ترنت الکساندر آرنولد:«توهین‌های لیورپولی‌ها برایم دردناک بود»

مرجع خبری رئال مادرید: ترنت الکساندر آرنولد در نخستین مصاحبه مفصل خود، درباره ابعاد توهین‌هایی که پس از ترک لیورپول دریافت کرد صحبت کرده، اما تأکید دارد که همیشه باشگاه دوران کودکی‌اش را دوست خواهد داشت و هنوز همه بازی‌هایش را تماشا می‌کند.

ستاره انگلیسی برای نخستین بار به‌طور مفصل درباره جدایی پرتنشش از لیورپول و انتقال به رئال مادرید در سال گذشته صحبت کرده؛ جدایی‌ای که حتی باعث شد هنگام بازگشتش به آنفیلد با هو شدن هواداران روبه‌رو شود.

او می‌گوید میان عصبانیتی که هواداران در داخل ورزشگاه نشان می‌دهند و «چیزهایی که از حد عبور کردند» تفاوت وجود دارد.

ترنت گفت: «توهین‌های آنلاین و تهدیدهایی که از طریق پیام‌های خصوصی شبکه‌های اجتماعی یا راه‌های دیگر ارسال می‌شوند، متأسفانه بخشی از زندگی در سال ۲۰۲۶ است، اگر چهره‌ای عمومی باشی و کارهایی انجام بدهی که توجه زیادی جلب می‌کند. من ترجیح می‌دهم این چیزها را از خودم دور نگه دارم، چون برایم واقعی به نظر نمی‌رسند.»

او ادامه داد: «می‌توانم با این موضوع کنار بیایم چون می‌دانم این رفتار نماینده باشگاهی که دوستش دارم، یعنی لیورپول، نیست و نماینده شهر زادگاهم هم نیست.»

مدافع راست رئال مادرید نوامبر گذشته برای یک مسابقه لیگ قهرمانان به آنفیلد برگشت؛ دیداری که رئال با نتیجه ۱-۰ شکست خورد. وقتی در دقیقه ۸۰ از روی نیمکت وارد زمین شد، هواداران لیورپول او را هو کردند؛ اتفاقی که در زمان گرم کردن هم رخ داده بود.

او گفت: «هو شدن و ناامیدی هواداران لیورپول چیزی است که کاملاً می‌توانم تحملش کنم. به شیوه خودم آن را درک می‌کنم. آن زمان زیاد شنیدم که هواداران لیورپول نمی‌خواهند کسی به آنها بگوید چه احساسی داشته باشند یا چطور فکر کنند و من هم با این موافقم. اما امیدوارم روزی تا حدی درباره تصمیم‌هایی که می‌خواستم برای زندگی خودم بگیرم، درک به وجود بیاید.»

«درد دارد، چون در طول ۲۰ سال چیزهای زیادی برای این باشگاه گذاشتم و فداکاری‌های زیادی کردم. پس طبیعی است که درد داشته باشد، اما ناامیدی آنها را درک می‌کنم. حتی عصبانیتی را که از طریق هو کردن نشان داده می‌شود هم می‌فهمم.»

علاوه بر عصبانیت داخل ورزشگاه، روی نقاشی دیواری‌ای که در نزدیکی آنفیلد برای تجلیل از الکساندر آرنولد ساخته شده بود، چندین بار کلمه «موش» نوشته شد. یکی از دوستانش تصویر آن را برایش فرستاد و وقتی برای مسابقه به شهر برگشت، این موضوع ذهنش را درگیر کرده بود.

او گفت: «بعد از تمام اتفاقاتی که افتاده بود، وقتی به لیورپول برگشتم این موضوع در ذهنم بود.» خانواده‌اش هم از این اتفاق ناراحت شده بودند.

«اگر بخواهم صادق باشم، وقتی چیزی روی من تأثیر می‌گذارد و ناراحتم می‌کند، این را در خانواده‌ام هم می‌بینید. آنها همراه من درگیر این ماجرا هستند… ما با هم هستیم.»

برای الکساندر آرنولد پردازش تمام آن روز دشوار بود. او گفت: «حتی از همان ابتدا، فکر اینکه باید وارد رختکن تیم میهمان شوم عجیب بود. تا آن روز واقعاً حتی یک بار هم پایم را آنجا نگذاشته بودم.»

