی رخ داد که به گل تساوی انجامید. در نیمه دوم، نخستین اشتباه هرکولس هنگام بازی‌سازی از عقب زمین اتفاق افتاد و توپ به دیه‌گو آگوادو رسید. او وارد محوطه جریمه شد و آباد را فریب داد. دروازه‌بان تصور می‌کرد آگوادو قصد ارسال توپ را دارد، اما مدافع کاستیا نشان داد شم گلزنی هم دارد. با هوشیاری توپ را به تیر نزدیک فرستاد و گل زد. بازی مساوی شد، اما هیچ‌کس به تساوی رضایت نداشت. همان نتیجه غیرممکنی که از ابتدا درباره‌اش صحبت می‌کردیم…
کاستیا فشار می‌آورد و باز هم فشار می‌آورد. لوپس د لرما گل‌های بیشتری می‌خواست و لیوا و یانیس را به زمین فرستاد. سرخیو مارتینس نیز لحظه‌به‌لحظه بهتر شد و بهترین دقایق دوران حضورش با پیراهن سفید را به نمایش گذاشت؛ بازیکنی که واقعاً تفاوت ایجاد می‌کرد. نارو دیگر در زمین نبود و سکوها نفسی به آسودگی می‌کشیدند. خوان مارتینس هر لحظه قدرتمندتر ظاهر می‌شد، در حالی که ناسی روز خوبی را سپری نمی‌کرد. او در صحنه‌ای دشوار، پشت محوطه جریمه مرتکب خطا شد. درست زمانی که بازگشت کاستیا نزدیک به نظر می‌رسید و هرکولس دو بار توپ را از روی خط دروازه بیرون کشیده بود، ضربه‌ای سنگین از راه رسید. این بار از سوی سولدویا. او پشت ضربه آزاد ایستاد و با پای چپ، توپ را به شکلی مهارنشدنی به گوشه بالای دروازه فرستاد. گلی تماشایی. به نظر می‌رسید ضربه نهایی وارد شده است، اما…
دقیقه ۸۶ بود و کاستیا از پا نیفتاد. نه با آن بازیکنان سرعتی و خطرناک در جناحین و استعدادهایی که هر لحظه آماده درخشش بودند. لیوا با حرکتی مارپیچ و تماشایی از مدافعان عبور کرد و توپ را به قلب محوطه جریمه فرستاد؛ جایی که سسترو از راه رسید. بازیکنی که معمولاً در پست هافبک دفاعی بازی می‌کند، این بار به یک مهاجم گلزن تبدیل شد. ضربه محکم او در دقیقه ۹۰، نتیجه را دوباره مساوی کرد. و هنوز هم ماجرا تمام نشده بود. لوپس د لرما به دلیل برخورد توپ به دست بازیکن حریف، درخواست پنالتی داشت؛ هرچند آن صحنه پنالتی نبود. سپس خود سسترو در پشت محوطه جریمه فرصت مناسبی برای شوت‌زنی پیدا کرد، اما توپ را به آسمان فرستاد. این آخرین صحنه مسابقه‌ای تماشایی و پرحادثه بود؛ دیداری که هر دو تیم می‌توانستند پیروزی در آن را جشن بگیرند، اما در نهایت هیچ‌کدام برنده نشدند.