مرجع خبری رئال مادرید : به‌نظر می‌رسید حتی از تساوی بدون گل هم راضی بود. این رئال مادرید، آن تیمی نبود که انتظار می‌رفت؛ نه آن تیم با روند خوب اخیر، نه آن تیمی که در لیگ و اروپا با اقتدار پیروز می‌شد، جز لغزش برابر مارسی. بعید است چنین نمایشی مورد پسند هواداران باشد، هرچند که به‌طور کامل هم فاجعه نبود. شکست یک‌برصفر در آنفیلد نامعتبر یا تحقیرآمیز نیست، اما واقعیت این است که مادرید با وجود کم‌ترین اختلاف، رضایت کسی را جلب نکرد؛ زیرا برای پیروزی بازی نکرد.
تمام نشانه‌ها حاکی از رضایت به همان ۰-۰ بود. در واقع اگر نتیجه تا دقایق طولانی بدون گل باقی ماند، تنها به‌خاطر واکنش‌های خیره‌کننده تیبو کورتوا بود؛ به‌ویژه مهار فوق‌العاده مقابل بوبوسلای در نیمه نخست. تازه زمانی که تیم گل خورد، انگار ناگهان دنده پنج را فعال کرد و به دنبال تساوی افتاد؛ اما در هیچ لحظه‌ای بوی برد از سوی تیم استشمام نشد. و این، توجیه‌پذیر نیست.
نمای بسیار کم‌رنگی از امباپه، تلاش محدود و نه‌چندان مؤثر از وینیسیوس، نمایشی ضعیف و پرتزلزل از هویسن در خط دفاع، عملکرد کم‌اثر آردا گولر در حمله (در حالی که کارراس مقابل صلاح نمایش خوبی داشت) و ورود بی‌تأثیر رودریگو به‌عنوان تعویض طلایی ژابی آلونسو. تازه او را هم در سمت راست گذاشت؛ در چنین فضایی شاید بهتر بود گولر در زمین می‌ماند. بلینگام نیز روز خوبی نداشت. در مجموع، مادرید از حیث تهدیدهای هجومی تقریباً تهی بود.
این شکست از آن دسته ناکامی‌هایی نیست که درد عمیق برجای بگذارد، و نه از آن‌هایی که صعود را به خطر بیندازد. نتیجه‌ای بود که همیشه می‌توانست در برنامه پیش‌بینی شود؛ نهایتاً بازی در خانه لیورپول است. اما با این حال، خوشایند نیست. از رئال مادرید—به‌ویژه تیم ژابی آلونسو—انتظار می‌رود برای برد بازی کند؛ هرجا، مقابل هر حریفی، چه لیورپول باشد و چه لس‌آنجلس لیکرز.
خوزه ویسنته هرنائز – مارکا
پس اون حسرت ۵ بر ۲ چی بود