او معتقد است تأثیر گسترده‌تر توهین‌های آنلاین مسئله‌ای جدی است، هرچند اعتقاد دارد در نهایت این دولت‌ها و شرکت‌های فناوری هستند که باید آن را حل کنند. الکساندر آرنولد که پیش‌تر هم هدف توهین‌های نژادپرستانه وحشتناک در فضای آنلاین قرار گرفته، گفت: «تهدید افراد از طریق شبکه‌های اجتماعی، حملات جمعی در فضای مجازی و تأثیری که می‌توانند روی سلامت روان داشته باشند، واقعاً موضوع مهمی است.»

«اما حل آن وظیفه دولت‌ها و شرکت‌های فناوری است. من تا حد ممکن خودم را از این فضا محافظت کرده‌ام، اما می‌فهمم که برای بعضی افراد چنین کاری ممکن نیست.»

الکساندر آرنولد از تفاوت واضح میان نفرتی که در فضای آنلاین متوجه او می‌شود و برخوردی که هنگام بازگشت واقعی به مرسی‌ساید تجربه می‌کند، آرامش گرفته است.

او گفت: «از زمانی که برای رئال مادرید رفتم، چند بار برای دیدن خانواده به لیورپول برگشته‌ام. در سفرهایم هم با افراد زیادی از اهالی لیورپول و هواداران باشگاه برخورد کرده‌ام. حتی یک برخورد حضوری هم نداشته‌ام که شبیه چیزهایی باشد که در اینترنت یا شبکه‌های اجتماعی می‌بینید. همین کمک می‌کند این دو را از هم جدا کنم.»

«نمی‌گویم همه در لیورپول با جدایی من مشکلی ندارند. معلوم است که این‌طور نیست. اما این با چیزهایی که از فوتبال فراتر می‌روند کاملاً فرق دارد. به همین دلیل اجازه نمی‌دهم بیش از حد از این موضوع ناراحت شوم و مدام به آن فکر نمی‌کنم.»

شدت واکنش‌ها بازتاب رابطه خاص الکساندر آرنولد با لیورپول بود. پسری از همان شهر که در شش سالگی وارد آکادمی شد، تمام رده‌ها را پشت سر گذاشت و ۲۵۹ بار برای تیم اول بازی کرد. با این حال، با وجود تمام تلخی‌های اطراف جدایی‌اش، احساس خود ترنت نسبت به لیورپول تقریباً هیچ تغییری نکرده است.

او گفت: «هنوز همه بازی‌هایشان را تماشا می‌کنم. طرفدارشان هستم. می‌خواهم موفق باشند. از تماشای بازی‌شان لذت می‌برم و لیورپول همیشه جایی در قلبم خواهد داشت، هر اتفاقی هم که بیفتد. برای من خانه است. همان جایی است که فرصت داد تا به چیزهایی که رسیدم برسم و همیشه دوستش خواهم داشت. همیشه جایی خواهد بود که آن را خانه صدا می‌کنم.»

الکساندر آرنولد همچنین درباره ناراحتی عمیقش پس از کنار گذاشته شدن از فهرست انگلیس برای جام جهانی صحبت کرد و روزی را به یاد آورد که توماس توخل خبر را به او داد.

او گفت: «می‌دانستم تماس‌ها شروع شده‌اند. چند بازیکنی که می‌شناختم، روز قبل تماسشان را دریافت کرده بودند. صادقانه بگویم، خیلی امیدوار بودم. وقتی تماس آمد، در خانه‌ام در مادرید بودم. چند نفر از اعضای خانواده برای دیدنم آمده بودند و برای جواب دادن به تماس به اتاق خوابم رفتم. وقتی تلفن را قطع کردم، واقعاً خرد شده بودم. کاملاً خرد شده بودم. هیچ برنامه‌ای برای تابستانم نچیده بودم، چون امیدوار بودم در فهرست باشم.»

الکساندر آرنولد تا آخرین هفته‌های فصل تلاش کرده بود خودش را وارد برنامه‌های توخل کند و احساس می‌کرد عملکردش در بخش پایانی فصل به او دلیل کافی داده تا امیدوار باشد به جام جهانی برسد.

این تصمیم فقط او را ناراحت نکرد، بلکه عصبانی هم کرد. او گفت: «امیدوارم کادر فنی انتظار داشته باشند و درک کنند که عصبانی بودم. او بازیکنانی می‌خواهد که برای بازی کردن برای انگلیس تشنه باشند. من یکی از آنها هستم. فکر می‌کنم ترجیح می‌دهد بداند این موضوع واقعاً من را آزار داده تا اینکه برایم اهمیتی نداشته باشد.»

این ناراحتی با توجه به رقابت شدیدی که الکساندر آرنولد در تمام دوران ملی‌اش تجربه کرده، بیشتر هم می‌شود.

او گفت: «در این نسلی که من بازی کرده‌ام، دفاع راست‌های خیلی خیلی خوبی داشته‌ایم. رقابت زیادی وجود داشته و مربیان کسی را انتخاب می‌کنند که فکر می‌کنند بیشترین تناسب را با تیم دارد. تا الان واقعاً آن بازیکن من نبوده‌ام. اما فکر می‌کنم از این موضوع به‌عنوان انگیزه‌ای برای بیشتر فشار آوردن به خودم استفاده می‌کنم.»

برخلاف بعضی بازیکنان که بعد از کنار گذاشته شدن آشکارا ناراحتی‌شان را بیان می‌کنند، الکساندر آرنولد معتقد بود اعتراض عمومی در آن مقطع چیزی را تغییر نمی‌داد.

او گفت: «بعضی چیزها اصلاً لازم نیست گفته شوند. فکر می‌کنم همه می‌دانستند که من ناراحت بودم. حرف زدن در ملأعام تصمیم مربی را تغییر نمی‌دهد. او تصمیمش را گرفته است. انتخابش را کرده. دیگر چیزی عوض نمی‌شود. زندگی ادامه دارد.»

الکساندر آرنولد تمام مسابقات انگلیس در جام جهانی را تماشا کرد و تأکید دارد که کنار گذاشته شدنش هیچ تأثیری روی اشتیاقش برای بازی برای کشورش نداشته است.

او گفت: «تا روزی که بازنشسته شوم، همچنان بازیکن انگلیس هستم، چه انتخاب شوم و چه نشوم. هر زمان که مربی به من نیاز داشته باشد، همیشه در دسترس هستم. افتخاری بزرگ‌تر از این وجود ندارد.»

او به‌جای اینکه اجازه دهد این رد شدن تمام ذهنش را بگیرد، می‌خواهد آن را به نیروی محرکه‌ای برای بازگشت به برنامه‌های توخل تبدیل کند.

ترنت گفت: «این احساسات را با خودم وارد این فصل می‌کنم و آنها را به چیزی مثبت تبدیل می‌کنم. می‌خواهم از آنها به‌عنوان سوخت استفاده کنم تا دوباره وارد اردوهای انگلیس شوم و بعد دوباره پیراهن تیم ملی را بپوشم. این یکی از اهداف من است و امیدوارم به آن برسم.»

الکساندر آرنولد همچنین از روزهای سختی گفت که پس از مرگ دیوگو ژوتا، مهاجم لیورپول، در یک سانحه رانندگی در ۲۸ سالگی پشت سر گذاشت. او در آن زمان همراه تیم جدیدش، رئال مادرید، در آمریکا و در جام جهانی باشگاه‌ها حضور داشت که هم‌تیمی سابقش به شکلی تراژیک جان باخت.

ترنت گفت دور بودن از لیورپول و هم‌تیمی‌های سابقش در آن مقطع «زمان بسیار بسیار سختی» بود.

او گفت: «فکر می‌کنم چیزی که سختش می‌کرد همین بود… اینکه باید تنهایی از این دوران عبور می‌کردی. تمام کسان دیگری که او را برای آن مدت طولانی می‌شناختند، کنار هم بودند. سخت بود و بعد هم باید به بازی کردن ادامه می‌دادیم و آنها خیلی دور بودند. اما وقتی به آنفیلد برگشتم و توانستم به ورزشگاه بروم و گل‌هایی بگذارم، واقعاً کمک کرد تا بتوانم با آن ماجرا کنار بیایم.»

ترنت درباره ژوتا گفت که آنها «هر روز با هم صحبت می‌کردند.»

او ادامه داد: «چند بار من مصدوم بودم و او هم همزمان مصدوم بود و با هم تمرین می‌کردیم تا دوباره به آمادگی برسیم. هر دوی ما هم خیلی رقابت‌طلب بودیم.»

«برای همین همیشه بین خودمان مسابقه‌های مختلف راه می‌انداختیم. اینها همان خاطراتی هستند که همیشه نزدیک قلبم نگه می‌دارم. واقعاً آدم خیلی خوبی بود. بسیار صادق بود و این یکی از بهترین ویژگی‌هایی است که هر انسانی می‌تواند داشته باشد. سخت‌کوش بود، عاشق کاری بود که انجام می‌داد و خانواده برایش اهمیت فوق‌العاده‌ای داشت.»